De paardenkop is blij dat je terug bent

Ik stapte vorige week aan het Zuid op de bus (72 van 06.54) richting Zwijnaarde en aangezien het vakantie is, zit er nauwelijks volk op, als er al zes man in zit aan mijn halte zal het veel zijn. Maar des te beter, meer plaats voor mij (niet dat ik het nodig heb.), dus ik zet mij, ik leg mijn zak naast mij en ik staar wat uit het raam. Omdat ik mijn koptelefoon in heb, merkte ik het eerst niet, maar toen ik mijn hoofd draaide, zat er plots een oude vent naast me! Op mijn zak! In een bus waar er zo ongeveer nog 46 plaatsen over waren! Quelle absurdité. Ik dacht dat hij mij niet gezien had, dus ik geef hem een stamp zodat ik mijn zak vanonder hem kan trekken en hij kijkt eens op met die domme grijns waar sommige bejaarden zo goed in zijn (oh, u weet heus wel wat ik bedoel. Ik heb er trouwens sommige bijgezet omdat ik niet alle bejaarden wil kwetsen.) en staart dan weer naar de chauffeur. En zo eindigt het verhaal van die keer dat er een oude man naast mij kwam zitten op een grotendeels lege bus. Een verhaal. Van mij. Over het openbaar vervoer. Quelle schoc.

Hoe was uw weekend gasten? Ik stel deze keer maar een vraag, zodat niemand zich nog hoeft te schamen als ze nog maar eens hun ganse levensverhaal in mijn comments beginnen plaatsen, alhoewel er daar heus niemand achter gevraagd heeft. Maar het mijne was lang en opwindend. Mijn weekend he, mijn weekend was lang en opwindend.

Zaterdagavond moest ik naar het trouwfeest van Jeroen en Magali in een gehucht in de buurt van Zottegem. We hadden een leuk cadeau bedacht: ieder van ons moest voor een bepaald bedrag (ik ga dat hier niet zo online zeggen natuurlijk) in muntstukken zorgen, die we op voorhand in vazen waar hydrokorrels inzaten hadden gestoken, waardoor al het geld er in vast hing. Best een origineel idee, alhoewel mijn voorstel om een pak heroïne te kopen met het geld en hen dan het geld zelf terug te laten verdienen stukken beter was natuurlijk. Vrijdagavond had ik ontdekt dat ik niet genoeg klutters liggen had en dus moest ik op zoek naar een bank die open was zaterdagmorgen in juli. Dat is mij uiteraard niet gelukt, maar ik heb een meisje van een nachtwinkel (het was wel overdag) kunnen overhalen om mijn biljetten te ruilen voor haar geldstukken. Crisis vermeden.

Op weg naar het trouwfeest kwam ik ook nog tot het besef dat ik mijn uitnodiging niet mee had, wat ook moeilijk was, met dat ik hem niet meer vond en zo, en ik was ook vergeten om eigenlijk te bevestigen dat ik _kwam_. Ik kreeg dus al angstaanvallen bij de gedachte dat ik de ganse avond aan een aparte tafel met onbekenden ging moeten zitten, omdat er geen plaats meer was bij de rest. Maar uiteindelijk viel het allemaal wel nog mee, Pieter leeft ook volgens het “een goe lief of geen lief”-principe en was dus _alleen_ en dus kon ik binnen raken als zijn date en Jeroen kent mij al lang genoeg om te weten dat plannen niet mijn sterkste kant was en is er dus gewoon vanuit gegaan dat ik afkwam. Crisis vermeden.

Het trouwfeest was best plezant, lekker eten, grappige speeches en ik heb zelfs op de dansvloer gestaan. Oh en Boris is bère.

Oorspronkelijk was het dan ook de bedoeling dat we gewoon daar in een tentje gingen blijven slapen omdat we toch allemaal te dronken waren om nog naar huis te rijden, maar Pieter en ik hebben Dries kunnen overhalen om nog naar de Fuse te rijden. Ik denk dat we anderhalf uur hebben gereden om daar uiteindelijk drie kwartier te staan dansen tot een grote neger ons vriendelijk verzocht om naar huis te gaan. Dansen in de Fuse in een kostuum, een aanrader.

Ik weet dat het publiek een post over hoe dwaas de Ikea wel niet is met hun stomme plannetjes en zakjes met te weinig vijzen verwachtte, maar ik heb nog geen tijd gehad. En ik moet eerst nog mijn plafond schilderen, maar daarvoor heb ik witte verf nodig en ik moet morgen tot zes uur werken dus heb ik geen tijd om naar een verfwinkel te gaan.

Oh en ik heb mij een Sony Ericsson K810i gekocht. In de Phonehouse, want dat personeel is altijd hilarisch. Ik stap naar een vent, ik zeg “ik wil een Sony Ericsson K810i” kopen, hij kijkt mij aan alsof ik een voorbijrijdende trein ben en wijst dan naar een K800. “Deze bedoelt u?” “Neen, dat is een K800. Ik wil een K810i, zoals het toestel die _onder_ de K800 hangt”. Dan heeft hij het eindelijk door en gaat hij om een nieuwen in hun magazijn. Hij komt terug en deelt mij vol trots mee dat dit “zeer goeie toestellen” zijn. Uhu. Dat zou waarschijnlijk overtuigender klinken als hij ook effectief wist waarover hij het heeft natuurlijk. Dan begon hij zijn parlée over hun extra verzekering, want de eerste drie maanden zijn cruciaal en die schermpjes van Sony Ericsson zijn wel mooi, maar oh zo kwetsbaar. Allemaal goed en wel, maar als hij kapot is, koop ik mij wel een nieuw, thank you very much. Maar ik ben nu dus eigenaar van een spliksplinternieuwe Sony Ericsson K810i. Excuseer, een spliksplinternieuwe Sony Ericsson K810i die in de eerste vijf minuten dat hij aanstond _twee_ keer gecrasht is en nu zelfs niet meer wil opstarten. Dus moet ik hem terug gaan brengen, maar ik moet morgen tot zes uur werken dus heb ik geen tijd om naar de Phonehouse te gaan.

Mijn bed roept.

Boshoer et ooievaar

Ik ben dus bijna 24 jaar en voor vandaag was ik nog nooit naar een Ikea geweest. Ik had er wel al veel over gehoord, dat je er zowat alles kon kopen en je kon er lekkere zweeds gehaktballetjes kopen en er was zelfs een ballenbad. Enfin, Disneyland was er niks tegen en ik was enthousiast (voor zover ik enthousiast kan doen. Ik was matig apathisch, laat het ons daar bij houden) om vandaag samen met Joke naar de Ikea in Ternat te gaan om meubels te kopen voor ons nieuw appartement. Maar zoals altijd het geval is met dingen waar ik te erg naar uitkijk, viel het zwaar tegen.

Het begon al goed, want het ballenbad was blijkbaar enkel voor kinderen. Ik vind het altijd oneerlijk als iemand ergens uitgesloten wordt, omwille van zijn of haar leeftijd. Dan maar gaan winkelen. Dingen die ik nodig had: een bed, lattenbodems, een matras, een kleerkast, een bureau, een zetel en stoelen zodat we _eindelijk_ eens ergens anders kunnen gaan zitten dan op de rand van ons terras. Of het toilet, maar daar moet ik sowieso nog aan wennen, het lijkt voorlopig nog een vreemd toilet en ik ben altijd bang bij vreemde wc’s dat ze gaan overlopen als ik doorspoel, omdat ik twaalf jaar geleden eens teveel toiletpapier had gebruikt bij mijn bomma en het water eruit kwam lopen.

Het goeie nieuws: ik heb alles gevonden.

Het slechte nieuws: we hebben er een goeie zeven uur over gedaan. Was het dan zo leuk dat de tijd voorbij vloog, denkt u nu, want u bent natuurlijk al lang vergeten wat er in de eerste paragraaf stond nu u al die schone meubels hebt gezien, maar neen, ik heb ze alle zeven mentaal en fysiek meegemaakt. Het is wel leuk dat Ikea alles probeert te combineren en u volledige kamers aanbiedt, maar het is ook verschrikkelijk onoverzichtelijk. Schrap dat, het ganse concept van Ikea is onoverzichtelijk. Ik heb op een gegeven moment zeker vier keer geprobeerd om een stuk af te snijden om uiteindelijk weer bij mijn beginpunt aan te komen. Oh en als u info wilt over afbetalingen, doe dan geen moeite om naar de klantendienst bij de kassa’s te wandelen. En probeer al helemaal niet om ticket B (factuur) te nemen, want die (enfin, de persoon aan balie B) zal u vertellen dat u een D ticket (overige) moet nemen en daar gaan ze u enkel vertellen dat je voor afbetalingen bij de infostand aan de keukens moet zijn. Joke was nog zo slim om te vragen of je daar ook terecht kon voor afbetalingen die niks met keukens te maken hebben, want het begon nogal kafkaësk te worden en ik had weinig zijn om dood te gaan zoals in zijn boeken en al zeker niet in een Ikea, want ze mogen daar dan al zowat alles verkopen, doodkisten nog niet. Als ge dood zijt kunt ge ook moeilijk uw kist nog in elkaar beginnen steken natuurlijk. Maar goed, bij de keukens kon Fré (die volgens Joke duidelijk voor de jongens was, iets wat mij nog niet opgevallen was, met dat ik blind ben en zo. Of wacht, dat ben ik niet. Het was mij dus wel al opgevallen. En dan nog. Een blinde zag dat hij homo was. Stating the obvious, Joke, nooit hip.) ons helpen. En hij was grappig want hij begon aan een ganse parlé over wat we allemaal wel niet gingen moeten doen als onze aanvraag niet aanvaard werd en voor hij halfweg zat stond er al “accepted”. Het was grappiger als je er bij was. Dat is meestal het geval. Niet bij uw geboorte, dat was één triestige bedoening. Ik ben deze paragraaf beu.

We waren eigenlijk ook helemaal niet van plan om onze aankopen al mee te nemen, we gingen daar later om komen en dan zo’n bestelwagen huren en omdat we op het derde verdiep wonen, een buitenlift huren om alles makkelijk naar boven te brengen en dat gingen we allemaal wel later doen dan. Maar dan hebben we ons door een hyperkinetische verkoopster laten overhalen om het allemaal vandaag al te laten leveren en het zelf allemaal naar het derde verdiep te brengen, dat ging wel lukken. Maar eerst zijn we iets gaan eten. Zweedse gehaktballetjes zijn voos. Punt. En er zit geen spuit in hun cola. Punt. En die plastieke vorken, messen en lepels voor kinders, das allemaal wel schattig en zo, maar als ge zo twee kinderen bestek in hun mond ziet steken om het dan doodleuk terug in de bak te leggen, is dat al héél wat minder.

En toen begon het leuke. Blijkbaar moet je zelf alles in het magazijn gaan halen en in je kar laden. Das waarschijnlijk nog doenbaar als je één stoel gaat kopen of zo, maar wij hadden er zes! En nog wat ander gerief. Dus wat doet een mens dan? Hij neemt twee karren en begint alles op te laden. En dan moet je nog een schuifdeur hebbn en is er geen plaats meer op die karren. Dus wat doet een mens dan? Hij haalt _nog_ een kar. En dan naar de kassa rijden met drie karren, dikke fun. Om dan een vieze trunte aan de kassa te hebben die u beveelt om de helft van uw ene kar op de grond te leggen, want ze kan de streepjescode van de onderste doos niet lezen en gewoon geloven dat je wel degelijk een lagere school diploma hebt en dus in staat bent om de juiste code die op mijn blaadje staat te zoeken in de rekken en die doos in te laden, daar deed ze niet aan mee. En dan bleek dat ik nog een schuifdeur vergeten was. Dus mocht ik daar ook nog eens achter. Bleek dat veel te zwaar zijn om dat alleen naar de kassa te dragen. Dus wat doet een mens dan? Hij haalt _nog_ een kar. Voor de mensen die geen lagere school diploma hebben, we zitten al aan _vier_ karren momenteel. Het aantal mensen is nog steeds twee. Dan kregen we nog maar eens een kar, ditmaal met de twee stukken die niet in het magazijn lagen. Vijf karren maat. Normaal heeft een mens dan het recht om te beginnen wenen, maar ik had al zoveel gezweet tijdens het inladen van al die stukken dat ik uitgedroogd was. Maar toen kwam ik op het briljante idee om de schuifdeur van kar vier ook op kar vijf te leggen, waardoor kar vier ledig was en kar vijf kar vier werd. Als u dat niet begrijpt heeft u geen lagere school diploma behaald. Vanaf dan ging het allemaal weer beter, want de chauffeur van de Taxi Vert was zo vriendelijk om twee karren naar buiten te rijden en alles in zijn camionette laden. En dan mocht ik meerijden met hem.

Toen ik vorig jaar mijn theoretisch examen voor de auto heb afgelegd, had ik slechts twee fouten en was ik daar erg trots op. Blijkt nu dat ik blij mocht zijn dat er geen vragen over snelheidsbeperkingen wat betreft camionettes inzaten, want dat ging een dikke buis geweest zijn. 180 km/u op de E40. Enfin, daar stond het wijzertje toch toen ik de laatste keer heb gekeken. Toen heb ik besloten dat het beter was om nog wat van het uitzicht te genieten, nu het nog kon, met dat ik nog leefde en zo. We hebben één keer op het middelste rijvak gereden, maar dat was omdat de auto op het linker rijvak te traag reed en we hem moesten voorbijsteken. Oh en had ik al gezegd dat hij aan het telefoneren was? Want dat was hij dus ook. Als je de wet gaat overtreden, kan je het beter maar goed doen, denk ik dan. En toen vroeg hij of ik het stuur even kon overnemen want hij moest naar het toilet.

Maar we zijn uiteindelijk in Gent geraakt, waar hij zijn camionette heeft omgebouwd tot een 4×4 zodat hij net voor onze deur kon parkeren (u moet het appartementsgebouw hebben gezien om te begrijpen hoe moeilijk dat is) en we hebben samen alles uitgeladen in de gang.

En dan hebben Joke en ik alles in de lift gestoken en zo op ons appartement gekregen. En nu ga ik slapen, want ik moet morgen werken. Herlezen doe ik morgenvroeg wel.

Mensen die zich identificeren met Joey uit Friends, gelieve zich te onthouden.

Ik kreeg daarnet onder mijn voeten van Joke dat ik te weinig over ons appartement praat en ik heb het er nochtans over in één van mijn posts van vorige week, maar nu ook weer niet zo héél erg duidelijk, dus ga ik er deze keer een ganse post aan wijden!

De feiten:

  • Het appartement ligt in de Jan Van Hembysebolwerkstraat nummer 2302 en neen dat betekent niet dat er 2302 woningen zijn in die straat, want enkel ons appartementsgebouw ligt in die straat. Die 2302 staat voor appartementsblok 2, verdieping 3 en appartement 2. Die nul staat er bij omdat de persoon die de huisnummers kiest niet van symmetrie houdt, denk ik.
  • Het appartement ligt aan De Groene Vallei, het nieuwe stadspark van de Brugse Poort. Je kan bus 3 nemen naar het centrum, en tram 4 staat op tien minuten aan het station.
  • Het appartement bestaat uit drie slaapkamers, een gang, een badkamer met ruime douche en een bad, een living met open keuken, een wc, een berging en een groot terras. Alles tesamen 128 m², maar ik kan mij vergissen. De twee grote slaapkamers zijn elk 16 m² en de andere is 11 m².
  • We hebben voorlopig al een frigo, een oven, een microgolf en een vaatwasmachine. Binnenkort komen daar nog een telefoon-, kabel- en internetaansluiting, wasmachine, kuisvrouw, televisie (+digibox) en Nintendo Wii bij. That’s right. Een Nintendo Wii.
  • We zoeken nog een derde huurder, voor één of meerdere jaren. Liefst niet ouder dan 25, liefst links (en ik bedoel niet uw handen), liefst niet roker, liefst grappig, liefst niet werkloos, liefst zacht aan de ogen en liefst met _meer_ dan een basis aan hygiëne (smetvrees is een pluspunt). Liefst mezelf dus, maar ik woon daar al.

Komaan, er moet toch heus iemand interesse hebben? Het is echt een groot appartement, het ligt dicht bij alles, het kost niet veel en je hoeft enkel maar je eigen kamer in te richten, alle andere meubels zullen er al staan. Als ik naar tv aan het kijken ben is er wel no chance in hell dat u de afstandsbediening mag aanraken, dat wel.

Laat gerust iets achter via mijn contactform als je meer inlichtingen wil of eens wil langskomen om het te bekijken. Ik test wel eerst eens of mijn contactform nog werkt. Ok, hij doet het nog!

Robots don’t fart!

Ik heb al in geen weken meer naar tv gekeken en naar de radio luister ik sowieso niet. Maar ik heb dit liedje al drie keer gehoord en volgens mij gaat het een grote hit worden.

Bert, dees was voor u uiteraard.

Een avondje Bert in de KSA-bar, das soms echt wel het enigste dat een mens nodig heeft. Dat klonk homo-erotischer dan de bedoeling was, echt waar.

Waarom zijn er geen aspirines op piratenboten?

Wat ik mij afvraag he. Je loopt ergens en er komt iemand van de andere kant naar jou toegelopen. En als je elkaar wilt passeren kies je allebei dezelfde kant. En omdat dat niet gaat kies je dan allebei automatisch de andere kant, maar dat gaat dan ook weer niet. En dan besef jullie beide wat er gebeurd is en dan glimlach je eens mooi naar elkaar en probeer je het nog een keer (dan lukt het meestal). Maar wat ik mij afvraag, bestaat daar een term voor? Ik vind dat wel altijd leuk als dat gebeurt eigenlijk.

Vorige week heb ik dingen gedaan waar ik mezelf vies op heb gemaakt. En vooral dingen _niet_ gedaan. Ik heb ooit eens gezegd dat het enige wat tussen mij en gelukkig zijn staat, ikzelf ben en ik blijf er toch bij. Maar goed, wat is gebeurd, is gebeurd en wie weet is het allemaal nog zo erg niet als ik het voorstel. De soep wordt nooit zo heet gegeten als hij opgediend wordt. Tenzij je nog dringend weg moet, maar wie bestelt er dan soep, weetwel.

Ik ben gisteren dus naar Elvis Costello gaan kijken op Blue Note. En ik was er in geslaagd om op een plaats te staan waar ik het podium zelf maar half zag, want er stond een boom in mijn zicht. En op het rechter tv-scherm moest ik ook al niet kijken, want daar stond weer een andere boom voor. En het linker, wel, daar stond uw ma voor. Neen. Daar stond ook een boom voor. In mijn recensie voor Gentblogt vraag ik mij af wie er op het idee is gekomen om bomen in een tent te plaatsen en de eerste twee mensen die commenten hebben duidelijk al niet door dat ik maar een grapje maak. Awkward.

Oh en ik heb donderdag mijn huurcontract getekend. De komende jaren vindt u mij terug in de J. Van Hembysebolwerk (Ik spreek het Embiezebolwerk uit) nummer 2302.

Deze post was gewoon om te melden dat ik terug ben.

De titel is een grap van Michel, maar geen nood, u mist niks als u hem nog niet kende. Het is niet één van de grappen waar je mee moet lachen. Traag met je hoofd schudden, snuiven en met je ogen draaien, dat wel.