Kroatië – dag één (05/09) – “No Lucifer!”

Wat volgt is mijn reisverslag waar ik op negen september aan begonnen was en dat ik daarna niet meer heb bekeken.

Na mijn eerste keer zwemmen in zeven jaar en een goed uurtje zonnebaden (ik ga een ander mens zijn bij mijn terugkomst) ga ik eens de voorbije dagen neerschrijven, want dingen onthouden is, gelijk, lastig en al.

Vandaag is negen september en aan de stand van de zon te zien is het nu 17u13 (haha, volgens mijn gsm hoor). Ik lig hier alleen op een strandje in de buurt van Zadar en ik heb geen flauw idee waar de drie andere (waarvan geen enkele Thomas heet) naartoe zijn. Als ik op de voorbije dagen afga dan is Bert waarschijnlijk een ijsje gaan kopen, Floris nog maar eens een foto van de zon met een zee en een eiland aan het trekken en Pieter, tja, die zal wel weer een zeventienjarige blonde Oostenrijkse aan het binnendoen zijn (ik heb toch lekker haar e-mailadres!). U voelt het, een zotte vakantie. Denk dat ik eens van dag één ga beginnen. Chronologie is de max.

Om twee uur gaan slapen en om 5u30 opstaan, weinig slapen is zo één van mijn vele hobby’s (net zoals douchen en de bus nemen). De rit naar Charleroi (Brussels-South) was een weinig spectaculair. “De nevel in Nijvel”, zei Pieter plots toen we Nijvel passeerden en ik, ik lag plat. Wallonië lijkt trouwens verdacht veel op Vlaanderen, maar met lelijker bussen. Vliegtuig in naar Treviso, weer eens niet neerstorten, draaien met mijn ogen voor mensen die applaudisseren omdat de piloot veilig geland is. Nee, het is ook totaal niet in zijn eigen voordeel als het vliegtuig niet neerstoort hoor. De bus op naar Venetië, wat van geen kanten op Brugge lijkt, veel bootjes dat wel, maar Kroatië staat ook vol met bootjes, tijd voor een andere gimmick, beste Venetië. Nu, lang bleven we daar toch niet, want de boot richting Rovinj vertrok bijna. Tijdens de bootreis (een dikke drie uur) slagen Floris en Bert erin om constant te zagen over het feit dat we niet naar buiten mochten. Ik liet begaan, wetende dat ze toch gewoon een maagzweer aan het kweken waren en dat was genoeg voor mij. “Het zit hem in de kleine dingen” zegt Pieter soms en hij heeft gelijk. Hij zegt ook dat je de dijk moet aflopen tot je nattigheid voelt, want anders zit je te ver, dus waarom ik überhaupt naar hem luister, fuck knows.

Leuk, al twee bladen volgeschreven en ik zit nog geeneens aan het Kroatisch gedeelte van de reis. Tijd om wat te stoppen en diep nadenkend naar de horizon te staren, want mijn arm is moe.

Bon, al dat staren steekt tegen. On continue. Aangezien ik geen kamer heb gezocht voor de eerste avond en het al bijna 22 uur is als we aankomen in Rovinj is Floris weer aan het stressen. Een halfuur later hebben we toch maar mooi een kamer voor tien euro per persoon. Hoe lekker. Of wacht, toch niet. Er staat maar één bed. “Eén”, as in, “minder dan twee”. Dankzij de zetel zullen er slechts drie mensen in het bed moeten slapen, maar ik weet niet of u mij een beetje kent, het is niet alsof ik een site heb waarop ik mijn bezigheden bijhou, dat is nu eens geen van mijn vele hobby’s (in tegenstelling tot handen wassen en met mijn ogen draaien). Hoe het afloopt hoort u later, er gebeuren nog spectaculaire dingen voor het slapengaan. Na een douche eindelijk tijd om ons onder te dompelen in het echte Kroatië en één van hun gerechten te proeven. Enfin ja, een pita. Maar het bier was Kroatisch! Na het eten verloopt de avond vrij voorspelbaar: cocktails, bier, Oostenrijkers die ons een shnapps trakteren (tequila ja), naar de enige club in Rovinj (die toevallig ook Club heet), Pieter die de ene zus het snelst vindt, maar uiteindelijk met haar jongere zuster vrijt (acht seconden blijven acht seconden). Eens terug op de kamer was er geen uitstel meer mogelijk. Wat moet, moet en dus moeten er drie mensen in dat bed… (ik drijf de spanning op) Maar ik was er geen van (Thomas ook niet) dankzij een beetje valsspelen bij het kaartje trekken. Serieus gasten, vier kaarten en ik had net ervoor de hoogste al eens in mijn handen, zie ik er nu echt zo onschuldig uit?

Morgen dag twee. Of misschien niet, ik ben Kroatië een beetje beu.

2 thoughts on “Kroatië – dag één (05/09) – “No Lucifer!”

  1. Bij gebrek aan leukere activiteiten eens antwoorden.

    Die zeventienjarige overbeschminkte blondine uit Oostenrijk heet Lucy en één van haar vrienden vond het blijkbaar grappig om haar Lucifer te noemen, waarop zij dan steeds “No! No Lucifer!” antwoordde. Hilariteit alom en zo. Yeah. Saaie reis.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>