“ik ben mijn eigen Abel Ransbottyn”

Benjamin had mij uitgenodigd om dinsdag met zijn Wii te komen spelen. Groot was mijn teleurstelling toen het over een spelconsole bleek te gaan. Maar het is wel een vree wijs ding. Absolute aanraders zijn Charge!, waar ge op een koe zit en zoveel mogelijk vogelverschrikkers moet omverlopen (En de koe kan springen en al! Komaan!) en Boxing. En iedereen die speelt moet een figuurtje aanmaken en die van mij keek constant alsof hij elk moment kon overgeven. Twas grappiger als ge der bij waart (alhoewel uw aanwezigheid wel eens het tegenovergestelde effect zou kunnen hebben. Wat zeg ik, wel eens, ik ben der zeker van.). Volgende week opnieuw, Verraes?

Ik was daarnet op mijn gemak naar Oz aan het kijken (Ik ben u voor, Michel.) toen den elektriek uitviel. Bleek het gans de straat te zijn. De black-out in New York van een paar jaar geleden indachtig wist ik al snel dat het verkeerd ging lopen en jawel hoor. Nog geen tien minuten later waren er al gasten aant voetballen buiten, een fiets was zijn voorwiel kwijt en er had zelfs al iemand _dubbel_ geparkeerd. Maar goed, voor de plunderingen en verkrachtingen echt konden losbarsten gingen de lichten weer aan. Spijtig, ik had nochtans goesting. Achter gratis spullen he, pipo’s.

Als ge tegenwoordig door Gent loopt en ge peist, “Tiens, diene gast met zijn korte broek aan, is da Tom nie?” dan zijde fout, want ik draag geen korte broeken. De laatste keer dat ik een korte broek heb aangedaan, mocht ik een week in een Kroatisch ziekenhuis gaan liggen.

De titel komt van niets.dan.vuur, bekend van vuur.wordpress.com haar blote schouders op de bwards. Ik dacht dat wij een gezellige babbel hadden gehad maar blijkbaar was het niet wederzijds, “ja, ik verstond u vaak niet goed”. Ouch. Ik heb mij trouwens geen lief opgedaan op de bwards, hoe erg is da? Tis mooi dat iedereen mij kwam vertellen hoe grappig ik wel niet ben, maar serieus, zwijg keer en draai mij binnen. (note: niets.dan.vuur hoeft zich niet aangesproken voelen. Tenzij ze dat wil *wink wink nudge nudge*)

“Want zijn handje past nog in een bierglas”

Het was heus niet allemaal rozengeur en maneschijn op de Bwards.

  • Ook ik vond het sympathiek van Croky om daar bergen chips te leggen, maar ik ben wel slim genoeg om te beseffen dat ge niet _en_ chips met kaassmaak kunt eten _en_ niet uit uw bek stinken achteraf. Ik heb een paar gesprekken met veel moeite en weinig zuurstof moeten ondergaan.
  • Ok, we snappen het nu wel. Die van 2Girls bestaan niet echt en gans hun website wordt geschreven door ne dikke nerd. Ha-ha. Dat was grappig toen ik er allusies op maakte tijdens mijn blogbesprekingen, maar diene lol is nu al een paar keer teveel verteld. Ik vond het filmke van Stew dan ook maar slaapverwekkend.
  • Er moet duidelijk een maximumleeftijd voor bloggers opgelegd worden. Al die ouwe venten die de jongere blogsters zaten te begluren, serieus. Dit is Second Life niet zunne, we kunnen u zien!
  • De reusachtige berg wc-papier aan de lavabo’s was lachwekkend. Ik droog mijn handen met de blazer, zoals normale mensen die _altijd_ hun handen wassen na een toiletbezoek.
  • Iedereen die zijn badge afgaf aan de vestiaire kreeg een mooi cadeau, maar ik was natuurlijk weer zo slim om dat pas op het einde van de avond te doen. Toen alles al weg was. Ik heb nog al mijn charme bovengehaald “Wete gij wel wie ik ben? Brutin.be zegt u niks of wa?!”, maar het meisje leefde duidelijk onder een steen zonder internetverbinding. Kudos aan de barman die mij getroost heeft met zijn Bwards Live t-shirt. Mmmmm. Mannenzweet.
  • Ik weet niet wie Antwerpen gebouwd heeft, maar tis ne fasho. Volgens mij hebben we een dik halfuur verloren omdat we op een gegeven moment nergens naar links mochten. Fasho, nooit links, ik zag het eerst ook niet, maar het past wel goed eigenlijk.
  • Diene debiele stempel (wat moest dat in godsnaam voorstellen?) gaat niet meer af. Ik heb mij ondertussen al drie keer gedoucht en er is nog altijd een blauwe schijn te zien.

Oh en er was een gast met dezelfde pull aan, awkward. Gelukkig was ik bekender en dacht iedereen dat hij mij nadeed.

BBB staat al voor borsten, buik en billen

Ik heb mij de afgelopen twee uur met iets geniaals beziggehouden, namelijk de BwardsBloggersBingo (Er bestaat geen afkorting voor). De bedoeling is om de personen op het kaartje te spotten op de bwards. Als je een persoon hebt aangesproken of aangeraakt (introverten for the win), mag je hem of haar schrappen. Iedereen die zijn kaartje vol krijgt, krijgt een drankje van me. Of zo. Ik stik nu niet bepaald int geld.

Mensen die op hun tenen getrapt zijn omdat ze niet op het kaartje staan, er kan ook een goeie reden voor zijn hoor:

  • Uw url was te lang en past niet op het kaartje.
  • U zal al genoeg aandacht krijgen.
  • Ik kan u niet af.

Vergeet vooral niet om in de comments te vertellen hoe ik nog maar eens al mijn streetcred ga kwijtraken. God forbid dat ik mij eens amuseer.

Wat heeft twee duimen en dit weekend een steen ingeslikt?

*wijst naar zichzelf* Ik!

U heeft geen idee hoelang ik die grap al wil gebruiken. Wé-ken. En hij is geeneens zo grappig. Awkward. Maar ik heb dus een steen ingeslikt! Jaha! Terwijl andere bloggers dit weekend vooral bezig waren met de vraag welke onbenullige activiteit ze konden uitvoeren om toch nog maar iets op twitter te zetten, (Ik heb momenteel _elf_ vrienden. Das absurd, ik verdien geen elf vrienden. Ik verdien er zelfs geen tien. Negen, ça va.) ben ik zaterdagmorgen om negen uur opgestaan om daarna, in chronologische volgorde: met loodzware terrastegels te sleuren, een deel van het gazon los te spitten en een paar uur bakstenen in kleine stukjes kloppen. Het was tijdens dat laatste dat ik bij het kloppen een stukje baksteen heb ingeslikt. Voor ik tijd had om te beginnen kokhalzen had ik het al ingeslikt. Ok wow. Verander baksteen in een ander woord, benadruk het werkwoord ‘inslikken’ en dit lijkt wel een doordeweekse dag uit het leven van Timmy.

Ik ben een vriendelijke gast. Nee, ge lacht, maar tis echt waar! Ik zeg altijd alsjeblieft en dankuwel tegen kassierster, kappers, konducteurs en ko (misgeschreven voor de beginrijm. Wij poëten leven buiten wet.) en dan verwacht ik eigenlijk dat ze mij met rust laten. Blijkbaar was mijn conductrice van zondagavond daar niet over ingelicht, want die vond het nodig om mij te beschuldigen van fraude. Fraude! Das iets voor rijke mensen zunne. Madam dacht ik 12/03 had opgeschreven in plaats van 18/03. “Dat lijkt wel verdacht veel op een twee hoor”. Ik dacht eerst dat ze een grapje maakte, want ik had mijn kaart vorige week maandag ook gebruikt en guess what, das was 12 maart. “Nee, ziet u *toont een 2*, zo schrijf ik mijn 2-en”. “Mja, ge hebt geluk dat ik goedgezind ben (the crowd goes *oink*), anders had ge een boete.”. “Euh, merci, maar ik heb echt niks verkeerds gedaan.”. En toen liep ze weg. In Gent stonden er dan ook nog eens twee politieagenten op het perron dus ik dacht eventjes dat de nachtmerrie (overdreven much) nog niet afgelopen was, maar het was waarschijnlijk voor een rijke gast.

Iemand die ik ken stuurde mij (en nog vijftig andere mensen in To) maandagmiddag een mail met de vraag of we geen zin hadden om mee te gaan golfen. En toen ontplofte mijn hoofd. I mean, really. Er al in slagen om alle adressen in het ‘To’-veld te zetten en dan nog eens de absurde vraag of ik mee wil gaan golfen. Ik heb dan maar naar _iedereen_ het volgende teruggestuurd:

Golf? As in “belachelijke pakskes, we hebben geld teveel maar geen goesting om aan een echte sport te doen, je weet wel, zo’n sport waarbij je lichaam en conditie verbeteren”-golf? Bwahahaha. Wat ga je volgende keer doen, op Siberische tijgers gaan jagen?

Nee dank u.

Tom

Sommige mensen he. *schudt met zijn hoofd en draait met zijn ogen*

Mijn onderbuurvrouw heeft haar ganse kot leeggemaakt. Mijn lawaaierigheid vs onderbuurvrouw: 1 – 0.

Mijn bloeddruk is te hoog

Plan was dus om mijn kot te stofzuigen terwijl ik wacht tot iemand mij opbelt om in ruil voor wat uren werk per week geld te gaan verdienen. Maar toen ik daarnet de stofzuiger aanzette maakte hij vooral véél lawaai en zoog hij niet (Een beetje gelijk uw moeder.), wat enkel kon betekenen dat hij elk moment kon ontploffen dus ik kreeg het al benauwd bij de gedachte van rondzwevend dode huid van kotgenoten. Kwil maar zeggen, mag ik eens iemand zijn stofzuiger lenen?

Ik heb iets met handen. Ten eerste hebben de meeste mensen lelijke handen (en dan begin ik nog niet over hun nagels, getverderrie) en ten tweede zijn dat gewoon broeihaarden voor bacteriën, virussen en epidemies. Maar ik eet wel graag broodjes. Dus heb ik mezelf ervan overtuigd dat mensen waar ik een hand aan zou durven geven ook mijn broodjes mogen maken (selectieve smetvrees for the win.). Allemaal goed en wel, ik sta dus in de rij in de Spar voor mijn broodje fitness (cocktailsaus, kipfilet, ananas, waterkers en wortels.) en de gewoonlijke mensen maken de broodjes klaar. Maar blijkbaar was het vree druk dus moest één die daar al langer werkt ook meehelpen. Nu ben ik er vrij zeker van dat zij je kan besmetten als je er nog maar naar haar kijkt, laat staan dat ik een broodje ga opeten dat zij heeft aangeraakt. To make a very boring story a bit less boring by ending it, ik deed alsof ik opgebeld werd en asap weg moest. Thank God dat ik geen Ethiopisch negertje ben denk ik dan.

Ik weet niet wie van gulder de Top 20 meest invloedrijke Vlaamse blogpersoonlijkheden heeft gevolgd (I’m gonna go with _niemand_), maar ik vind er niks aan. Het begint al met de keuze van de blogs: “Ik heb een 30-tal personen die zelf in de blogosfeer actief zijn ook hun mening gevraagd.” Euhm ok. En waarom die mensen (Het blijken er uiteindelijk maar 25 te zijn. Hoe precies dat een “30-tal” is weet ik ook niet.) precies? Wat maakt hen zo speciaal? Het zou mij niet verbazen als de meerderheid van die 30 in de ICT-sector actief is en het op hun eigen site vooral over technologie en ICT heeft. Het overgrote deel van Vlaamse bloggers heeft daar geen boodschap aan, ik denk dat ik toch wel nog zoveel voeling heb met de maatschappij.

De enige reactie die de Top 20 dan ook bij mij opwekt is “laat me niet lachen”. Blogpersoonlijkheden? Er is niks leuker dan andere bloggers spotten en daar dan opgewonden over doen (“Ik heb Michel gezien!! Ik! Heb! MICHEL! Gezien!”, zo’n dingen), maar het zou mij verbazen als de meeste van de twintig zo’n reactie kunnen uitlokken. Vlaams? Verscheidene hebben enkel een Engelstalige blog. Meest invloedrijke? Invloedrijk op technologisch vlak misschien, maar dan wel enkel voor the chosen few. De meerderheid houdt het bij Windows Vista en de iPhone. Top 20? Niet als ik er iets over te zeggen heb. Wat ik niet heb natuurlijk.

Pff, woorden zijn niet mijn ding, quoi. Er loopt altijd iets mis tussen mijn gedachten en datgene wat er uitkomt. Ik verwijs u graag naar die keer dat ik met Dramoghe in de Bluesette zat en het eerste wat ik zei “Ik ben gelijk altijd mottig als ik u zie” was.

Kga der eens mee kappen, want ik moet een e-mail beantwoorden. Een _belangrijke_ e-mail. Geen e-mail naar een blogster of zo. Wie voelt zich aangesproken?

Ik vergelijk mijn site graag met vrouwen. Over het algemeen zijn die best wel aangenaam, maar om de zoveel dagen kunt ge ze beter vermijden.