En er staan bomen _in_ de tent!

Kent u BNRF nog? Dat jazzfestival waar ik een paar weken terug een weinig enthousiast over deed? En waar ze mij nooit van mijn leven zouden zien omdat ik nu eenmaal geen wannabe uomo universale ben?

Welllllllll. Ik zit hier in de pressroom van Blue Note dit te typen. Jaha. Met een korte broek aan. Naast mij ligt mijn Eastpakrugzak en onderweg naar hier ben ik enkel door rode lichten gewandeld terwijl ik aan het twijfelen was of ik nu wel of niet mijn sokken zou aanhouden met mijn teenslippers.

Nee, serieus, ik heb wel nog enkele principes waar ik aan vasthou, maar aan dit tempo gaan ze het niet lang meer volhouden.

Hmm, volgens mij is het eerste optreden al gedaan. Dat wordt een zotte review, morgen op Gentblogt. Maar straks Elvis Costello! En zei ik al dat ik hier gratis bier krijg?

Eef, gij vuile tsjeef.

Ik heb er eens over nagedacht en stel dat ik een superkracht zou mogen kiezen, dan zou ik graag op elk moment van de dag weten waar een bepaalde bus of tram zich bevindt. Als u dit niet zo’n bijzondere kracht lijkt, dan maakt u duidelijk niet vaak gebruik van het openbaar vervoer. Ik moet altijd gniffelen als ik iemand naar zijn horloge zie kijken en dan naar het uurschema op die palen bij elke halte. Alsof die dingen ooit kloppen. Jah, die bus die ge net gemist hebt, die kwam op tijd, maar degene die jij wil nemen is _altijd_ te laat.

Ik geef toe, meestal kan ik er wel tegen, maar ik heb deze ochtend een halfuur op de 5 mogen wachten aan Sint-Jacobs en het was pokkeheet. Dan heeft de chauffeur nog the nerve van vriendelijk te lachen als we opstappen. En in plaats van dan wat sneller te rijden zodat we toch ietwat minuten inhalen, nee jong, een beetje voorrang geven aan camions en andere bussen.

Gent stak mij eigenlijk volledig tegen vandaag. Zo hebben ze hier blijkbaar ook koetsen in de binnenstad. Nu moet u weten, ik kom oorspronkelijk uit Brugge en daar hebben ze dat al voor zolang ik mij kan herinneren. Maar hier hebben ze blijkbaar wat oude knollen van stal gehaald, daar een plastieken karretje achter gegaan en hupla, nu nog wat toeristen en het is compleet. En achteraan de koets hangt er een debiel bordje. Enfin, het bordje zelf is vrij normaal, maar de tekst erop was debiel. “Koets in Gent, afstand houden” of zoiets. Want ja, een mens ziet dat niet dat dat een koets is natuurlijk.

En dat was dan nog niet het ergste aan Gent vandaag. Ik moest in de Moestuinstraat zijn en dat ligt in de buurt van de Sleepstraat, das was ik zeker. Maar na een halfuur heen en weer lopen vond ik het nog steeds niet, dus ja, dan slikt een mens zijn trots in en vraagt hij het aan iemand. De eerste twee mensen hadden geen flauw idee, de volgende sprak Frans en ik was eventjes het franse woord voor moestuin vergeten (La rue de jardin mousse is het niet alvast. En volgens Babelfish is moestuin potager) en de laatste begon bijna te wenen omdat ze daar al gans haar leven woonde en er echt nog nooit van gehoord had. En ze had dan nog een lelijk kind ook, tzat haar echt niet mee.

En toen ik weer thuis was, kwam ik tot de ontdekking dat de Boekentoren nog steeds _niet_ afgebroken was.

Ik heb vrijdagmorgen op de bus een handig regeltje bedacht om te weten wanneer eten te verbrand is om nog op te eten.

If it’s black, put it back.
If it’s brown, choke it down.

William Blake, eat your heart out. Maar wel eerst kijken welk kleur hij heeft.

Evi: de titel is voor u.

“Don’t feel sorry for yourself,” he said. “Only assholes do that.”

Ik heb echt een hekel aan rokers. Een rothekel. Dat misplaatste samenhorigheidsgevoel, yukkie. En dan klagen over hoe ze gepest worden door de maatschappij omdat ze nergens nog mogen roken, bende Calimero’s. Calimero was tenminste schattig. En ik ben vrij zeker dat moest je met Calimero vrijen, hij niet naar een asbak zou smaken. En hun vingers zijn geelbruin, hun adem stinkt en ze zijn snel buiten adem. En ge vermagert zo van kanker, unfair.

Even tussendoor: gelukkige verjaardag Floris!

Ik neem al zes jaar de bus en de tram hier in Gent, en ik slaag er nog steeds in om mij bij elke rit te ergeren aan de andere passagiers. Waarom zijn sommige mensen zo achterlijk? Allee, tram 1 stopt aan de Korenmarkt (maar das niet belangrijk, dus mensen die niet uit Gent komen, je kan gerust meevolgen) en er komt een nieuwe chauffeur. Wat dus betekent dat alle automaten op de tram gesloten worden, want anders worden de kaartjes die eringestoken worden niet meer meegeteld. Maar dat is buiten sommige passagiers gerekend.

Ik ga mijn ticketje es in de automaat steken. Hu? Ik krijg mijn kaartje er niet in! Nog eens proberen dan maar. Maar alléé, da gaat er niet in?! Zou het feit dat er “gesloten” opstaat een hint zijn? Nah, das ongetwijfeld per ongeluk dat dat erop staat. Ik probeer het eens bij de volgende. Moh, hier gaat het ook niet. Ah, maar er is daar verder nog één, die gaat wel werken, dat moet bijna wel, anders is er een algemeen probleem en godverdomme seg, betaal ik daar belastingen voor?! En dienen werkt ook al niet, typisch. Ik ga eens verdwaasd rond mij kijken. Tiens, er staat daar een jongen met zijn ogen te draaien.

En zo zitten er dus gemiddeld tien op de tram he. _Tien_ mensen die dus niet slim genoeg zijn om te beseffen dat ze gewoon vijf minuten geduld moeten hebben. Het leek wel een bende papegaaien, allemaal achter elkaar, allemaal hetzelfde aan het doen. Behalve dan het feit dat papegaaien geen ticketje moeten kopen natuurlijk. En kan er mij eens iemand dat systeem van die Zones uitleggen? Volgens mij kunt ge geeneens tien zones lang op ene bus zitten.

Mijn eerste pagina van mijn eerste Moleskine is bijna vol. Er staat al een gsmnummer in, een ToDo puntje (die ik nog steeds niet uitgevoerd heb natuurlijk), een quote uit Norwegian Wood, en wat gezever over rokers en trampassagiers.

Ik ga deze post vroegtijdig stopzetten, want ik wil gaan slapen. Eerst nog eens scheren wel.