Brutin.be

Blijkbaar hebben ze bij de stad Gent besloten dat de burgers een te positief beeld van buschauffeurs hebben, want toen ik daarnet op de 6 stapte richting Zuid en naar achteren wou wandelen, werd ik gewoon tegengehouden door de chauffeur. Of ik eens mijn kaartje wou laten zien. Vijf jaar in Gent en ik heb nog nooit niets aan een chauffeur (truckchauffeurs niet meegerekend) moeten laten zien, maar goed, ik heb toch een BuzzyPazz. Die leeghanger achter mij viel compleet uit de lucht en deed alsof hij plots ontdekte dat hij zijn portefeuille thuis had laten liggen. En het was extra grappig omdat ik hem al van driehonderd meter ver zag spurten om toch nog de bus te kunnen halen en hij dan uiteindelijk niet mee mocht.

Alléé, ik moet blijkbaar over mijn werk klappen. Ik werk natuurlijk niet op een gewone helpdesk he, mijn klanten zijn allemaal werknemers van Thomas Cook en ik eet in dezelfde cafetaria. En als ge googlet op mijn naam komt ge nogal redelijk snel op deze website terecht, als ge begrijpt wat ik bedoel. Maar es denken. Oh, deze middag hadden Michael en ik een discussie over wie van ons twee G. ging opbellen. Nu moet u weten dat G. al tientallen jaren bij Thomas Cook werkt en dat ze een serieuze degout van goh, hoe zou ik het zeggen, elektrische apparatuur heeft. Uiteindelijk ging Michael haar opbellen en ik haar collega. En toen ik belde, nam die collega helemaal niet op, neehee, u raadt het nooit, het was G.! Michael in een deuk en ik moest mijn lach inhouden. Maar lachen is goed, dan klinkt ge vriendelijker aan de telefoon heb ik mij laten vertellen. Iedereen klinkt ook ongelooflijk knap aan de telefoon, tot ge dan de telefoonlijst erbij haalt en hun foto opent. Daar ben ik dan ook mee gestopt. Tot zover mijn belevenissen bij Thomas Cook. Oh en toen ik op het toilet zat, kwamen er allemaal rare geluiden uit het kotje naast mij. Masturbatiegeluiden.

Stijn en ik staan trouwens niet weigerachtig tegen huisgenoten. Als ge dus in Gent wilt komen wonen en ge kunt huur betalen elke maand, laat eens iets weten. Door dit mee te delen heb ik zonet verzekerd dat niemand zal reageren, want dat is nog nooit eerder gebeurd op een oproep van mij.

Hmmmm, weer niks.

Mijn collega die samen met mij was begonnen, heeft vandaag te horen gekregen dat hij volgende week niet meer moet terugkomen. “We laten u gaan” zoals ze dat mooi kunnen uitdrukken, alsof ze zichzelf een vogel wagen die haar jongen uit het nest duwt. Nu goed, ik was niet altijd erg positief over zijn manier van doen, maar ik vind het toch erg voor diene jongen. En voor mijn eigen ook natuurlijk, want dit betekent dat de dagen van “ik kan doen wat ik wil, zolang alles wat hij doet nog erger is” voorbij zijn. Alhoewel dat ook niet erg moeilijk was, ik heb niet zo snel de neiging om een gebruiker – baas van een kantoor dan nog – te vragen of hij niemand kan doorgeven die wél iets van computers kent. Oh en hij beantwoordde zijn calls met één oortje van zijn headset op, zijn andere oor, daar zat het oortje van zijn koptelefoon in. Smart move. Ik hou het voorlopig bij af en toe mijn e-mails lezen en beantwoorden.

Ik dacht, ik meld het even, want iedereen is _duidelijk_ superbenieuwd waar ik het in mijn post van 24 mei over heb. Zucht.

Ik heb het er toch moeilijk mee, met mijn dry spell. Ok, de periode mei tot september zijn nog nooit topperiodes geweest op bloggend vlak, maar ik kan dus echt geen deftige grap meer bedenken he. En elke dag iets posten en hopen dat het zo terugkomt lijkt ook al niet te helpen. Iemand nog een idee?

Sinds ik werk ben ik veel verzuurder geworden. Het begon de eerste week al met een buschauffeur uit te schelden omdat hij voorbij mijn halte reed en doodleuk ontkende toen ik hem vroeg of er iets met die halte scheelde. En dat hij het gevoeld heeft, de sarcasme in mijn stem toen ik “allee merci he” zei bij het afstappen. En vorige zaterdag stond ik in de rij te wachten bij VDH Computers om een nieuwe router te kopen en ik heb gewoon vier man _voorgestoken_. En nu vanmiddag: een klein negerke dat de volgende halte moet afstappen en de mensen rondom hem een hand begint te geven om afscheid te nemen. Normaal zou ik dat schattig vinden, nu was het enige wat ik kon denken “die gaat zeker zelfmoord gaan plegen”. Ziek in mijn hoofd. Ik zou er van wakker kunnen liggen, maar ik val meestal als een blok in slaap van het tellen van al het geld die ik elke maand verdien. Enfin, ga verdienen, ik moet eigenlijk nog mijn eerste loon ontvangen. Maar Monopolygeld waar je de zin “Eigendom van Tom” hebt opgeschreven telt even goed.

Over negerkes gesproken, er stond er deze morgen weer één voor de deur en ik moest opendoen want Evi zat nog in haar peignoir. “Wees niet bang van de zwarte man”, u kent ze wel. Ik voel mij daar altijd zo ongemakkelijk bij, want ge moet daar dan vriendelijk tegen doen om te tonen dat ge geen racist zijt en dan steken ze boekskes in uw handen en willen ze vijf euro. En ik ben echt niet goed in nee-zeggen, de laatste keer was toen uw ma vroeg of ze dik leek in haar rok. Of wacht. Toch niet. Maar ik ben terug naar binnen gegaan en heb Evi gesmeekt om hem voor mij af te wimpelen.

Over peignoirs gesproken, wist u dat Michel zijn affectie voor iemand toont door het al dan niet dragen van zijn peignoir als ge bij hem thuis zijt?

Ik ben deze middag twee uurkes gaan werken in Lief en Lief zijn lief hun huis en uit dank hebben zij mijn eten betaald. Ik had liever geld gehad, maar toch bedankt.

Maar nu effe serieus. Waarom geloven mensen eigenlijk dat groenten gezond zijn? Omdat er vitaminen inzitten? Maar waarom geloven de mensen dat er vitaminen inzitten? Heeft u ooit al eens een vitamine gezien? Neen. En moesten die zogenaamde vitaminen bestaan, waarom kunnen we die dan niet uit die groentes halen en in lekker voedsel steken? Eentje om over na te denken terwijl ik mijn zak chips verder leeg eet. Met vitamines A, D, en E. Bewijs mij het tegendeel he. Ola, ik proefde net een stukje vitamine C!

De titel komt van mijn neef die midden november trouwt en mij blijkbaar niet zal uitnodigen als ik alleen kom. Allee dan, omdat je het zo vriendelijk vraagt.

Niet allemaal tegelijk reageren op mijn oproepen he, ik ontgoochel niet graag mensen. Gulder blijkbaar wel. Mij meer bepaald.

Ik kan u dingen vertellen over mijn werk, man man, ge zou naar mijn kot komen om mij een knuffel te geven, zo hartverscheurend is het. Maar het zou volgende week wel al eens gedaan kunnen zijn. Later meer.

Planet-gent is bij momenten geen haar beter dan planet-ugent, of vindt u vijfenveertig foto’s van waterkranen normaal?

God ik haat bloggen. Al drie dagen na elkaar en nog steeds zo saai als iets. Dat belooft voor mijn pizzeria-review morgen. Oh ja, planman: ik doe morgen een review over een pizzeria.

Het is niet alsof ze binnen een week al beginnen of zo, maar er werd op de mailinglijst van Het Project op aangedrongen: wie heeft er zin om artikels te schrijven tijdens de Gentse Feesten over de Gentse Feesten? Ikzelf ben alvast niet van plan om één van mijn schaarse verlofdagen op te offeren tijdens die periode, dus om te vermijden dat ik me schuldig ga voelen, zou het leuk zijn moest ik mensen vinden die zin hebben om iets neer te schrijven. Kandidaten mogen zich altijd melden in de comments.

En nu ik toch aan het schooien ben, we zoeken ook nog Gentse studenten, enfin, studenten die in Gent studeren, om tijdens de blok- en examenperiode een artikel te schrijven over hun boeiende dagen. Kandidaten mogen zich ook altijd melden in de comments. Mensen die een studieschema opstellen, gelieve u te onthouden.

Hallucinante situatie deze morgen. Mensen van een bepaald kantoor vroegen gewoon naar mij. Naar mij. Ik werk nog geen drie weken. En het ging dan nog over een kantoor waar ze al weken met een serieus probleem zitten dat maar niet opgelost raakt en waar wij niet veel aan kunnen doen (we wachten momenteel op een antwoord uit India. Yeah.). Mijn collega’s vonden het natuurlijk allemaal plezant, maar ik mocht het wel weer uitleggen aan de telefoon waarom het zolang duurt. Maar stiekem vond ik het ook plezant.

Checkt da, een ganse post zonder Ilse te vermel- ah fuck.

Is het u ook al opgevallen dat het blijkbaar altijd de eerste keer is dat die bejaarde voor u in de rij Bancontact gaat gebruiken?

Brutin.be is een trage, eenzame dood aan het sterven heb ik den indruk. En het ergste is dat ik te moe ben om er iets aan te doen. Ik schrijf nog steeds graag hoor, maar als ik thuiskom heb ik gewoon de energie niet meer om paragrafen vol zever te schrijven, laat staan grappige zever. Maar als iemand een idee heeft voor een post, ik hoor het graag. Ilse beweert trouwens dat die vermoeidheid maar zes weken duurt, wat toevallig ook de langste periode is die zij ooit heeft moeten lesgeven vooraleer ze weer vakantie had.

Deze post is zoals die Where’s Waldo? prenten maar dan met Humor in plaats van Waldo en hij is onvindbaar.

Pieter en ik waren vorige week dinsdag op wandel door het Citadelpark en bij de grote vijver heb je een plekje met bamboestengels, waardoor ik er van overtuigd was dat er panda’s in de buurt waren. Waarop Pieter een fictief gesprek begon tussen iemand anders en zichzelf “En wat heb jij gedaan vandaag?”. Het antwoord leest u in de titel!

Bedacht op de bus gisteren: Migranten? Allemaal het land uit met Renaat Landuyt! Als hij het beu is bij de sp.a kan hij het zeker nog eens bij het Vlaams Belang proberen, fasho’s zijn wild van zo’n woordspelletjes. Ik heb trouwens gemerkt op planet-ugent dat het kieskompas van De Standaard populair is, wel, als u zich afvroeg waar mijn potloodje het dichtst bij stond: de PS. Knal derop. Het feit dat ik Elio Di Rupo een tien voor bekwaamheid en een tien voor hoe hij het zou doen als eerste minister heb gegeven, zal er wel iets mee te maken hebben.

Goed, nu ik dus aan het echte leven begonnen ben, heb ik echt wel geen tijd meer om mij met kinderachtige dingen zoals weblogs maken en grappig zijn bezig te houden. Nu nog mijn huisvrouw, twee en een half kinders, familiewagen en huis op het platteland en ik ben gesettled for life. Tot nooit meer.

Ik weet niet precies waar ik naartoe wou met dat vorig stukje, maar de bedoeling was dat het doodserieus klonk en ik dan *proest* deed op het einde en “Twas maar een lolleke!” riep. Ok, ik wist dus eigenlijk wel waar ik naartoe wou met dat vorig stukje, ik was gewoon te lui om het tot een goed einde te brengen. Wat ik dus eigenlijk wou zeggen: ik heb de laatste tijd niks gepost omdat ik te lui was, niet omdat ik het te druk had. Man, ik ben eloquent vandaag.

Ik ben gisteren naar Eurosong gaan kijken op groot scherm. Enfin, het scherm was wel groot, maar het beeld zelf was met moeite zichtbaar. Voor de mensen die het nog niet wisten, Servië heeft gewonnen met een lesbienne in maatpak. Wijs. Kwestie van het stereotiep beeld die de maatschappij van holebi’s heeft niet teveel te verstoren natuurlijk. Ja, ik heb het ook tegen u, Belgian Lesbian and Gay Pride.

Tijd voor een primeur! Stijn en ik hebben besloten om binnen een paar maanden samen een appartement te huren. We hebben niet echt een voorkeur, zolang er aan de overkant van de gang maar twee vriendinnen wonen en we regelmatig bezoek krijgen van één van onze vrienden die toevallig ook de broer is van één van die twee vriendinnen die op hun beurt dan weer een gekke vriendin hebben met een tweelingzus die meespeelt in erotische films. En ik ben Chandler, want die had een eend als huisdier en eenden zijn mijn lievelingsdieren. Toeval? Uiteraard. Tenzij die keer in 1994 toen een Amerikaan mij op straat aansprak en vroeg wat mijn lievelingsdier was en of ik Chandler een goeie naam zou vinden voor een tv-personage, niet zo banaal was als ik al die jaren heb gedacht. Hmm.

Ik nam vrijdag de trein naar huis met een klasgenote (waar ik ooit nog een fanclub voor heb opgericht) van op de middelbare school en het werd mij nogal snel duidelijk dat ze mijn weblog niet leest:

E.: “En welk werk doet ge dan?”
T.: “Support bij Thomas Cook, problemen met computers en zo oplossen.”
E.: “Ah. Is dat geen rare richting voor uw diploma?”
T.: “Euhm. Neen. Hoezo?”
E.: “Jij hebt toch godsdienstwetenschappen gestudeerd?”
T.: “…”
T.: “…”
T.: “NEEN. INFORMATICA.”

Die denkt dus al ruim vijf jaar dat ik een richting studeer waar ik zelfs nog nooit van gehoord had. Zeker omdat in het zesde middelbaar de titel van mijn baccalaureaat “Religie is gezond” was. Fanclubs voor klasgenotes maken, papers schrijven over religie en _toch_ veel vrienden hebben. Ik doe graag alsof het geen waar is, maar over het algemeen hebben mensen mij blijkbaar écht wel graag, het is pijnlijk om het te moeten toegeven.

Wie het deel waar ik over mijn eerste werkweek vertel, zoekt: die staat er niet in. Stuur mij een e-mail anders. Of gebruik eens mijn contactformulier. Maar dat werkt waarschijnlijk niet, want het staat al ruim twee weken online en ik heb nog geen enkel bericht gekregen van adverteerders.

Gisterenmiddag op de mailinglijst van Gentblogt.

i. wrote:
> wie zou er de support doen bij thomas cook?
> weet iemand dat?

Tom wrote:
> Een vréé coole gast naart schijnt. Alléé, vanaf volgende week maandag toch.

Ik weet niet wat ik het ergste vind: mensen die posts maken over hoe ze maar niet aan een lief raken en dus voor de rest van hun leven alleen gaan blijven, alhoewel ze nog geeneens dertig zijn of mensen die reacties achterlaten op zo’n posts om te vertellen dat ze zich ook zo voelen. What’s next? Dezelfde bloggers ontdekken dat de zon _niet_ uit hun gat schijnt en er *gasp* mensen zijn met ergere problemen? On-waar-schijn-lijk.

Maandagavond naar het “Groot Brugs Galabal” geweest. Aangezien er maar één galabal in Brugge georganiseerd wordt, is dat dus uiteraard ook de grootste. Vergelijk het met uw moeder die ook de slankste persoon in de kamer is als er niemand anders bij staat. Maar goed, al mijn vriendjes gaan daar naartoe en mijn zusje (die trouwens terug in België is, rejoice!) ook, dus heb ik mij ook maar opgeofferd. Ondanks het feit dat ik mijn das vijftigduizendmiljard keer opnieuw heb moeten knopen voor hij goed zat, was het best nog leuk ook.

Dingen die deze blogpost mist: humor, inhoud, volume en redenen om terug te komen. Een beetje gelijk uw moeder dus. Behalve het volume. Ja hoor, twee lollen over uw moeder in één blogpost. Yo momma’s so fat that when she went to the doctor, he told her she was grossly overweight. Die heb ik zelf uitgevonden.

Allee, nog eentje voor het slapengaan. Wat is de deal met koppels waarvan de partners op elkaar beginnen te lijken? Het ene moment sta je naar twee mensen te kijken waarvan je vrijwel zeker bent dat het broer en zus zijn en het volgende moment probeer je je middageten binnen te houden terwijl dezelfde twee mensen elkaar staan af te lekken.