“Oh, panda’s gaan bekijken in het Citadelpark”

Is het u ook al opgevallen dat het blijkbaar altijd de eerste keer is dat die bejaarde voor u in de rij Bancontact gaat gebruiken?

Brutin.be is een trage, eenzame dood aan het sterven heb ik den indruk. En het ergste is dat ik te moe ben om er iets aan te doen. Ik schrijf nog steeds graag hoor, maar als ik thuiskom heb ik gewoon de energie niet meer om paragrafen vol zever te schrijven, laat staan grappige zever. Maar als iemand een idee heeft voor een post, ik hoor het graag. Ilse beweert trouwens dat die vermoeidheid maar zes weken duurt, wat toevallig ook de langste periode is die zij ooit heeft moeten lesgeven vooraleer ze weer vakantie had.

Deze post is zoals die Where’s Waldo? prenten maar dan met Humor in plaats van Waldo en hij is onvindbaar.

Pieter en ik waren vorige week dinsdag op wandel door het Citadelpark en bij de grote vijver heb je een plekje met bamboestengels, waardoor ik er van overtuigd was dat er panda’s in de buurt waren. Waarop Pieter een fictief gesprek begon tussen iemand anders en zichzelf “En wat heb jij gedaan vandaag?”. Het antwoord leest u in de titel!

Potato, tomato, rooie bietjes

Bedacht op de bus gisteren: Migranten? Allemaal het land uit met Renaat Landuyt! Als hij het beu is bij de sp.a kan hij het zeker nog eens bij het Vlaams Belang proberen, fasho’s zijn wild van zo’n woordspelletjes. Ik heb trouwens gemerkt op planet-ugent dat het kieskompas van De Standaard populair is, wel, als u zich afvroeg waar mijn potloodje het dichtst bij stond: de PS. Knal derop. Het feit dat ik Elio Di Rupo een tien voor bekwaamheid en een tien voor hoe hij het zou doen als eerste minister heb gegeven, zal er wel iets mee te maken hebben.

Goed, nu ik dus aan het echte leven begonnen ben, heb ik echt wel geen tijd meer om mij met kinderachtige dingen zoals weblogs maken en grappig zijn bezig te houden. Nu nog mijn huisvrouw, twee en een half kinders, familiewagen en huis op het platteland en ik ben gesettled for life. Tot nooit meer.

Ik weet niet precies waar ik naartoe wou met dat vorig stukje, maar de bedoeling was dat het doodserieus klonk en ik dan *proest* deed op het einde en “Twas maar een lolleke!” riep. Ok, ik wist dus eigenlijk wel waar ik naartoe wou met dat vorig stukje, ik was gewoon te lui om het tot een goed einde te brengen. Wat ik dus eigenlijk wou zeggen: ik heb de laatste tijd niks gepost omdat ik te lui was, niet omdat ik het te druk had. Man, ik ben eloquent vandaag.

Ik ben gisteren naar Eurosong gaan kijken op groot scherm. Enfin, het scherm was wel groot, maar het beeld zelf was met moeite zichtbaar. Voor de mensen die het nog niet wisten, Servië heeft gewonnen met een lesbienne in maatpak. Wijs. Kwestie van het stereotiep beeld die de maatschappij van holebi’s heeft niet teveel te verstoren natuurlijk. Ja, ik heb het ook tegen u, Belgian Lesbian and Gay Pride.

Tijd voor een primeur! Stijn en ik hebben besloten om binnen een paar maanden samen een appartement te huren. We hebben niet echt een voorkeur, zolang er aan de overkant van de gang maar twee vriendinnen wonen en we regelmatig bezoek krijgen van één van onze vrienden die toevallig ook de broer is van één van die twee vriendinnen die op hun beurt dan weer een gekke vriendin hebben met een tweelingzus die meespeelt in erotische films. En ik ben Chandler, want die had een eend als huisdier en eenden zijn mijn lievelingsdieren. Toeval? Uiteraard. Tenzij die keer in 1994 toen een Amerikaan mij op straat aansprak en vroeg wat mijn lievelingsdier was en of ik Chandler een goeie naam zou vinden voor een tv-personage, niet zo banaal was als ik al die jaren heb gedacht. Hmm.

Ik nam vrijdag de trein naar huis met een klasgenote (waar ik ooit nog een fanclub voor heb opgericht) van op de middelbare school en het werd mij nogal snel duidelijk dat ze mijn weblog niet leest:

E.: “En welk werk doet ge dan?”
T.: “Support bij Thomas Cook, problemen met computers en zo oplossen.”
E.: “Ah. Is dat geen rare richting voor uw diploma?”
T.: “Euhm. Neen. Hoezo?”
E.: “Jij hebt toch godsdienstwetenschappen gestudeerd?”
T.: “…”
T.: “…”
T.: “NEEN. INFORMATICA.”

Die denkt dus al ruim vijf jaar dat ik een richting studeer waar ik zelfs nog nooit van gehoord had. Zeker omdat in het zesde middelbaar de titel van mijn baccalaureaat “Religie is gezond” was. Fanclubs voor klasgenotes maken, papers schrijven over religie en _toch_ veel vrienden hebben. Ik doe graag alsof het geen waar is, maar over het algemeen hebben mensen mij blijkbaar écht wel graag, het is pijnlijk om het te moeten toegeven.

Wie het deel waar ik over mijn eerste werkweek vertel, zoekt: die staat er niet in. Stuur mij een e-mail anders. Of gebruik eens mijn contactformulier. Maar dat werkt waarschijnlijk niet, want het staat al ruim twee weken online en ik heb nog geen enkel bericht gekregen van adverteerders.

A long time ago, we used to be friends

Ik weet niet wat ik het ergste vind: mensen die posts maken over hoe ze maar niet aan een lief raken en dus voor de rest van hun leven alleen gaan blijven, alhoewel ze nog geeneens dertig zijn of mensen die reacties achterlaten op zo’n posts om te vertellen dat ze zich ook zo voelen. What’s next? Dezelfde bloggers ontdekken dat de zon _niet_ uit hun gat schijnt en er *gasp* mensen zijn met ergere problemen? On-waar-schijn-lijk.

Maandagavond naar het “Groot Brugs Galabal” geweest. Aangezien er maar één galabal in Brugge georganiseerd wordt, is dat dus uiteraard ook de grootste. Vergelijk het met uw moeder die ook de slankste persoon in de kamer is als er niemand anders bij staat. Maar goed, al mijn vriendjes gaan daar naartoe en mijn zusje (die trouwens terug in België is, rejoice!) ook, dus heb ik mij ook maar opgeofferd. Ondanks het feit dat ik mijn das vijftigduizendmiljard keer opnieuw heb moeten knopen voor hij goed zat, was het best nog leuk ook.

Dingen die deze blogpost mist: humor, inhoud, volume en redenen om terug te komen. Een beetje gelijk uw moeder dus. Behalve het volume. Ja hoor, twee lollen over uw moeder in één blogpost. Yo momma’s so fat that when she went to the doctor, he told her she was grossly overweight. Die heb ik zelf uitgevonden.

Allee, nog eentje voor het slapengaan. Wat is de deal met koppels waarvan de partners op elkaar beginnen te lijken? Het ene moment sta je naar twee mensen te kijken waarvan je vrijwel zeker bent dat het broer en zus zijn en het volgende moment probeer je je middageten binnen te houden terwijl dezelfde twee mensen elkaar staan af te lekken.