Nobody can be uncheered with a balloon.

Reden 235443 waarom alle, _alle_ hippies doodmoeten:

Thomas is een goeie jongen. Sociaal, vrij grappig en nog vijftig andere karaktertrekken die hem de perfecte schoonzoon maakt. Oh en hij is stinkend rijk. Maar goed, hij heeft al een lief waar hij best tevreden mee is. Over vrienden en hun lief gesproken, ik heb Bert malchick.org laten gebruiken voor één of ander ziek rollenspelletje tussen hem en zijn vriendin. Bon, hij claimt nog steeds dat het slechts _een_ vriendin is, maar hij claimt ook nog steeds dat hij geen homo is (ohohoho) en meisjes die blijven slapen zijn zelden gewoon een vriendin. Maar ga vooral eens kijken, het is lachwekkend en triestig tegelijkertijd. Wie het geheimschrift kan breken krijgt trouwens een lolly. Maar goed, dit stukje gaat over Thomas. Als Thomas veel gedronken heeft dan begint hij nogal _lastig_ te worden en denkt hij dat iedereen ruzie met hem zoekt. U hoeft zelfs zijn richting niet uit te kijken, hij kan uw gedachten heus lezen hoor. Maar goed, dat weten we al langer en aangezien ik vorige week donderdag zijn babysitter heb gespeeld is het de komende weken toch aan iemand anders dus wat kan het mij schelen! Maar hippies dus. Donderdagavond had Thomas dus teveel gedronken en omdat ik nu eenmaal een etter ben, vond ik het leuk om hem in de Coulissen te bekogelen met kleine snoepjes en de schuld daarna op een gast die we niet kenden te steken zodat hij al redelijk pinnig stond. Vreselijk grappig. Toen we uit het café kwamen begon hij pas echt in actie te schieten. Er zaten twee hippies op het voetpad voor de Abou Simbel met hun pintje voor hen. Zoals ik zelf ook al ervaren heb, pinten omver smijten is de max. Tenzij je uit het nieuwjaarsfeestje in de KSA wordt gesmeten, maar ik dwaal nog maar eens af. Hij vond het dus nodig om beide pinten omver te lopen. Surprise, surprise, die hippies werden vies. Niet dat hippies in geweld geloven natuurlijk maar voor je het weet ketenen ze zich vast aan je en dan zit je er ook maar mee. Dus gaf ik het meisje, enfin, die met de borsten want ze hadden alletwee lang haar en oorbellen, mijn pintje. Het is nu niet dat ik verwacht had dat ze mij ging bedanken en omhelzen (ik ben dan ook geen boom) maar ze kon het gewoon opdrinken lijkt mij. Maar nee! Laten we dat pintje over de kleren smijten van de jongen die probeert om ruzie te vermijden! Na zo’n paragraaf wil ik begrijpen dat u al helemaal geen idee meer heeft wat er nu juist gebeurd is, maar ik was dus alweer druipnat na een klein uurtje op café te zitten.

Het is geen groot geheim dat ik Werchter haat als ware het een blog op planet-ugent.be (of de pest als u dat duidelijker vindt) en ik ga hier heus niet nog eens uitleggen waarom, dat spaar ik wel voor op café. Neen, vandaag gaan we ons concentreren op de _positieve_ kanten van Werchter.

  • Binnen vier dagen is Werchter voorbij en zijn we er toch zeker een goeie zes maand van verlost. Best de weken daarna geen TMF of JimTV bekijken though.
  • De kans dat u de komende vier dagen mensen tegenkomt in uw omgeving die politiek bewust zijn, beseffen dat 130 euro betalen voor de sfeer op een weide vrij debiel is en die niet toondoof zijn is groter!
  • Beu dat u steeds zoveel moet trakteren op café omdat u zoveel vrienden heeft? Mensen die 130 euro betalen voor de sfeer kunnen heus hun eigen drank betalen hoor.
  • Herman Schuermans kan plots doodvallen. Maar dat is eigenlijk meer een positieve kant van het leven in het algemeen.

Yeah, I got nothing. Gelukkige verjaardag Pieter, jarig zijn én op de Werchterweide zitten, ik ben _stik_jaloers.

If God gives you aids, make lemonades.

Ik weet anders iets dat totaal niet belachelijk is: Studeren in de bibliotheek van de boekentoren (omdat het dan wel examens mogen zijn, dat wil niet zeggen dat je je vriendjes en vriendinnetjes enkele dagen wat minder zou moeten zien) en dan klagen over het feit dat de _andere_ mensen in de zaal lawaai maken met hun schoenen. Ik zie een probleem, ik zie een logische oplossing, ik zie een bende bleiters.

Gister naar The Break-Up gaan zien met Joris. Ik vond hem grappig. Joris vond hem minder grappig. Hopelijk was dit genoeg om een beslissing te nemen.

Wat u wel zeker moet bekijken, als u graag series downloadt that is, is Entourage. De pilot is wel nogal flauw, maar dat zijn piloten meestal en wat is dat ongaaf gedoe met dat applaudisseren nadat een vliegtuig geland is? Ja, het is heus niet uit eigenbelang dat de piloot het vliegtuig veilig op de grond heeft gebracht. Maar Entourage dus.

You know another class I took at Harvard? Business Ethics. I don’t steal other people’s motherfucking clients, but in your case I’m going to make an exception. I’m going to take everyone; your B-level sitcom stars, your reality-TV writers, when I’m done with you, you’re gonna be repping sideshow freaks. You need Jo-Jo the Dog-Face-Bitch-Boy? Call Josh Weinfuck, the lightweight pen-stealing fuckface.

Ik heb mijn eerste website gemaakt in het zesde middelbaar. Voor een meisje uit mijn klas waarvan ik vond dat ze te weinig aandacht kreeg tegenover de andere meisjes uit de klas. Ik kan mij herinneren dat ik het zonder bijbedoelingen deed, maar als ik nu herlees wat ik toen schreef kan ik begrijpen dat sommige mensen het nogal creepy vonden. Gelukkig voor u zal ik het nooit nalaten om iemand int zak te zetten, dus hier is een stukje:

Last saturday our Highness, Emma, asked me if I wanted to come and see some of her works of art next friday (day1). Her academy group made an exhibition and afterwards there would be a party. Being president of the EA-Fanclub I could not resist this invitation. So on Day 1 Thomas, a friend of mine and member of the CvT-Fanclub, arrived at ‘The Kelk’ a dark place where the exhibition was held. The first impression was rather shocking, we were the only two people who had actually taken a shower that day and Oh my God, we had fresh clothes on!!! These two freak facts were enough to have every single person there to stare at us. Not that I minded, I was there for one reason only: Drugs…

No, just kidding, to stare at Emma (and her art pieces).

After a while our sense of smell went numb and we were able to stay in for more than five minutes. My first mission was to find out were Emma was, but she was nowhere to be found. We asked one of our fellow-students (who wishes to remain anonymous) and he (or she, I’m not telling) told us that he/she had seen Emma going away with a package of ice on her head. Apparently she had been hit by someone. I was shocked of course: No-one hits Emma without being punished severely. Thomas and I assumed that she went home. So we went back upstairs and placed ourselves on two chairs at the bar, where we had a perfect view at what Emma made: They had recorded themselves working on several paintings. For about 30 minutes the two of us were guessing out loud which person on the screen was Emma. (It wasn’t that difficult, every detail of her is burnt inside my head) After a while, Thomas (not me) got bored and just when we were going to mingle with the people on the dancefloor, I noticed that the room had suddenly filled with bright light: Emma had entered the building.

Ziek in mijn hoofd. Ik heb haar naam onherkenbaar gemaakt, maar Joris kan u ongetwijfeld helpen.

Link naar een youtube filmpke over wuppies die mijn site deed vertragen. Oh, I showed him.

Het is de schuld van de maatschappij, daarom ga ik naar bordelen.

Verlichting! Na een maand niks doen en daarjuist tien minuten intensief nadenken ben ik tot de conclusie gekomen dat ik toch gewoon ga moeten aanvaarden dat mensen nu eenmaal liever triviaal gezeik (zoals, bwa, kweenie, planet-ugent) lezen dan triviaal geniaal gezeik (zoals, bwa, kweenie, de mijne). Met dank aan deze site, al heeft die waarschijnlijk geen flauw idee wat ze gedaan heeft. Niks tegen die site trouwens, hij fascineert me zelfs, want geef toe, buiten mensen die Joris persoonlijk kennen is er niemand die vrijwillig zijn website leest en tenzij hij al die keren dat hij zei dat hij aan zijn thesis ging werken eigenlijk in Antwerpen zat om met haar af te spreken (in plaats van naar drie seizoenen van The O.C. te kijken) ben ik vrij zeker dat ze elkaar nog nooit ontmoet hebben. Qua eerste paragraaf kan dit tellen.

Junimaand, examenmaand (dat rijmt!) maar niet voor mij. Het enige wat nog tussen mij en mijn vet diploma staat is een presentatie over mijn stage. Maar veertien juni is nog lang en misschien bent u nog nooit in de suburbs van Brugge geweest, maar het is hier _saai_. Aangezien mijn moeder dan ook nog eens in het ziekenhuis ligt en mijn vader gaan werken is heb ik zelfs nog geen deftige reden gevonden om op te staan vandaag. Plassen in een wc is wel leuk en zo, maar als je er eens over nadenkt dan is plassen in een Spafles een veel grotere uitdaging en je hoeft hem zelfs niet vast te houden! De fles? Die wel ja.

Comment gelezen op een tsjevenwebsite:

Guillemots onlangs ook ontdekt. Nog niet helemaal uitgedronken, alleen al eens van genipt, maar het smaakte wel aangenaam!

Was Guillemots een soort wijn, ça va, maar we hebben het hier over Guillemots, indiepopgroep, Guillemots. Na het lezen van die comment voelde ik me dus ook genoodzaakt om dit aan een volksjury voor te leggen:
Tom. (dat ben ik): “wie zegt nu zoiets?”
ct^ (dat is Tim): “een loser.”

De waarheid komt uit een kindermond. En Tim komt _in_ een, bon, u snapt hem wel. Tom Gernaey had tenminste eerst een carrière voor hij verbannen werd, dus ik hou het voorlopig nog deftig.