Brutin.be

Ik heb er eens over nagedacht en stel dat ik een superkracht zou mogen kiezen, dan zou ik graag op elk moment van de dag weten waar een bepaalde bus of tram zich bevindt. Als u dit niet zo’n bijzondere kracht lijkt, dan maakt u duidelijk niet vaak gebruik van het openbaar vervoer. Ik moet altijd gniffelen als ik iemand naar zijn horloge zie kijken en dan naar het uurschema op die palen bij elke halte. Alsof die dingen ooit kloppen. Jah, die bus die ge net gemist hebt, die kwam op tijd, maar degene die jij wil nemen is _altijd_ te laat.

Ik geef toe, meestal kan ik er wel tegen, maar ik heb deze ochtend een halfuur op de 5 mogen wachten aan Sint-Jacobs en het was pokkeheet. Dan heeft de chauffeur nog the nerve van vriendelijk te lachen als we opstappen. En in plaats van dan wat sneller te rijden zodat we toch ietwat minuten inhalen, nee jong, een beetje voorrang geven aan camions en andere bussen.

Gent stak mij eigenlijk volledig tegen vandaag. Zo hebben ze hier blijkbaar ook koetsen in de binnenstad. Nu moet u weten, ik kom oorspronkelijk uit Brugge en daar hebben ze dat al voor zolang ik mij kan herinneren. Maar hier hebben ze blijkbaar wat oude knollen van stal gehaald, daar een plastieken karretje achter gegaan en hupla, nu nog wat toeristen en het is compleet. En achteraan de koets hangt er een debiel bordje. Enfin, het bordje zelf is vrij normaal, maar de tekst erop was debiel. “Koets in Gent, afstand houden” of zoiets. Want ja, een mens ziet dat niet dat dat een koets is natuurlijk.

En dat was dan nog niet het ergste aan Gent vandaag. Ik moest in de Moestuinstraat zijn en dat ligt in de buurt van de Sleepstraat, das was ik zeker. Maar na een halfuur heen en weer lopen vond ik het nog steeds niet, dus ja, dan slikt een mens zijn trots in en vraagt hij het aan iemand. De eerste twee mensen hadden geen flauw idee, de volgende sprak Frans en ik was eventjes het franse woord voor moestuin vergeten (La rue de jardin mousse is het niet alvast. En volgens Babelfish is moestuin potager) en de laatste begon bijna te wenen omdat ze daar al gans haar leven woonde en er echt nog nooit van gehoord had. En ze had dan nog een lelijk kind ook, tzat haar echt niet mee.

En toen ik weer thuis was, kwam ik tot de ontdekking dat de Boekentoren nog steeds _niet_ afgebroken was.

Ik heb vrijdagmorgen op de bus een handig regeltje bedacht om te weten wanneer eten te verbrand is om nog op te eten.

If it’s black, put it back.
If it’s brown, choke it down.

William Blake, eat your heart out. Maar wel eerst kijken welk kleur hij heeft.

Evi: de titel is voor u.

This entry was posted on Sunday, July 8th, 2007 at 9:17 pm.

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.