Neger, alsjeblieft

Voor ik naar Pukkelpop vertrok vorige woensdag had ik nog wat tijd om naar het nieuws te kijken. Had ik misschien beter niet gedaan, want ik blijf er bij dat dat de oorzaak was van mijn problematische stoelgang de daaropvolgende dagen. Dode Lebanezen en ontsnapte gevangenen die vastzaten omdat ze een laptop hadden gestolen, dat raakt mijn koude kleren al lang niet meer, nee, ik heb al echt grof nieuws nodig eer ik emotie vertoon. En in tegenstelling tot het echte leven, werd ik zowaar beloond. Situatieschets: De Lijn heeft blijkbaar een speciale actie waarbij een Omnipas die normaal 200 euro kost, voor de belachelijke prijs van 25 euro kan verkregen worden. Das gelijk, vet (get it?). Dan tonen ze de wachtrij in het gebouw en die was vrij lang. Maar what the hell, denk ik dan, je krijgt een quasi-gratis Omnipas, daar wil een mens al gerust es een tijdje voor wachten, niet? Neen dus. Slagen ze erin om een wijf voor de camera te krijgen die er een goeie lap op geeft: “het is schandalig dat ik zo lang moet wachten!”, “dit vind ik gewoon niet kunnen!”, “dat zand in mijn vagina schuurt verschrikkelijk”. Ok dat laatste heb ik er zelf bij gezet, maar u krijgt het punt. Ik kreeg er godverdomme het schijt van.

Vorig schooljaar werd er ons gevraagd om voor het vak Recht een paper te schrijven over iets en er moest iets over wetgeving instaan. Ja het kan nog vager. Ik koos voor Short Message Service, Tim voor het iets alledaagsere Pornografie en recht. Het volgende stukje zal u waarschijnlijk choqueren. Ik hoop het alvast.

Het woord seppukkake is een samentrekking van seppuku, een synoniem van harakiri, en bukkake. Ter verduidelijking: bukkake is een ander genre waarin een aantal mannen ejaculeert op dezelfde vrouw, meestal in het gezicht, terwijl zij geknield zit. Letterlijk betekent ”bukkake” “bespatten”.

Seppukkake is echter veel extremer. Voordat de mannen ejaculeren, steekt de vrouw zichzelf in de maag en de ejaculatie gebeurt in de wonde.

Zijn paper vind ik spijtiggenoeg niet meer terug.

You’re a daft punk!

Ik ben er weer! Jij hebt mij gemist, ik heb jou meer gemist, jij hebt mij nog meer gemist, ik heb jou oneindig veel gemist, jij hebt mij oneindig plus een veel gemist, ik heb jou eerlijk gezegd niet gemist. Dingen die ik wel gemist heb: een matras, een deftige douche, een porseleinen toilet en mijn internetverbinding. So much porn, so little time. Maar goed, ik moet hier dus drie dagen Pukkelpop bespreken en ik heb nu toch niks anders te doen, want ja, ik wil naar Veronica Mars kijken maar mijn zusje wil meekijken en die is momenteel iets anders aan het doen *wink wink nudge nudge* Haha, nu denken jullie dat ze iets vuils aan het doen is! Vozeriken. Of is dat met twee k’s? Het is geeneens een Nederlands woord dus ik mag het verbuigen zoals ik wil! Sticking it to the Man!

Maar ik heb blijkbaar een kort geheugen, want kamperen is echt niks voor mij. Niks. Ik heb me nog nooit zo vies gevoeld, komt daar dan nog bij dat mijn zelfopblazend matje _niet_ zelfopblazend bleek te zijn waardoor ik drie nachten op de grond heb geslapen. Enfin, wakker gelegen en hopen dat ik dood zou gaan. En u kende ongetwijfeld voor vorige week donderdag niemand die speciaal naar Hasselt-centrum gaat om daar handzeep (zonder water) te kopen? Wel, nu dus wel. Het werd mij tijdens deze dagen nog maar eens duidelijk wat voor een ongezonde haat ik koester tegenover andere mensen. Maar zo ben ik, een linkse rakker die niemand anders afkan, maar die wel het beste wil voor iedereen. Begrijpen wie begrijpen kan. Maar er loopt nogal wat marginaal volk rond op festivals, ik ben er nog steeds niet goed van. En ik weet niet of u al in-the-know bent, maar tegenwoordig dragen meisjes hun bloesjes binnenstebuiten. Soit, mijn psychotherapeut zegt dat ik er niet teveel moet over praten, je traumas opkroppen is blijkbaar weer volledig in. Het is makkelijker om een maagzweer te behandelen, quoi.

Ik had wel graag nog de groetjes gedaan aan Charlotte die in de tent naast ons sliep. Zelfs mijn oordopjes konden haar geklaag niet tegenhouden. U kent ze wel, tienermeisjes die voor het eerst overschakelen van Bacardi Breezer naar het iets zwaardere spul (alhoewel het maar Passoa bleek te zijn, maar volgens Pieter is dat ook best heavy. Pieter, don’t let the name fool ya, is een klein meisje.) en die daar dan niet tegen kunnen en zichzelf heel erg zielig vinden. Wel, Charlotte was ook zo iemand en ik was daar getuige van. Op zich al grappig natuurlijk, maar ze beweerde ook nog eens om het halfuur dat ze niet meer zag, om dan tien minuten later plots toch weer genezen te zijn, om dan tien minuten lang alle kleuren van de tentjes die ze zag op te noemen. Haar vriendin had trouwens de nacht doorgebracht in de EHBO-tent, want die had er niks beters op gevonden om (hou u vast) een halve fles Passoa ad fundum op te drinken. En die mensen gaan later mijn pensioen betalen?

We gaan eens de groepen bespreken anders. Als u Daft Punk zoekt, die staan bij “yukkie yuk yuk”. Wat toevallig ook het geluid is wat uit mijn mond kwam tijdens hun optreden.

De goedjes:

  1. We Are Scientists. Er mochten dan wel 43 groepen op mijn programma staan (waarvan ik er 41 heb bekeken, thankyouverymuch), maar dit was de enige die ik zeker niet wou missen. Hun album is gelijk geniaal goed en al hun teksten lijken wel uit mijn leven gegrepen! Ze stelden enkel teleur toen ze stopten.
  2. Yeah Yeah Yeahs. Ik stond dan wel niet op de voorste rij, ik stond wel dicht genoeg om eens een gans optreden te kunnen uitkijken zonder iemand zijn haar die het zicht verneukt. Het was vooral grappig hoe iedereen die naar de Arctic Monkeys stond te kijken toen het begon te stortregenen plots naar de Marquee kwam gelopen, waar ik gelijk al ruim tien minuten stond te wachten. Ik wil een medaille. Of een lolly. Het optreden was goed, meer heb ik daar eigenlijk niet aan toe te voegen.
  3. Morningwood. Hebben een album gemaakt die van het begin tot het einde lekker doormept, live was het wat minder, maar het werd ruimschoots goed gemaakt door Chantal Claret die twee meisjes en een jongen op het podium liet om ze vervolgens half uit te kleden en het zeventienjarig jongetje af te lekken. Bert laat trouwens weten dat hij ‘haar wel zou doen’. Ik niet. Tim: jij zou zeker dat gastje doen.
  4. be your own PET. Had ik nog nooit van gehoord (niet doorvertellen) maar fuck me, die waren lekker. Volgens mij allevier niet ouder dan achttien en het zagen er maar verwende ettertjes uit, maar fuck me, die waren lekker. Extra punten voor de drummer die vier strandballen heeft kapotgeprikt met zijn drumstok.
  5. Belle and Sebastian. Negeer Bert, negeer Sanne, dit was een goed optreden. Veel nummers uit het nieuwe album (geen Funny Little Frog spijtiggenoeg) en wat kan Stuart heerlijk dansen! Spijtig van die idioot die plots op het podium kroop om dan wat spastisch te beginnen dansen. Het zal hem wel een pintje opgebracht hebben, maar als je aan een lief wilt raken kan je misschien eerst die marginale vest kwijtspelen. Het bisnummer heb ik niet volledig kunnen uitluisteren, want Bert was bang dat we Daft Punk gingen missen (ze begonnen een dik kwartier te laat uiteraard). De titel van deze post komt trouwens van Stuart gericht naar een zangeres/fluitspeelster die dacht dat het publiek liever naar Daft Punk wou gaan zien.
  6. Eervolle vermeldingen (in dalende lijn): Cursive (geen Sierra spelen was een klotestreek), White Rose Movement, A Brand, Scissor Sisters, Forward Russia!, Para One, Arctic Monkeys, The Dresden Dolls, Turbonegro, Field Music, The Pipettes (jurkjes met witte bolletjes zijn schattig), Eagles of Death Metal, Panic! At The Disco, Feeder, Lotterboys, Mocky, Shameboy (de hype was er iets teveel aan), Death Before Disco, Less Than Jake, The Setup, My Awesome Compilation, Tunng en Colder

De slechtjes:

  1. Daft Punk. Enige groep die te laat begon met hun optreden en ze vielen snel in herhaling. Het publiek ging wel volledig los, maar dat lag volgens mij meer aan het feit dat het Daft Punk was dan aan hun show. Nu, goed voor mij, ik moest een trein halen.
  2. Snow Patrol. Krijgt van andere best goeie punten, maar het was een akoestische set (Heathrow had hun spullen nog) en als ik een optreden verwacht met elektrische gitaren en gedrum, dan ben ik niet tevreden met twee akoestische gitaren. Als jij een blond hoertje met dikke tetten bestelt en er belt in de plaats een donkerharige Thaise shemale aan dan ga je die toch ook niet binnenlaten? Ok slecht voorbeeld. Hun tweede album is toch schijt.
  3. Orson. De enige groep die ik heb bekeken die niet op mijn programma stond. En terecht. Ik geef die mannen nog twee maand voor ze stoppen. En in de eenendertig minuten dat ik daar was, hebben ze geeneens No Tomorrow gespeeld!
  4. Hawthorne Heights. Vielen muzikaal wel mee, maar je kan geen optreden beëindigen met een oproep aan het publiek om je t-shirts en albums te gaan kopen, omdat ze anders misschien nooit meer terugkomen naar België. De twee gasten die naast mij “Emo! Homo!” naar het publiek stonden te roepen waren trouwens grappig. Omwille van wat ze riepen dus.
  5. Radiohead. Ik betwijfel dat er iemand de volle twee uur is blijven luisteren. Kweek eens wat zelfvertrouwen, makker. Of begin een myspace account zoals de rest van ons.
  6. Eervolle (ironie!) vermeldingen: Lostprophets, cKy, Massive Attack, !!!, Tv on the Radio en Placebo.

Hallo! Heeft u dat heus allemaal gelezen? Sjiek hoor. Speciaal voor jullie nog een grappige anekdote over Bert: Tijdens het optreden van Para One zat er een kerel voor ons met een t-shirt aan van Rage Against The Machine. Na er vijf minuten naar te staren, draait Bert zich naar mij en zegt: “Die heb ik vorig jaar op Pukkelpop gezien”. Een sterke prestatie, aangezien ze al zes jaar gesplit zijn. Hip gaat hij toch nooit worden, onze Bert.

It’s my party and I cry if I want to

Ik dacht, ik schrijf nog eens iets, want de mensen gaan mij vijf dagen lang moeten missen en dat overleven ze anders niet. En toen bedacht ik dat ik soms weken aan een stuk niks schrijf en jullie blijven _toch_ elke dag mijn site checken. Waarom doe ik eigenlijk nog moeite? Volgens mij is brutin.be sommige mensen hun startpagina. Oh, you just got tolllllld. By me! Ik lach u uit omdat u brutin.be leest! U kan gewoon niet winnen.

Over niet winnen gesproken. Ik verlies zelden. En als ik verlies dan had ik mij er meestal al op voorbereid want winnaars staan altijd zo in het middelpunt van de belangstelling en dat is niks voor mij. Tuurlijk, ik kan t-shirts laten drukken en ballonnen met de naam van mijn website erop maar ik denk dat we daar al genoeg aandachtshoeren voor hebben. Hier is wat vriendelijk advies, Asfalt & co(nijn): zorg eerst eens dat er wat _eigen_ content op je website staat en maak dan eens reclame voor jezelf. Tuurlijk is het ongelooflijk indrukwekkend om te zien hoe er mensen zijn die jullie t-shirts dragen, want het mogen dan allemaal vriendjes van je zijn, je _hebt_ tenminste vrienden! Maar geloof me nu maar als ik zeg dat niemand, maar dan ook niemand, één moment stilstond bij het feit dat die ballonnen die te zien waren op het groot scherm in Werchter (*giechel*), een reclamestunt waren voor jouw webstekje. Dit gezegd zijnde, ik kan dus tegen mijn verlies. Waar ik minder tegenkan is denken dat ik aan het winnen ben en _dan_ uiteindelijk toch verliezen. Het is recent gebeurd, maar de details hou ik geheim voor mijn andere website. Die in mijn hoofd. Maar ik zou niet heten zoals ik heet als ik mij gewoon bij mijn verlies zou neerleggen. Oh wait, toch wel.

Het verbaast u misschien niet (mij wel eerlijk gezegd), maar sommige mensen dringen er echt op aan om hen toch maar eens te vermelden in één van mijn posts. Meestal draai ik dan eens met mijn ogen en murmel iets van “begin zelf een website“. Maar niet vandaag! Want dit is toch maar mooi de honderdste post op Brutin.be. Ik had al drie websites daarvoor en zo’n dertig andere persoonlijkheden (Abby, anyone?), maar dit zou wel eens een blijvertje kunnen worden. Ik heb even getwijfeld of ik niet naar brutin.org zou overstappen, maar die .be blijft toch iets speciaals. Als je ziet wat _wij_ Belgen hebben bereikt op het EK Atletiek in Zweden. _Wij_ Belgen lopen maar mooi het snelst op de honderd en tweehonderd meter vrouwenlopen en _wij_ Belgen springen maar mooi het hoogst van alle meisjes die op hele magere jongetjes lijken. Dat _wij_ Belgen allemaal trots op onszelf mogen zijn! En _wij_ Belgen hadden nog bijna de vier maal honderd meter stokjedoorgeven voor mensen die geen stokje tussen hun benen hebben (en grappig dat ik ben), maar neeeee, _toevallig_ laat de niet-Vlaming het stokje vallen. En u heeft nog een reden nodig waarom België moet gesplitst worden? Neen.

Ik krijg zelden kado’s. Jongen zijnde maak ik daar niet van, maar ik word wel niet graag warm gemaakt voor een kado om dan te moeten horen dat (get this) “de kuisvrouw niet dacht dat iemand het nodig had en ze het dus in de vuilbak heeft gesmeten“. Die achttien woorden mogen dan gewoon grappig lijken, eigenlijk zijn het achttien trappen in mijn kruis. Het was blijkbaar iets wat niet op iets lijkt wat je aan iemand anders zou geven als een teken van je waardering voor die persoon, en dat is zelfs nog niet het ergste, neen, de kuisvrouw, die waarschijnlijk niks bezit wat zo duur is als de dingen die ze moet afstoffen voor wat geld, vond het zelfs niet waardevol genoeg om te laten liggen. Ik ben dus mooi in het zak gezet door een _kuisvrouw_. Nu, ik weet niet goed waarom ik iets moois verwachtte van een persoon die een gans kader vol heeft hangen met foto’s van _zichzelf_.

Ik vrees dat ik deze ruwe post ga moeten laten voor wat hij is, ik moet binnen een halfuur door naar Pukkelpop en ik heb nog geeneens mijn zak gemaakt, plus ik moet nog vier (en geen vijf, dankje Thomas) vliegtuigtickets bestellen en ik moet mij nog scheren. Tot zondag lieve kijkertjes, maar laat het feit dat ik op een weide zit de komende dagen en dus helemaal geen tijd ga hebben om iets nieuws te posten (moest ik dat al willen) u niet tegenhouden om toch maar weer om de twee uur naar hier te surfen in de hoop dat er weer iets nieuws opstaat. Smell you later. Ik alvast wel.

Vistavoicerection

Deze titel is enkel grappig voor tienerjongetjes en Tim. Hij zou het misschien ontkennen, maar Tim kennende is hij niet verder geraakt in deze post dan het woord “tienerjongetjes” om dan dagdromend de hand aan zichzelf te slaan.

Tienerjongen is inderdaad geen bestaand woord, maar ik ben vergeten of er een deftige term bestaat voor mannelijke tieners en ik kon misschien wel gewoon “tieners” gezet hebben, maar ik zou niet willen dat de mensen die hier belanden via “waar mag ik eens een pornofilm bekijken” en “wat staat er in een meisjes toilet” zouden denken dat Tim op meisjes valt. _Dat_ zou pas een belediging zijn. He’s strictly dickly.

Genoeg over Tim, dit is dus wel _mijn_ website he, hij heeft zelf ook één en de link staat daar ergens aan de rechterkant. Over de rechterkant van deze blog gesproken, ik sta op geen enkele foto in mijn flickr-account, die jongen met zonnebril naast mijn zus is Jeffrey. Ik mag dan ook enkel des nachts een zonnebril dragen, ik doe geen chemische brol in mijn haar, ik doe maximum één knopje open van mijn hemd en borsthaar heb ik al helemaal niet. Oh en ik ben gelijk twee keer zo groot. Wat zeg ik, _drie_ keer.

Deze post wordt trouwens op verplaatsing geschreven. Ik zit knusjes bij Joris op zijn kot, pantoffels en peignoir aan, van een tas zelfgemaakte chocomelk slurpend, wachtend tot onze gezichtsmaskers volledig hard geworden zijn. Ik ben er ook al ruim twee uur aan bezig, maar probeert u maar eens snel te typen met net gelakte nagels (hij roze, ik lichtpaars). Enkel die vreselijke Franse chansons zijn er werkelijk teveel aan. Ik voel mij niet meteen verbonden als ik een blanke veertiger over zijn zwaar leven hoor zingen. Ja, in zo’n concentratiekamp zitten, ik kan mij nu wel nog voorstellen dat ik daar ook over zou klagen (en ik klaag _zelden_), maar echte mannen houden hun gevoelens opgekropt, drinken zichzelf dood en slaan hun vrouw dagelijks. Zolang ik er maar niet naar moet luisteren. Bemerk vooral de ironie in deze paragraaf.

Ik ben ondertussen al twee uur en achtentwintig minuten aan deze post bezig en ik heb het nog geen enkel keer over Stijn gehad. Die heeft namelijk een grappige post over mij gemaakt. Alweer ja. Maar ik ga daar een aparte post aan besteden. Morgen. Maar ik die dingen beloof op mijn site is een beetje zoals Joris die zegt dat hij “binnen tien minuten aan mijn deur zal staan”, telkens opnieuw hoop ik dat het bij tien minuten blijft, maar telkens opnieuw zijn het er minstens dertig. Dat em nog te laat gaat komen op zijn eigen begrafenis!

We zijn natuurlijk nog maar halfweg, maar voorlopig is eens geen herexamens hebben en niet moeten studeren in augustus een _hoop_ leuker. Had ik dat vroeger geweten, ik had er elk jaar voor gezorgd. *proest*

Hihi, erection.

De blogbesprekingen zijn afgelast

Hohoho, hilariteit alom ten huize Brutin! Toen ik daarjuist mijn handen aan het wassen was en het pompje van de zeep wou indrukken, duwde ik in de plaats op mijn vader zijn Axe spuitbus! Stink ik nu toch wel niet voor dood naar Musk zeker! En serieus, Musk? Ze hebben ondertussen al zeker vijftig nieuwe geurtjes waardoor ge veel meer succes bij vrouwen mee hebt. Hmm, ja, ik ben eigenlijk over mijn _getrouwde_ vader bezig. Alhoewel zijn arsenaal flauwe moppen niet echt veel hulp meer nodig had. Hij vroeg deze namiddag trouwens of ik niet aan “Dr. Kawashima’s Brain Training” kon raken, een spel dat volgens hem goed is “om de geest te verruimen”. Uhu. Daar bestaan paddestoelen voor.

Ik kan mij vergissen, maar volgens mij komen de inwoners van de gevangenis van Brugge (ja, ik woon er vlakbij, nee, ik kan nu geen gevangenen zien, nee, Dutroux zit hier niet, nee, ik ben niet bang dat ze gaan uitbreken en bij ons thuis langs zullen komen en ja, de pedofielen hebben een zwembad) meer buiten tijdens een dag dan ik. Ik weet eigenlijk niet goed waar ik naartoe wou, waarschijnlijk nergens! Haha! Met dat ik nooit buitenkom!

Dranouter Folkfestival stevent af op rampjaar: na twee dagen is nog niemand op de weg gaan liggen om overreden te worden – Koningin Paolo is alle aandacht voor die stomme dode Libanezen beu en besluit dan maar haar arm te breken – Al wie gelooft dat drie jongeren een inbreker overheersen zonder hem te pijn te doen is simpel

Alsof u het beter kan.