Kroatië – dag één (05/09) – “No Lucifer!”

Wat volgt is mijn reisverslag waar ik op negen september aan begonnen was en dat ik daarna niet meer heb bekeken.

Na mijn eerste keer zwemmen in zeven jaar en een goed uurtje zonnebaden (ik ga een ander mens zijn bij mijn terugkomst) ga ik eens de voorbije dagen neerschrijven, want dingen onthouden is, gelijk, lastig en al.

Vandaag is negen september en aan de stand van de zon te zien is het nu 17u13 (haha, volgens mijn gsm hoor). Ik lig hier alleen op een strandje in de buurt van Zadar en ik heb geen flauw idee waar de drie andere (waarvan geen enkele Thomas heet) naartoe zijn. Als ik op de voorbije dagen afga dan is Bert waarschijnlijk een ijsje gaan kopen, Floris nog maar eens een foto van de zon met een zee en een eiland aan het trekken en Pieter, tja, die zal wel weer een zeventienjarige blonde Oostenrijkse aan het binnendoen zijn (ik heb toch lekker haar e-mailadres!). U voelt het, een zotte vakantie. Denk dat ik eens van dag één ga beginnen. Chronologie is de max.

Om twee uur gaan slapen en om 5u30 opstaan, weinig slapen is zo één van mijn vele hobby’s (net zoals douchen en de bus nemen). De rit naar Charleroi (Brussels-South) was een weinig spectaculair. “De nevel in Nijvel”, zei Pieter plots toen we Nijvel passeerden en ik, ik lag plat. Wallonië lijkt trouwens verdacht veel op Vlaanderen, maar met lelijker bussen. Vliegtuig in naar Treviso, weer eens niet neerstorten, draaien met mijn ogen voor mensen die applaudisseren omdat de piloot veilig geland is. Nee, het is ook totaal niet in zijn eigen voordeel als het vliegtuig niet neerstoort hoor. De bus op naar Venetië, wat van geen kanten op Brugge lijkt, veel bootjes dat wel, maar Kroatië staat ook vol met bootjes, tijd voor een andere gimmick, beste Venetië. Nu, lang bleven we daar toch niet, want de boot richting Rovinj vertrok bijna. Tijdens de bootreis (een dikke drie uur) slagen Floris en Bert erin om constant te zagen over het feit dat we niet naar buiten mochten. Ik liet begaan, wetende dat ze toch gewoon een maagzweer aan het kweken waren en dat was genoeg voor mij. “Het zit hem in de kleine dingen” zegt Pieter soms en hij heeft gelijk. Hij zegt ook dat je de dijk moet aflopen tot je nattigheid voelt, want anders zit je te ver, dus waarom ik überhaupt naar hem luister, fuck knows.

Leuk, al twee bladen volgeschreven en ik zit nog geeneens aan het Kroatisch gedeelte van de reis. Tijd om wat te stoppen en diep nadenkend naar de horizon te staren, want mijn arm is moe.

Bon, al dat staren steekt tegen. On continue. Aangezien ik geen kamer heb gezocht voor de eerste avond en het al bijna 22 uur is als we aankomen in Rovinj is Floris weer aan het stressen. Een halfuur later hebben we toch maar mooi een kamer voor tien euro per persoon. Hoe lekker. Of wacht, toch niet. Er staat maar één bed. “Eén”, as in, “minder dan twee”. Dankzij de zetel zullen er slechts drie mensen in het bed moeten slapen, maar ik weet niet of u mij een beetje kent, het is niet alsof ik een site heb waarop ik mijn bezigheden bijhou, dat is nu eens geen van mijn vele hobby’s (in tegenstelling tot handen wassen en met mijn ogen draaien). Hoe het afloopt hoort u later, er gebeuren nog spectaculaire dingen voor het slapengaan. Na een douche eindelijk tijd om ons onder te dompelen in het echte Kroatië en één van hun gerechten te proeven. Enfin ja, een pita. Maar het bier was Kroatisch! Na het eten verloopt de avond vrij voorspelbaar: cocktails, bier, Oostenrijkers die ons een shnapps trakteren (tequila ja), naar de enige club in Rovinj (die toevallig ook Club heet), Pieter die de ene zus het snelst vindt, maar uiteindelijk met haar jongere zuster vrijt (acht seconden blijven acht seconden). Eens terug op de kamer was er geen uitstel meer mogelijk. Wat moet, moet en dus moeten er drie mensen in dat bed… (ik drijf de spanning op) Maar ik was er geen van (Thomas ook niet) dankzij een beetje valsspelen bij het kaartje trekken. Serieus gasten, vier kaarten en ik had net ervoor de hoogste al eens in mijn handen, zie ik er nu echt zo onschuldig uit?

Morgen dag twee. Of misschien niet, ik ben Kroatië een beetje beu.

Het deel over de zetpil heb ik weggelaten

Wat u ongetwijfeld wilt weten: Het was een geperforeerde appendix gecombineerd met een lokale buikvliesontsteking en het deed godverdomme veel zeer ja. Nu heb ik geen pijn meer, maar er zit wel nog een gat van vijf cm in mijn buik dat tweemaal per dag verzorgd moet worden. En dan ga ik nu zo kort mogelijk vertellen wat er van 11 tot 17 september allemaal gebeurd is.

We zijn op tien september toegekomen in Split, een zondag. Des avonds vonden we maar geen club waar er toch nog wat volk zit (een zondag blijft een zondag) en we gingen dus maar gaan slapen. Enfin, de andere drie gingen slapen, ik heb die nacht eigenlijk doorgebracht boven het toilet. Ooit al eens overgegeven omdat uw lichaam de pijn die het voelt niet meer kan opvangen? Ja? Al eens vijf keer na elkaar overgegeven omdat uw lichaam de pijn die het voelt niet meer kan opvangen? Ik dacht het niet nee. Als u nu al jaloers bent, niet meer verder lezen.

Wanneer de andere, uren later, ook wakker worden rijdt Bert me naar de spoedgevallen. Er wordt een bloedstaal genomen, drie uur later krijg ik te horen dat er teveel witte bloedcellen aanwezig zijn (wat kan wijzen op een infectie) en ik mag naar binnen om aan een infuus te gaan hangen. Enfin, het infuus hing, ik lag daar. Dan werd ik een paar uur genegeerd door het personeel tot er eindelijk nog eens een dokter langskwam. Die was wel niet echt zeker wat ik had, maar ik mocht gerust blijven ter observatie voor een paar dagen. Yeah, dat zag je van hier. Op dat moment hoopte ik nog steeds dat ze mij wat antibiotica zouden geven zodat ik of terug verder kon reizen met de andere of op een vliegtuig naar België kon stappen om dan in een deftig ziekenhuis onderzocht te worden. Ik ben altijd al wat naiëf geweest (ik ben dan ook links). Een andere dokter die mij wat later kwam onderzoeken (lees: op mijn buik duwen) was er dan weer van overtuigd dat ik wel degelijk appendicitis had en dat ik onmiddellijk geopereerd moest worden (het is ondertussen al acht uur des avonds). Over de operatie zelf weet ik niet veel meer (u lacht, maar ik zat er mee in dat ik wakker zou worden) enkel dat ze een kwartier later zijn begonnen omdat Big Brother nog bezig was (er hing een tv in de operatiezaal). De chirurg wou trouwens niet geloven dat hooikoorts ook een allergie is, maar ik heb er niet te lang over gediscussieerd, met dat hij mijn buik nog moest opensnijden en zo.

De dagen daarop waren ongetwijfeld de saaiste dagen uit mijn leven. Kroatische verpleegsters spreken nauwelijks Engels. Wat enkel een probleem was omdat ik dan weer geen Kroatisch sprak. Maar goed, ik was daar niet om sociaal te doen, ik wou gewoon naar huis. Het enigste probleem was dat ik hoge koorts had, wat normaal was na zo’n operatie als die van mij, maar zolang ik koorts had mocht ik niet vertrekken. Ik heb op aanraden van mijn vader (die ondertussen naar Kroatië was gekomen) dan maar een beetje met de thermometer geknoeid. Wat niet zo moeilijk was aangezien ze daar nog van die thermometers gebruiken die je onder je oksel moet steken. Wanneer ik dan eindelijk eens drie keer na elkaar een normale temperatuur had (op vrijdag) werd ik uit mijn bed gehaald en in een kamertje gelegd. Ik had geen flauw idee wat ze van plan waren, maar ik was redelijk gechoqueerd. De dokter sneed twee van mijn hechtingen open en daarna het deel van de wonde daaronder. Dan goten ze er een vloeistof in waardoor er plots allemaal etter uit mijn wonde kwam bruisen. Yeah. Dan begon hij met een schaar in de wonde te duwen om zoveel mogelijk etter eruit te krijgen. Het klinkt pijnlijk en misschien is het dat ook wel bij andere mensen, maar ik voelde niks. Dan werd er een lint in de wonde gepropt, wat doekjes erop en ik mocht terug naar mijn bed. Het hielp duidelijk wel, want daarna moest ik eigenlijk niet meer knoeien met de thermometer. Zaterdagmorgen werd ik dan ontslagen en had ik gekund, ik was naar buiten gespurt. Tot nooit meer, vooroorlogs ziekenhuis, tot nooit meer.

Omdat de verzekering bestaat uit mensen die duidelijk nog nooit een week in een Kroatisch ziekenhuis hebben gelegen, vonden ze het nodig om mij eerst pas tien dagen na de operatie terug naar huis te laten vliegen. Een dag later werd het dan zeven dagen en uiteindelijk was ik maandagmorgen (al) opnieuw thuis. Mijn wonde wordt nog tweemaal per dag verzorgd door verplegers en hopelijk is hij tegen begin oktober toegegroeid. The end.

Raad eens wie vliegangst heeft? Hint: ik

Steve “Crocodile Hunter” Irwin is gestorven vandaag. Doodgestoken door een pijlstaartrog. En voor de simpelen onder jullie, das geen soort krokodil, maar een _vis_. Awwwkwwward. De laatste keer dat Steve in het nieuws kwam, was toen hij een krokodil voederde terwijl hij zijn babyzoontje vast had. Karma is a bitch.

En het gaat van kwaad naar erger. Ik ga namelijk de komende tien dagen naar Kroatië met nog drie andere mensen (waarvan Thomas er geen is) en als ik al tijd heb en als ik dan al zin heb en als ik dan al een internetcafé vind, dan zal ik misschien wel eens iets posten. Reisverslag volgt zowiezo achteraf en dat gaat zooooooooot grappig zijn. Peace out.

Een titel, mijn koninkrijk voor een titel

Zeg van deze titel wat je wilt, maar erger dan de vorige kan toch niet meer.

VT4 is als een vrouw. Beeld u nu in dat ik hier een vergelijking maak tussen maandstonden en het feit dat VT4 nog maar eens Saving Silverman heeft uitgezonden. Een billenkletser, ongetwijfeld.

Ik denk dat ik vanaf nu mijn tweedagelijks loopje, van mijn huis tot aan de brug van Varsenare en terug, wat vroeger ga plannen en niet meer als het al donker is buiten. Waarom, vraagt u zich nu af, wel, dat verneemt u meteen, wacht eens vijf seconden gdvd. Ik loop dus langs het kanaal Brugge-Oostende en na zo’n twintig minuten passeer ik een man die tegen zijn auto staat te leunen en mij aanstaart. Eigenlijk mogen er daar geen auto’s komen, maar het is misschien een visser en god forbid dat vissen een sport zou zijn waarbij er ook daadwerkelijk bewogen moet worden, anyway, ik loop door, het is ondertussen al pikdonker, ik kom aan de brug en ik keer langs dezelfde weg terug. Ik passeer opnieuw voorbij de auto, maar deze keer geen man meer te zien. Ik loop vijf meter verder wanneer die vent plots vanachter een boom stapt en begint te bulderlachen. Maat, ik trek me daar een sprintje, Kim Gevaert is er niks tegen. Maar blijkbaar wou hij gewoon grappig doen, met dat ik nog leef en zo. En ik zei “Kim Gevaert” om te benadrukken dat ik een _meisje_ ben, moest u die lol over het hoofd hebben gezien.

Er komt blijkbaar weer een blogmeeting aan, alwaar mijn crew en ik niet aanwezig zullen zijn. Redenen genoeg: veel te veel fototoestellen, vrijdag de dertiende, Antwerpen (op dat moment officieel een fashostad) en Asfal ‘t Konijn (fingers crossed en hopen op een soft-ironische reply over het gebruik van underscores om mijn klemtonen te leggen!).

Voor het slapengaan nog een paar mooie fragmenten uit een week Planet-UGent. De inzending van Stino (uhum) werd door een onschuldige 22-jarige jongen uitgekozen. Proficiat aan Stino en zijn ongetwijfeld ruime vriendenkring!

Nieuwsflash: de politie waarschuwt voor een koe op de E314.
Benieuwd wat we in de verkeersberichten over een half uurtje te horen zullen krijgen.
De politie waarschuwt voor gehakt op de E314?

Niets gehoord van gehakt op de E314.
Maar op de site van de Standaard staat wel het volgende te lezen:
“Een vrachtwagen geladen met aluminiumplaten is donderdagnamiddag op de E-314 ter hoogte van Maasmechelen ingereden op een signalisatiewagen. ”
Zetten ze nu ook al koeien in als signalisatiewagen?

BA-DOEM-TCHI.