“Hoewel Van de Veire niet vies is van een ondeugende grap, sloeg dit alles”

De Jeugd Van Tegenwoordig zet Studio Brussel op z’n kop. Dat vind ik nou eens prachtig. Ik kan geen enkele van die Studio Brussel hipsters ook maar enigzins ruiken (buiten Ayco dan) en dit is nog maar eens een mooi bewijs waarom: doen alsof ze echt wel _down_ zijn met al de hippe dingen maar dan volledig een oud wijf worden als er iemand iets doet dat niet in hun plaatje past. Nee, met een pluim in hun gat over een plein lopen, dat is voor hen het summum van hipheid. Alsof we niet allemaal doorhadden dat hij liever Wim Oosterlinck zijn pluim in zijn gat had willen voelen.

We gaan dan eens posten over de Gentse Feesten.

De shakeboate

Ik ben er mij van bewust dat deze layout afgrijselijk is, dat is nu eenmaal het resultaat van ergens met weinig zin aan beginnen en dan na een halfuur er al mee kappen. Dat en ik ben kleurenblind natuurlijk. Maar er is beterschap op komst. Ik zou er een datum op kunnen plakken, maar denk gewoon aan een dag in augustus en tel er dan drie maanden bij, dan kom je wel al in de buurt. Zagen helpt niet, maar voor geld wil ik wel eens doen alsof.

Allemaal leuk en wel, zo die Gentse Feesten en al die activeiten, maar zonder al die (gentse) marginalen zou het daar maar een saaie boel zijn. Stewards mogen daar ook bijgerekend worden. Wist u dat er een vrouw (of man, voor de nachtelijke zonnebrildragers onder ons) een ganse nacht op de trappen van een gebouw aan de Graslei staat om mensen te verhinderen dat ze er tegen zouden urineren? De douche is eindelijk vrij.

Maar handen wassen, ho maar.

Laten we beginnen bij Kleine Marina. Die wordt zo genoemd omdat ze niet alleen Marina heet, ze is ook nog eens behoorlijk klein. Nu kan ik het die mensen niet kwalijk nemen dat ze soms nogal flauw zijn maar de andere Marina wordt Grote Marina genoemd. Maar ze is met moeite twintig centimeter groter dan Kleine Marina dus ze konden evengoed Lelijke Marina en Mooie Marina geweest zijn. Voor de mensen die nu nog maar zijn beginnen volgen: Hallo, mijn naam is Tom en ik werk in een beschutte werkplaats. Ja, enkel als jobstudent en ja, het stikt er van de mentaal gehandicapten. Nu heb ik weinig tot geen ervaring met dat soort mensen behalve dan die ene mongool die elke dag voorbij Bert zijn kot loopt en mij steeds vriendelijk begroet. Blijkt nu dat ze niet allemaal zo zijn. Niet dat ik mij bedreigd voel maar het zijn er wel _heel_ veel hoor. We hebben nog Jean-Pierre die eigenlijk vrij normaal doet en waar ik dan ook bijzonder aan gehecht ben. Fernand. Een geval apart, is waarschijnlijk hardhorig want hij spreekt niet, nee, hij roept. Staat één meter van mij, kijkt mij aan en schreeuwt: “HOE ETE GIJ?” (hoe heet jij). Ze hebben hem dan blijkbaar nog een hogere functie gegeven dan de rest dus nu kan hij soms nog doen alsof hij moet roepen. Den John is al helemaal geflipt, als je hem niet kent lijkt het alsof hij een vrouwenstem probeert na te doen en hij zegt steevast bij elke begroeting: “dag meneer, dag madam”. Vroeg aan een allochtone jobstudent hoelang hij al in België woonde en of hij gisteren naar Brussel was geweest (ik lag plat). Het probleem van het overgrote deel is dat je ze moeilijk verstaat als je er nog nooit mee gebabbeld hebt. Als ze aan die jobstudent iets vroegen, staarde hij hen enkele seconden aan, knikte dan, keek vragend naar mij, waarop ik dan mocht melden wat van hem gewenst werd en dan deed hij het pas. Het is trouwens een klootzak, voelt zich beter dan al de rest maar kan gdvd nog niet eens deftig takszegels op sigarendoosjes plakken. In tegenstelling tot mij, mijn plakwerk werd vaak beoordeeld met “perfect”. Het viel me trouwens tegen dat ze niet vaker hun discussies met de jobstudenten wonnen door doodweg te vragen wie er hier nu precies meer chromosomen heeft dan de ander. Moest ik mentaal gehandicapt zijn… Ze hebben ook allemaal een vriendje/vriendinnetje en er is zelf een jobstudente die vrijt met één van die mannen. Je doet maar. Maar drie zuigzoenen in je nek is zelfs voor Jeffrey een beetje erover. Morgen proberen we foto’s te nemen.

Here come the bombs

Ik zat op de tram richting Korenmarkt deze middag, tussen het eerste en tweede wagonnetje. De tram stopt aan een halte en een oudere vrouw komt naar voren gerend en vertelt aan de chauffeur dat er een man aan de beginhalte was opgestapt en toen weer afstapte voor we vertrokken waren maar wel zijn zwarte zak heeft achtergelaten. Paniek! Ze dacht al aan een bom. Ik wou vooral doorrijden want het is fucking warm in die wagons en ik stond naast een dikke kerel. Maar nee, meneer de tramchauffeur gaat naar vanachter om te gaan kijken en mevrouw bleef staan (wat. een. mietje.). En ik maar naast die dikke kerel staan. En wachten. Komt de bestuurder terug: geen zwarte zak te zien. Goed bezig mevrouw. Na het pek en de veren haar schoon buitengebonjourd. Einde verhaal, ik hoop voor u dat er ergens een clou inzat.