“Maar ge moogt ook met bancontact betalen hoor.”

Ik ben deze ochtend gaan lopen. Doe ik wel vaker tegenwoordig, vind ik makkelijker dan na mijn werk te gaan, want dan ben ik liever lui dan moe en wil ik gewoon (bij mijn lief) in de zetel zitten. Dus sta ik wat vroeger op, drink ik een halve cola zero (want zonder cafeïne is het eerder _slaaplopen_. Ahaha.) en begin ik aan mijn training. Vandaag ging het redelijk, gisteren een zware intervaltraining gedaan, dus nu was het loslopen om de stijfheid weg te werken. Drie kwartier maar, nog tijd genoeg om erna op mijn gemak terug naar huis te wandelen, te douchen, boterhammetjes te maken (vier met kalkoenfilet en komkommer en vier met confituur. En nee, dat is niet hetzelfde ontbijt zoals al anderhalf jaar lang, want ik at er vroeger maar drie met confituur.) en dan naar mijn werk te vertrekken. Alléé, dat was toch het plan. Tot ik op de terugweg plots besefte dat ik mijn sleutels niet mee had genomen. Ze lagen nog op het kastje naast de deur. Oh jee. Oh jee oh jee oh jee. Misschien is Sofie nog thuis? Nee, dat kan niet, het is al kwart voor acht, die is al lang weg. Maar misschien had ze een moment van klaarheid voor ze naar buiten ging en besefte ze dat ik mijn sleutels niet mee had en heeft ze die ergens op de gang verstopt? Ja! Dat zal ze gedaan hebben, ik voel het!

Niet dus. Geen verstopte sleutels en geen open deur. Plots waren mijn enige bezittingen twee loopschoenen, een bezweet sporttruitje en een iPod. Handig zunne. Het enige wat zelfs MacGyver hiermee zou kunnen maken is een strop om er een eind aan te maken. En ik heb zo’n dorst. En kou. Verman u, Brutin, verman u! Ok, hoe ga ik die deur openkrijgen? Inbeuken? Met uw kiekenborst, bwahaha. Ok, een sleutelmaker dan maar? Er is er één vijfhonderd meter van uw appartement, ge hebt loopschoenen aan, ideaal! Fuck jong, pas open om negen uur, dameendjenie. Maar er is wel een noodnummer die ge 24/7 kunt bellen! Maar ik heb wel geen telefoon bij, hmm. En niemand op straat, just my luck. Ah nee wacht, er is daar een politiekantoor, ik zal vragen of ik hun telefoon mag gebruiken.

Ze kijken een beetje raar, maar ik mag gerust bellen. Zij willen wel zelf het nummer vormen, want het is nogal een moeilijk systeem. Inderdaad, ge moet blijkbaar eerst een 0 draaien voor een buitenlijn. Dat is uiteraard te moeilijk voor een professionele bachelor in de toegepaste informatica zoals mezelf. Ma goed, ik ben aan het bellen naar het noodnummer. “Bel eens terug om negen uur meneer, ik heb nu geen tijd.” “jamaar er staat 24 uur op 24″ “da kan zijn, maar ik heb nu geen tijd, saluut!”. Godver. Maar gelukkig is de politie uw vriend en weten zij nog een andere sleutelmaker. “ah ik sta toevallig in uw straat, kzal sebiet es langskomen.” “Ok, momentje, ik sta nu nog bij de politie” “euh… ok dan”.

De sleutelmaker arriveert en heeft tien seconden nodig om mijn deur te openen. Enfin, ik weet niet precies hoe lang het was, maar het is vergelijkbaar met die keer dat ik aangesproken werd door een oud vrouwtje in de supermarkt die iets nodig had van het bovenste rek en vroeg of ik haar wou helpen. Wat ik dan ook gedaan heb, gratis en voor niks hé. Volgende keer vraag ik gewoon geld, kleine moeite of niet. Och och, scrupules mijn gat, vraag en aanbod jong. Zij heeft iets nodig, ik kan het haar bezorgen, dus is het toch mijn recht om iets terug te willen zeker. Dus volgende keer vraag ik, goh, kweenie, _99,46_ euro of zo.

Miljaar, miljaar, miljaar.

“Tom? Welke Tom?”

“Trois semaines” zei de spoeddokter in Avoriaz en ik kreeg het plots warm bij de gedachte dat ik drie maanden in het gips moest. En daarna nog wat warmer toen ik besefte dat semaine Frans is voor _week_. Elf jaar franse les are no match voor als ge net uw twee polsen hebt gebroken. Enfin, _net_ is relatief, want het was al een paar uur geleden. Niet dat er veel volk in de wachtzaal zat hoor, ik heb mij gewoon eerst nog gedoucht, want de laatste keer dat ik in het buitenland naar een ziekenhuis ging, heb ik mij een week niet kunnen wassen. Al eens uw rug afgedroogd met twee gebroken polsen trouwens? De truuk is om uw handdoek op te hangen aan een kapstok en er dan tegen te wrijven. Erg schaamtelijk? Vond ik ook. Tot ik naar het _toilet_ moest met twee gebroken polsen. Maar dat verhaal hou ik voor mijn dagboek.

Ik denk dat ik de afgelopen twaalf maanden meer spannende dingen heb meegemaakt dan in de vorige 26 jaar. And they don’t all involve alcohol! Zo heb ik in oktober de marathon van Eindhoven uitgelopen en het was minder pijnlijk dan ik gedacht had. Behalve dan het deel waar ik na de finish een sportdrank opdrink om het twee seconden later via mijn neus weer naar buiten te zien komen. En dan heb ik de week erna het leukste verjaardagsfeestje dat de wereld ooit (suck it, Jezus) heeft gekend gegeven, waar sommige oude mensen de jeugd eens gingen tonen hoe ze alcohol moeten drinken. We weten nog steeds niet hoe eigenlijk, want hij heeft de twee dagen erna in bed gelegen. In maart ben ik dan nog eens een weekje naar Mexico geweest, want Mexicanen zijn de max, vooral als ze gratis mijn margarita bijvullen, dia o noche. Waaw, dat klonk grof. Ik probeerde wel steeds als een sympathieke kerel over te komen terwijl ik bediend werd, wat ongetwijfeld gelukt is, want niks is zo leuk als aangestaard te worden door een zonverbrande kerel in zwemshort en teensletsen die waarschijnlijk meer gekost hebben dan wat jij verdient in een week.

Dat was het zo een beetje denk ik. Ah nee wacht. Ik heb ook een lief sinds januari. En ik heb een huis gekocht. Met dat lief. Na twee maanden. En haar totemnaam in de scouts was Dramatische Pita. En dan ga ik nu iets erg meligs zeggen, maar ik mag dat want het is mijn website en ik doe het ook alleen maar omdat we vandaag zes maanden samen zijn en ik heb totaal geen inspiratie om iets leuks te bedenken: ik zie haar graag.

De titel komt van die keer dat ik haar opbelde vanuit Avoriaz om het heuglijke nieuws te melden van mijn polsen. Iemand een orgasme bezorgen is blijkbaar tegenwoordig geen garantie meer om herinnerd te worden.

“Victoria should have kept that one a secret.”

Al van zolang ik mij kan herinneren, heb ik een bloedhekel aan sneeuw. Als jullie ooit op bezoek gaan bij mijn moeder, zal ze u, na de obligatoire blote-Tom-zit-naakt-in-bad foto’s (geen paniek, ik was al meerderjarig.), graag mijn foto tonen waar een emotioneel gebroken Tom poseert omdat hij tijdens het spelen in de sneeuw zijn rechterwant was verloren en hij vijf bevroren vingertjes had. The horror, the horror! Later kwam daar dan ook nog een diepe haat bij voor de mensen die tijdens hun wintervakantie met de helikopter moesten afgevoerd worden omdat ze elk botje in hun lichaam hadden gebroken. En dan nog een beetje in het tv-journaal wat zielig kijken in de camera, ojo. Wie zijn gat verbrandt door vrijwillig op latten van een berg vol sneeuw en ijsplekken naar beneden te glijden, die moet maar op de blaren zitten.

Anyway, ik ga binnen drie weken ook op snowboardvakantie.

Euh ja. Zolang ik mijn wanten maar niet verlies zal het wel meevallen zeker? En ik ben zondag al eens gaan oefenen in Landgraaf, en het was echt super ongelooflijk tof! Alléé, tof is niet echt het woord, de grootste nachtmerrie van mijn leven das al iets dichter bij de waarheid. Snowboarden is ongetwijfeld zwaar de max, maar na vijf uur weet ik nog steeds niet hoe de rest er in slaagt om tot stilstand te komen zonder op hun bek te gaan, sneeuw te fretten of af en toe eens tegen een paal te vlammen. Misschien had het geholpen moest er na vijf minuten _geen_ tien kilo sneeuw in mijn broek geraakt zijn waardoor mijn boxershort voor de rest van de dag kletsnat was, alas, dat was blijkbaar geen optie. Dat ik uitkijk naar die acht dagen snowboarden? Ge moogt gerust zijn. Als ik u was zou ik de digirecorder al instellen voor het journaal van zes februari.

De titel komt uit Jersey Shore! Das gelijk Oh Oh Cherso, maar er gebeurt ook iets in.

“A glass of cava a day makes you a little bit gay.”

Weet ge nog die keer dat ik opnieuw een post had gemaakt na tien maanden stilte? En hoe uitzinnig ge wel niet waart toen ge dat had ontdekt? De ontgoocheling op uw tote na het lezen ervan: prijsloos. Ik dank God nog elke dag dat ik mijn posts gewoon moet schrijven en ze niet hoef te _lezen_. Ja, anders moet ik 2011 beginnen met wat self-deprecation!

Nieuwe regel: Als uw kerstboom nog niet weg is voor 31 december dan mag u _geen_ Nieuwjaar vieren. Dat lijkt me maar eerlijk. Ik zet nooit een kerstboom, dus ik heb dat probleem nooit gelukkig. Maar ik ben op oudejaarsnacht wel een uur te voet naar huis moeten wandelen omdat ik dacht dat ik mijn pedaal had gebroken, so there. The key word in that sentence being “dacht”. Weet u meteen ook in welke toestand iemand verkeert na een feestje waar er voor iedereen een fles champagne, rode en witte wijn en vier pintjes gerekend werd. En voor mijn volgende goocheltruuk ga ik nu via telepathie raden wat u gegeten heeft op oudejaar. Ik zie veel half rauw vlees, vijf kilo geraspte wortels overschot en hmm, is dat een bijna lege pot cocktailsaus van Devos Lemmens? _Gourmet_. You know I’m right. Volgend jaar koop ik de weken voor kerst en Nieuwjaar zoveel mogelijk gourmetstellen op om die dan met woekerwinst door te verkopen.

Mexico dus. Blijken ze in Cancun toch wel geen Hooters te hebben zeker? Onze eerste avond hebben we Jenga mogen spelen met onze dienster, wat bijna hetzelfde is als vragen aan twee gasten om zich te concentreren op een stapel blokjes terwijl iemand met een spannend truitje dat duidelijk op teveel graden gewassen was op tien centimeter van u zit (enfin, haar gezicht op dertig centimeter). Of nee, dat is _precies_ hetzelfde. Ze serveren daar trouwens een geniaal lekker drankje waar je niet zat van wordt. Tenzij je er van drinkt. Vodka refreshment: drie schijfjes komkommer, twee vingers vodka, club soda (ik gebruik in België altijd Sprite. Enfin, Sprite Zero, want ik ben een calorienicht.) en dan aanvullen met ijsblokken en een rietje. Zomer in een glas, hierzo. En nu ga ik zwijgen over Mexico tot na mijn reis samen met mijn zus in maart. Ons hotel heeft golfkarretjes. En de alcoholische dranken zijn inclusief 24 op 24. Wat er ook moge gebeuren: ze vragen er duidelijk om.

De titel komt van Peter (een nieuw personage op brutin.be! *iedereen vult snel zijn notities aan*), de enige mens op aarde die zoiets kan uitspreken met een serieus gezicht terwijl hij in mijn living zit waar de verwarming op 23 graden (Wat! Anders heb ik te koud hoor, zo in mijn korte broek en t-shirt.) staat en hij een bruin _sjaaltje_ aanheeft.

Gasten, stel eens wat nieuwe Vlaamse blogs voor in de comments, ik wil me nog eens superieur voelen voor ik ga slapen. Dear monday, fuck you and the horse you rode in on.

“Welk kleur van broekje heeft uw dochter eigenlijk?”

Rejoice.

Net de allerlaatste aflevering van Lost bekeken (I still don’t get it.) en tijdens de scene waar Claire aan het bevallen is (nog geen _vijf_ minuten duurde dat. En dat was geeneens in een ziekenhuis en zonder dokters, Baetsle, gij nu. Hyperbole much. En ik heb naar u gelinkt dus wil ik een deel van uw bloginkomsten.) vroeg ik mij plots af waar baby’s vandaan kwamen. *pause for comic effect* Op tv. Waar baby’s vandaan komen die op _tv_ gebruikt worden. Zouden ze gewoon op de dag van de bevallingsscene iemand met een koffertje geld naar een ziekenhuis sturen? En waarom kunnen ze een man op de maan krijgen, maar slagen we er maar niet in om bevallingen wat minder bloederig en allround gross te krijgen? En als ik zeg _we_, dan bedoel ik jullie, want ik doe niet aan bevallingen.

Mexico dus. Ik ga in maart terug, so spoileralert: ik vond het daar geestig. Getting there was the hardest part, zeker als ge besluit dat je tijdens een vlucht van veertien uur tijd genoeg zult hebben om te slapen en dus maar gewoon op café gaat tot het tijd is om te vertrekken (my logic, it makes sense). Mijn vliegangst is trouwens over, want dat is voor mensen die _geen_ veertien uur in turbulentie hebben gezeten terwijl ze aan het ontnuchteren zijn met een kotszakje in de hand. Oh en toekomen in een vreemd land en op uw eentje in uw hotel moeten raken? Vrij ambetant. Toekomen in een vreemd land en geen flauw idee hebben waar uw hotel eigenlijk ligt? Niet aan te raden. De volgende keer dat een taxichauffeur vijftig dollar vraagt om u naar uw hotel te brengen? Gewoon doen. Een uur op een bus vol Mexicanen zitten, te horen krijgen dat ge moet afstappen, wegwandelen, beseffen dat ge enkel uw koffer meehebt en dat uw rugzak met paspoort, portefeuille en _zonnecrème_ nog op de bus ligt, een sprintje zetten om de bus in te halen, niet meer van de bus mogen vooraleer ge de chauffeur geld geeft en ge uiteindelijk pas twee uur wandelen later uw hotel vindt, so not worth it. Maar de andere zeven dagen waren super!

Dit zal moeten volstaan, want anders ben ik nog een uur bezig en al die porno gaat zichzelf heus niet bekijken. Voor mijn volgende post wil ik overigens iets doen met een éénjarige. I hope that didn’t tickle your fancy. De roeiclubs rond de Watersportbaan hebben allemaal een andere kleur van broek, that’s why!