Un reggiseno

Ik heb net weer iets bedacht waar ik een rothekel aan heb. Als je tegen iemand bezig bent over wat gsm’s tegenwoordig allemaal kunnen en die andere persoon antwoordt met “goh voor mij hoeft dat allemaal niet. Bellen en eventueel sms-en, das al wat ik nodig heb.”. Euhm, ok, _hippie_. We zijn allemaal zeer onder de indruk van uw opstand tegen deze kapitalistische maatschappij. Ik mag hopen dat u thuis nog met een typemachine en grammofoon werkt?

Verder heb ik ook een stronthekel aan oude mensen in de supermarkt, die _altijd_ voor de eerste keer Bancontact gebruiken als ik achter hen in de rij sta. Oh en aan mensen die stappen op een roltrap, what’s up with that? Of mensen die per sé op de tram een zitplaats willen hebben op een overvolle tram en er dan twee haltes verder al af moeten waardoor iedereen uit de weg moet. Ik heb nog aan veel meer dingen een hekel, als ge een tijdje mijn site leest dan leert ge da wel.

So, wat nog, wat nog. Ik heb mij een Facebook account gemaakt, want om de één of andere reden is dat ongelooflijk hip in de Vlaamse Blogosfeer dezer dagen. Ik kijk al vol verlangen uit naar de, hoe zal ik het zeggen, wannabe-ernstige bloggers die daar ongetwijfeld weer één van hun gerenommeerde saaie analyses over gaan maken. En dat het tijd wordt, want dit was ongelooflijk grappig de eerste vierhonderd negenennegentig keer dat ik het las, maar nu kan ik zelfs het uitlezen _en_ mijn eten binnenhouden. “of, erger, mensen die dénken dat ze talent hebben en zich royaal belachelijk weten te maken.” I shit you not.

Verder heb ik mij ook een Moleskine notebook gekocht, want zowat iedereen (ik overdrijf maar een klein beetje) had er één mee op de Gentblogt vergadering vorige week donderdag. Ge weet wel, die vergadering waar iedereen zwaar ging doorgaan en pas bij het krieken van de dag (oh kijk naar mij, zo gesofisticeerd.) naar huis ging gaan. Voorlopig staat er wel nog niks in, ik heb allemaal goeie ideeën die erin moesten, maar ze zijn allemaal niet goed genoeg om als eerste idee op de eerste pagina van het eerste blad van mijn eerste Moleskine te komen.

Het volgende filmpje stond helemaal niet reeds een paar weken terug op een andere blog.

De titel is het italiaans woord voor BH, zoals mijn vader en zijn broers gisteren op het familiefeest hebben ontdekt op internet. Het leek wel een hoopje pubers die vuile woordjes opzoeken in een woordenboek. Been there, done that. Naaien *proest*.

Sjo. Tijd voor een mail.

Jezus houdt van kinderen

Mijn paraplu was deze avond opengesprongen op de bus. Niet alleen was het vreselijk beschamend want ik kreeg hem niet onmiddellijk meer toe, ik ben ook ongelooflijk bijgelovig en een paraplu moogt ge _nooit_ binnen opendoen. Maar er is mij nog niks ergs overkomen, ik ben niet uitgegleden in de badkamer slash zwembad, ik ben niet gestikt in een stukje frikandel en euh, ik heb net een halve minuut in mijn oog gewreven (dat kan toch zo’n deugd doen mensen) en ik ben nog steeds niet blind in dat oog. Ik ben wel bijna omvergereden, maar dat was achteraf gezien nog een geestig verhaal, ik zou het u wel vertellen, maar ik ga deze paragraaf eerst afwerken. Sjo.

Dus ik was op weg naar het frietkot in de Lammerstraat en terwijl ik de Sint-Pietersnieuwstraat afwandelde had ik al gezien dat de lichten weer op oranje stonden te flikkeren dus ik dacht al bij mijn eigen “oppassen bij het oversteken”, maar toen ik het zebrapad overstak werd ik bijna omvergereden door een groene BMW, die op zijn beurt dan weer bijna tegen een paarse BMW reed. Die groene auto begint keihard (alsof ge daar geluidsstanden in hebt) te toeteren naar die paarse auto, waarop die zijn ruit opent waardoor ge ziet dat er zo’n ongelooflijken john achter het stuur zit, met naast en achter hem drie wijven. Op zich al grappig natuurlijk, zo’n paarse BMW, maar wacht, hij draait dus zijn raam open en _spuugt_ naar die andere auto terwijl hij “FUCK YOU BITCH” roept. Allemaal dankzij mij.

Hier werk ik trouwens. Lelijk gebouw, maar de mensen zijn er over het algemeen wel knap.

Spijtig dat ik er niet van vermager.

Ik ga eventjes mijn opgekropte gevoelens uiten, ge moet er niet op letten.

Ik heb er al heel mijn leven last van, maar het begint de laatste tijd wel erg op mijn zenuwen te werken. Nee, ik heb het niet over hippies of die fucking teenslippers. Ik heb het over jong-volwassenen die zich beter voelen dan andere jong-volwassenen omdat ze al “verder” staan in het leven. Ten eerste wist ik niet dat er deadlines waren in een mensenleven. Tenzij ge diarree hebt, dan misschien. Maar er lopen dus echt mensen rond die ervan overtuigd zijn dat ge tegen een bepaalde leeftijd (25 jaar of jonger. Ja echt.) de volgende dingen moet hebben: werk, geld, een auto, een eigen plek en een partner. Kinderen? Dat mag, dat zijn bonuspunten waar ge dan later wat meer tijd kunt kopen voor de volgende stappen in uw leven. Want het is daarna ook de bedoeling om te trouwen, een huis te kopen (met tuin) en enkel getrouwde vrienden over te houden die ook de basisvereisten van een succesvol leven hebben. Val toch eens dood gasten. Het soort mensen die u raar bekijken als ze beseffen dat ge nog geen werk hebt. Of een lief. Of jeetje, nog maar een _voorlopig_ rijbewijs. Oh en als ge werk hebt, nooit verklappen dat ge uw eerste loon nog niet gekregen hebt, dat zijn ook minpunten blijkbaar (waar kan ik mijn score bekijken dan?). Echt waar. Er zijn mensen, nauwelijks ouder dan uzelf, of God verbiedt, jonger dan uzelf, die u aanspreken als waart ge een klein kind. ” Ja, daar moet je nu toch echt wel eens werk van maken he”. Ge kunt veel zeggen over mij, maar ik heb mij nog nooit beter gevoeld dan iemand anders omdat ik iets “meer” zou hebben. Voor te lachen ja, omdat ik weet dat die mensen enkel meer tijd nodig hebben, maar heus wel hun doelen bereiken. Is dat niet het belangrijkste? Dat ge doelen vooropstelt en probeert die waar te maken? En u niks aantrekt van wat de rest van de kudde doet? Ik wil elke dag gaan slapen met het gevoel dat ik mijn best heb gedaan in alles wat ik heb geprobeerd. Ik wil mezelf in de spiegel durven aankijken. Ik wil mezelf eens leren om tegenslagen sneller te verwerken. Dat wil ik. Als er mensen zijn die vinden dat ik dat allemaal niet te willen heb, dikke pech. Ik ben vreselijk koppig en ik heb al _veel_ fouten gemaakt in mijn leven, maar momenteel ben ik tevreden. Enfin, voor zover een mens tevreden kan zijn als hij de lotto nog niet heeft gewonnen natuurlijk.

Ik ga er van uit dat niemand die dit leest zich aangesproken voelt.

Wel lollig dat ik het afwisselend over ik, wij, u en gij heb. Dat maakt het makkelijker om te lezen, na drie zinnen zijdet al lang beu.