Joris, tijd om je collega-arbeiders bij IVAGO te mailen, toen ik daarnet door de Rue Gustaaf Magnelstraat liep moest ik uitwijken voor een groene koelkast! En haast je maar een beetje, ik voel de kanker al opkomen.
Ik heb nu eens niets te melden dat u aangaat.
Ik heb vannacht gedroomd over vibrerende eendjes. En daarna van mijn vader die werd opgeblazen en na een operatie verdacht veel op Homer Simpson bleek te lijken. Oh en ik was degene die hem had opgeblazen. But what does it all mean?!
Ik heb er niks op tegen dat onze kotbaas heeft besloten om een nieuwe douche te laten installeren. Ok, het feit dat we nog tot 18 _september_ moeten wachten vooral we ons hier weer kunnen douchen is al een paar keer goed geweest om al huilend in slaap te vallen, maar het zal wel een kickass douche worden. De badkamer wordt trouwens gerenoveerd door twee Polen. Yup. Die ene doet meestal het werk terwijl de ander erop staat te kijken. Je kan de Pool uit het inbraakmilieu halen, maar je kan het inbraakmilieu niet uit de Pool halen. Anyway, vandaag is blijkbaar een Poolse feestdag want ze lijken niet meer van plan om af te komen.
Als ik mijn ietwat betrouwbare bron mag geloven, is 94% van alle vrouwen verzot op mannen die Axe Africa gebruiken. De andere 6% is toch te druk bezig met hun dildo. Ik heb er nog steeds mijn bedenkingen bij, met dat Axe vooral bij pubers populair is en als ik zo terugdenk aan de lessen LO hadden de meeste van ons toch meer succes bij onze rechterhand. Behalve Bert dan, die is linkshandig. En Joris, die gebruikt geen handen.
Vanavond in de Sneak: . Als u denkt mij in de zaal te hebben gezien, dat ben ik niet, want ik doe _uiteraard_ niet mee met zo’n commerciele massahysterie. Wat denkt u wel, dat ik een beetje hypocriet ga doen en zo willekeurig kies welke populaire dingen ik wel of niet goed vind? Pffftt. U moet psycholoog worden.
Bon, ik kan er evengoed een nieuwe post aan wijden in plaats van het in de comments uit te leggen voor meisjes waarvan ik de naam geeneens weet. Veronica Mars is dus een _serie_. En de naam van het hoofdpersonage. De rest leest u hieronder. Pas op, het is in een vreemde taal.
Veronica Mars was living any teenage girl’s dream life in the sunny fictional seaside town of Neptune, California in Balboa County, north of San Diego. Her life changes forever the night her best friend Lilly Kane is murdered. The town assumes that the case is closed after Abel Koontz, a former employee of Lilly’s father whom he had fired, confesses to the murder — it all seems to make sense. However, Veronica’s father, local sheriff Keith Mars, suggests the actual murderer was Lilly’s father, software billionaire Jake Kane.
This accusation starts a ripple effect on Veronica’s life. She is ostracized by “the 09ers”, Neptune High’s wealthy “in-crowd” she had once been a part of as a result of her relationship with Lilly and Lilly’s brother Duncan, who Veronica had been dating until days prior to the murder. After Lilly’s death and Duncan’s continued avoidance of her, all of Veronica’s other friends abandon her. About two months after the murder, Veronica is drugged at a party and wakes up without her underwear, leading her to believe she was raped. She attempts to report the rape, but when she is met with resistance by the new sherrif, leaves without filing a report. Veronica’s mother mysteriously skips town soon afterwards, leaving Veronica alone with her father.
As a further consequence of his accusation of Jake Kane, Veronica’s father loses his job as sheriff and starts a private detective agency to pay the bills. Veronica helps him out with his new job after school. However, she often gets a little too involved in the mysteries, which upsets her father, who worries about her safety. Striking a delicate balance between math homework and undercover stakeouts, Veronica struggles to make sense of all the unexplained events that have plagued her life over the past year. Turning her grief into fuel, she is determined to outsmart, outmaneuver, and out-snark all those who stand in her way.
Bronvermelding, uw ma. Seizoen één is niet bij mij verkrijgbaar want ik ken niks van downloaden, *knipoog*. Jeetje. Dat klonk nochtans grappig in mijn hoofd.
Ligt het aan mij of krijgt u ook de slappe lach van mensen die verontwaardigd, nee, geschokt zijn omdat een zestienjarige verdachte van een moord samen met een begeleider naar de voetbalmatch België – Kazachstan is gaan kijken? Zogezegd omdat hij zich daar geamuseerd zou hebben, iets wat zijn slachtoffer (arme Joe) nooit meer zal kunnen doen. Ik weet niet of u die match hebt gezien, maar die was _oersaai_. En niet ik-moet-er-van-geeuwen-saai, nee, ik-wou-dat-ik-met-een-mp3speler-in-Brussel-Centraal-stond-saai. Hopelijk vond iemand dit grappig.
Niet dat u eigenlijk nog een extra reden nodig heeft om mij te verafgoden (Ik doe des morgens ook maar pijp per pijp mijn broek aan hoor. Als ik al een broek aandoe, that is), maar ik kan met de nodige fierheid melden dat ik na al die maanden nog steeds Hard Rock Hallelujah van Lordi niet heb gehoord. In uw boek is het waarschijnlijk vreselijk origineel om met zo’n atypisch liedje Eurosong te winnen, maar het zat er gewoon aan te komen. Nu goed, als jullie maar gelukkig zijn. Hetzelfde met Eddy Wally, hoe je het nu ook draait of keert, hij blinkt toch niet uit in wat hij doet? De man is seniel, kent volgens mij minder zinnetjes dan mijn zus haar sprekende Barbie “Laten we een feestje houden vanavond!” en ik voel enkel plaatsvervangende schaamte voor hem.
Evi en ik hebben er zonet een kleine vier uur opzitten. Niet dat we het beu waren, maar ik heb geen nieuwe afleveringen meer staan. Logan zijn moeder is net van een brug gesprongen en ze mag dan een stuk sympathieker geweest zijn dan zijn vader, haar bovenlip zal de komende dagen toch voor nachtmerries zorgen chez casa Brutin.
Aaahhh heerlijk. Vakantie, de zon schijnt al de ganse dag en ik ben alleen thuis. Tijd om wat backgammon te spelen vind ik zo.
Ik had al twee unieke bezoekers vandaag! Hallo en hallo.
Je hebt zo van die mensen he. Die zeggen dan dat ze wat later terug online zullen komen en dus blijf je geduldig wachten tot het zover is, ondertussen de tijd dodend door wat naar de laatste aflevering van Dead Like Me te kijken en wat te mailen naar Canadese meisjes (Hi Helen!), en zo zijn er plots vier volle uren voorbij en zijn die mensen nog steeds niet terug. Fraai is dat. En nu nog offline gaan ook!
Ik ben nogal verslaafd aan : tis net Patience, maar ge draait de kaarten één per één om en snelheid is erg belangrijk. Ja, ik ben inderdaad de Tom die momenteel op de vijfde plaats staat. U kan natuurlijk ook doen zoals mijn moeder en voor het minst aantal verplaatsingen gaan, maar mijn moeder is _vijftig_. Ik wil maar zeggen. Er ligt trouwens een magazine op onze keukentafel, de naam ben ik al vergeten maar het onderschrift is: “voor jongeren van boven de vijftig“. Moest ik om glimlachen, weet ook niet waarom.
Bon, ik ben volledig inspiratieloos, nog maar wat lachen met Bert dan! Bert vrijt dus al een paar maand met een meisje (dat is nog niet het grappigste van het verhaal), maar als je hem er naar vraagt dan zijn ze “gewoon vrienden”. In het begin vonden wij dat allemaal wel nog grappig, maar nu begon het vooral pijnlijk aan het worden. Maar geen nood, we zijn er bijna vanaf. Ze gaan namelijk, wait for it, wait for it, een _receptie_ geven volgende maand bij haar thuis om het grote nieuws aan de wereld te vertellen. I. Shit. You. Not. Ik vind het wel mooi dat twee mensen die denken dat de zon uit hun aars schijnt elkaar hebben gevonden, maar dat is toch te absurd voor woorden?