Brutin.be

Wat u ongetwijfeld wilt weten: Het was een geperforeerde appendix gecombineerd met een lokale buikvliesontsteking en het deed godverdomme veel zeer ja. Nu heb ik geen pijn meer, maar er zit wel nog een gat van vijf cm in mijn buik dat tweemaal per dag verzorgd moet worden. En dan ga ik nu zo kort mogelijk vertellen wat er van 11 tot 17 september allemaal gebeurd is.

We zijn op tien september toegekomen in Split, een zondag. Des avonds vonden we maar geen club waar er toch nog wat volk zit (een zondag blijft een zondag) en we gingen dus maar gaan slapen. Enfin, de andere drie gingen slapen, ik heb die nacht eigenlijk doorgebracht boven het toilet. Ooit al eens overgegeven omdat uw lichaam de pijn die het voelt niet meer kan opvangen? Ja? Al eens vijf keer na elkaar overgegeven omdat uw lichaam de pijn die het voelt niet meer kan opvangen? Ik dacht het niet nee. Als u nu al jaloers bent, niet meer verder lezen.

Wanneer de andere, uren later, ook wakker worden rijdt Bert me naar de spoedgevallen. Er wordt een bloedstaal genomen, drie uur later krijg ik te horen dat er teveel witte bloedcellen aanwezig zijn (wat kan wijzen op een infectie) en ik mag naar binnen om aan een infuus te gaan hangen. Enfin, het infuus hing, ik lag daar. Dan werd ik een paar uur genegeerd door het personeel tot er eindelijk nog eens een dokter langskwam. Die was wel niet echt zeker wat ik had, maar ik mocht gerust blijven ter observatie voor een paar dagen. Yeah, dat zag je van hier. Op dat moment hoopte ik nog steeds dat ze mij wat antibiotica zouden geven zodat ik of terug verder kon reizen met de andere of op een vliegtuig naar België kon stappen om dan in een deftig ziekenhuis onderzocht te worden. Ik ben altijd al wat naiëf geweest (ik ben dan ook links). Een andere dokter die mij wat later kwam onderzoeken (lees: op mijn buik duwen) was er dan weer van overtuigd dat ik wel degelijk appendicitis had en dat ik onmiddellijk geopereerd moest worden (het is ondertussen al acht uur des avonds). Over de operatie zelf weet ik niet veel meer (u lacht, maar ik zat er mee in dat ik wakker zou worden) enkel dat ze een kwartier later zijn begonnen omdat Big Brother nog bezig was (er hing een tv in de operatiezaal). De chirurg wou trouwens niet geloven dat hooikoorts ook een allergie is, maar ik heb er niet te lang over gediscussieerd, met dat hij mijn buik nog moest opensnijden en zo.

De dagen daarop waren ongetwijfeld de saaiste dagen uit mijn leven. Kroatische verpleegsters spreken nauwelijks Engels. Wat enkel een probleem was omdat ik dan weer geen Kroatisch sprak. Maar goed, ik was daar niet om sociaal te doen, ik wou gewoon naar huis. Het enigste probleem was dat ik hoge koorts had, wat normaal was na zo’n operatie als die van mij, maar zolang ik koorts had mocht ik niet vertrekken. Ik heb op aanraden van mijn vader (die ondertussen naar Kroatië was gekomen) dan maar een beetje met de thermometer geknoeid. Wat niet zo moeilijk was aangezien ze daar nog van die thermometers gebruiken die je onder je oksel moet steken. Wanneer ik dan eindelijk eens drie keer na elkaar een normale temperatuur had (op vrijdag) werd ik uit mijn bed gehaald en in een kamertje gelegd. Ik had geen flauw idee wat ze van plan waren, maar ik was redelijk gechoqueerd. De dokter sneed twee van mijn hechtingen open en daarna het deel van de wonde daaronder. Dan goten ze er een vloeistof in waardoor er plots allemaal etter uit mijn wonde kwam bruisen. Yeah. Dan begon hij met een schaar in de wonde te duwen om zoveel mogelijk etter eruit te krijgen. Het klinkt pijnlijk en misschien is het dat ook wel bij andere mensen, maar ik voelde niks. Dan werd er een lint in de wonde gepropt, wat doekjes erop en ik mocht terug naar mijn bed. Het hielp duidelijk wel, want daarna moest ik eigenlijk niet meer knoeien met de thermometer. Zaterdagmorgen werd ik dan ontslagen en had ik gekund, ik was naar buiten gespurt. Tot nooit meer, vooroorlogs ziekenhuis, tot nooit meer.

Omdat de verzekering bestaat uit mensen die duidelijk nog nooit een week in een Kroatisch ziekenhuis hebben gelegen, vonden ze het nodig om mij eerst pas tien dagen na de operatie terug naar huis te laten vliegen. Een dag later werd het dan zeven dagen en uiteindelijk was ik maandagmorgen (al) opnieuw thuis. Mijn wonde wordt nog tweemaal per dag verzorgd door verplegers en hopelijk is hij tegen begin oktober toegegroeid. The end.

This entry was posted on Tuesday, September 26th, 2006 at 12:07 am.

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.