New York I love you, but you’re bringing me down

Blijkbaar hebben ze bij de stad Gent besloten dat de burgers een te positief beeld van buschauffeurs hebben, want toen ik daarnet op de 6 stapte richting Zuid en naar achteren wou wandelen, werd ik gewoon tegengehouden door de chauffeur. Of ik eens mijn kaartje wou laten zien. Vijf jaar in Gent en ik heb nog nooit niets aan een chauffeur (truckchauffeurs niet meegerekend) moeten laten zien, maar goed, ik heb toch een BuzzyPazz. Die leeghanger achter mij viel compleet uit de lucht en deed alsof hij plots ontdekte dat hij zijn portefeuille thuis had laten liggen. En het was extra grappig omdat ik hem al van driehonderd meter ver zag spurten om toch nog de bus te kunnen halen en hij dan uiteindelijk niet mee mocht.

Alléé, ik moet blijkbaar over mijn werk klappen. Ik werk natuurlijk niet op een gewone helpdesk he, mijn klanten zijn allemaal werknemers van Thomas Cook en ik eet in dezelfde cafetaria. En als ge googlet op mijn naam komt ge nogal redelijk snel op deze website terecht, als ge begrijpt wat ik bedoel. Maar es denken. Oh, deze middag hadden Michael en ik een discussie over wie van ons twee G. ging opbellen. Nu moet u weten dat G. al tientallen jaren bij Thomas Cook werkt en dat ze een serieuze degout van goh, hoe zou ik het zeggen, elektrische apparatuur heeft. Uiteindelijk ging Michael haar opbellen en ik haar collega. En toen ik belde, nam die collega helemaal niet op, neehee, u raadt het nooit, het was G.! Michael in een deuk en ik moest mijn lach inhouden. Maar lachen is goed, dan klinkt ge vriendelijker aan de telefoon heb ik mij laten vertellen. Iedereen klinkt ook ongelooflijk knap aan de telefoon, tot ge dan de telefoonlijst erbij haalt en hun foto opent. Daar ben ik dan ook mee gestopt. Tot zover mijn belevenissen bij Thomas Cook. Oh en toen ik op het toilet zat, kwamen er allemaal rare geluiden uit het kotje naast mij. Masturbatiegeluiden.

Stijn en ik staan trouwens niet weigerachtig tegen huisgenoten. Als ge dus in Gent wilt komen wonen en ge kunt huur betalen elke maand, laat eens iets weten. Door dit mee te delen heb ik zonet verzekerd dat niemand zal reageren, want dat is nog nooit eerder gebeurd op een oproep van mij.

Hmmmm, weer niks.

“Bonjour, c’est Diane, De Panne, je suis en panne”

Mijn collega die samen met mij was begonnen, heeft vandaag te horen gekregen dat hij volgende week niet meer moet terugkomen. “We laten u gaan” zoals ze dat mooi kunnen uitdrukken, alsof ze zichzelf een vogel wagen die haar jongen uit het nest duwt. Nu goed, ik was niet altijd erg positief over zijn manier van doen, maar ik vind het toch erg voor diene jongen. En voor mijn eigen ook natuurlijk, want dit betekent dat de dagen van “ik kan doen wat ik wil, zolang alles wat hij doet nog erger is” voorbij zijn. Alhoewel dat ook niet erg moeilijk was, ik heb niet zo snel de neiging om een gebruiker – baas van een kantoor dan nog – te vragen of hij niemand kan doorgeven die wél iets van computers kent. Oh en hij beantwoordde zijn calls met één oortje van zijn headset op, zijn andere oor, daar zat het oortje van zijn koptelefoon in. Smart move. Ik hou het voorlopig bij af en toe mijn e-mails lezen en beantwoorden.

Ik dacht, ik meld het even, want iedereen is _duidelijk_ superbenieuwd waar ik het in mijn post van 24 mei over heb. Zucht.

Ik heb het er toch moeilijk mee, met mijn dry spell. Ok, de periode mei tot september zijn nog nooit topperiodes geweest op bloggend vlak, maar ik kan dus echt geen deftige grap meer bedenken he. En elke dag iets posten en hopen dat het zo terugkomt lijkt ook al niet te helpen. Iemand nog een idee?

“Dus zorg dat ge tegen dan een partner hebt”

Sinds ik werk ben ik veel verzuurder geworden. Het begon de eerste week al met een buschauffeur uit te schelden omdat hij voorbij mijn halte reed en doodleuk ontkende toen ik hem vroeg of er iets met die halte scheelde. En dat hij het gevoeld heeft, de sarcasme in mijn stem toen ik “allee merci he” zei bij het afstappen. En vorige zaterdag stond ik in de rij te wachten bij VDH Computers om een nieuwe router te kopen en ik heb gewoon vier man _voorgestoken_. En nu vanmiddag: een klein negerke dat de volgende halte moet afstappen en de mensen rondom hem een hand begint te geven om afscheid te nemen. Normaal zou ik dat schattig vinden, nu was het enige wat ik kon denken “die gaat zeker zelfmoord gaan plegen”. Ziek in mijn hoofd. Ik zou er van wakker kunnen liggen, maar ik val meestal als een blok in slaap van het tellen van al het geld die ik elke maand verdien. Enfin, ga verdienen, ik moet eigenlijk nog mijn eerste loon ontvangen. Maar Monopolygeld waar je de zin “Eigendom van Tom” hebt opgeschreven telt even goed.

Over negerkes gesproken, er stond er deze morgen weer één voor de deur en ik moest opendoen want Evi zat nog in haar peignoir. “Wees niet bang van de zwarte man”, u kent ze wel. Ik voel mij daar altijd zo ongemakkelijk bij, want ge moet daar dan vriendelijk tegen doen om te tonen dat ge geen racist zijt en dan steken ze boekskes in uw handen en willen ze vijf euro. En ik ben echt niet goed in nee-zeggen, de laatste keer was toen uw ma vroeg of ze dik leek in haar rok. Of wacht. Toch niet. Maar ik ben terug naar binnen gegaan en heb Evi gesmeekt om hem voor mij af te wimpelen.

Over peignoirs gesproken, wist u dat Michel zijn affectie voor iemand toont door het al dan niet dragen van zijn peignoir als ge bij hem thuis zijt?

Ik ben deze middag twee uurkes gaan werken in Lief en Lief zijn lief hun huis en uit dank hebben zij mijn eten betaald. Ik had liever geld gehad, maar toch bedankt.

Maar nu effe serieus. Waarom geloven mensen eigenlijk dat groenten gezond zijn? Omdat er vitaminen inzitten? Maar waarom geloven de mensen dat er vitaminen inzitten? Heeft u ooit al eens een vitamine gezien? Neen. En moesten die zogenaamde vitaminen bestaan, waarom kunnen we die dan niet uit die groentes halen en in lekker voedsel steken? Eentje om over na te denken terwijl ik mijn zak chips verder leeg eet. Met vitamines A, D, en E. Bewijs mij het tegendeel he. Ola, ik proefde net een stukje vitamine C!

De titel komt van mijn neef die midden november trouwt en mij blijkbaar niet zal uitnodigen als ik alleen kom. Allee dan, omdat je het zo vriendelijk vraagt.

“Sorry hoor, er belde iemand naar mijn gsm”

Niet allemaal tegelijk reageren op mijn oproepen he, ik ontgoochel niet graag mensen. Gulder blijkbaar wel. Mij meer bepaald.

Ik kan u dingen vertellen over mijn werk, man man, ge zou naar mijn kot komen om mij een knuffel te geven, zo hartverscheurend is het. Maar het zou volgende week wel al eens gedaan kunnen zijn. Later meer.

Planet-gent is bij momenten geen haar beter dan planet-ugent, of vindt u vijfenveertig foto’s van waterkranen normaal?

God ik haat bloggen. Al drie dagen na elkaar en nog steeds zo saai als iets. Dat belooft voor mijn pizzeria-review morgen. Oh ja, planman: ik doe morgen een review over een pizzeria.

Au revoir ooievaar

Het is niet alsof ze binnen een week al beginnen of zo, maar er werd op de mailinglijst van Het Project op aangedrongen: wie heeft er zin om artikels te schrijven tijdens de Gentse Feesten over de Gentse Feesten? Ikzelf ben alvast niet van plan om één van mijn schaarse verlofdagen op te offeren tijdens die periode, dus om te vermijden dat ik me schuldig ga voelen, zou het leuk zijn moest ik mensen vinden die zin hebben om iets neer te schrijven. Kandidaten mogen zich altijd melden in de comments.

En nu ik toch aan het schooien ben, we zoeken ook nog Gentse studenten, enfin, studenten die in Gent studeren, om tijdens de blok- en examenperiode een artikel te schrijven over hun boeiende dagen. Kandidaten mogen zich ook altijd melden in de comments. Mensen die een studieschema opstellen, gelieve u te onthouden.

Hallucinante situatie deze morgen. Mensen van een bepaald kantoor vroegen gewoon naar mij. Naar mij. Ik werk nog geen drie weken. En het ging dan nog over een kantoor waar ze al weken met een serieus probleem zitten dat maar niet opgelost raakt en waar wij niet veel aan kunnen doen (we wachten momenteel op een antwoord uit India. Yeah.). Mijn collega’s vonden het natuurlijk allemaal plezant, maar ik mocht het wel weer uitleggen aan de telefoon waarom het zolang duurt. Maar stiekem vond ik het ook plezant.

Checkt da, een ganse post zonder Ilse te vermel- ah fuck.