Pukkelpop 2007 – Vrijdag 17 augustus

Maar laat ons eerlijk zijn, mensen die nu nog de laatste Harry Potter lezen in het openbaar, hoe zielig is me dat? Ofwel lees je hem in de eerste twee weken dat hij uitkomt ofwel wacht je een paar maanden, das de regel. Nu loop je enkel de kans om afgeranseld te worden door Harry Potter fans _en_ normale mensen.

12.30 – 13.05: Art Brut
13.05 – 13.45: Starfucker
13.45 – 14.25: Biffy Clyro / Shitdisco
14.25 – 15.05: Cobra Starship
15.10 – 15.50: The Rifles
15.55 – 16.35: The Academy is… / Fujiya & Miyagi
16.40 – 17.20: The View
17.25 – 18.05: Beatsteaks
18.10 – 18.55: Cansei de Ser Sexy
18.50 – 19.35: The Hives
20.35 – 21.25: Brand New
21.30 – 22.20: Patrick Wolf
22.25 – 23.25: Arcade Fire
00.30 – 02.00: Smashing Pumpkins / Turbonegro (tot 01.40)

Veertien groepen. Met een verhoogde kans op schrappingen, want dag twee is meestal ook de dag waarop ik besef dat ik mij al een goeie twee dagen niet heb kunnen douchen. En ondanks het feit dat iedereen zit te zagen dat douchen op een festival not-done is, staat er meestal wel een gigantische rij, en dat ontroert mij wel eigenlijk. Ik zou die gelijkgestemden zelfs durven omhelzen, ware het niet dat ze allemaal _stinken_.

Voor het slapengaan komt dag drie nog online.

Pukkelpop 2007 – Donderdag 16 augustus

11.40 – 12.15: Lo-Fi-Fnk
12.20 – 13.00: Silversun Pickups
13.05 – 13.45: Polytechnic / Bonde Do Role
14.30 – 15.10: Larsson (Hun MySpace pagina steekt nu al tegen)
of
14.40 – 15.20: 1990s / The Cribs
15.25 – 16.10: Eagles of Death Metal / Liars
16.15 – 17.00: Rilo Kiley (Soms is het echt wel erg om blind te zijn)
17.05 – 17.50: The Blackout
of
17.15 – 17.55: Rye Jehu (Gent represent! Dat rijmt, zodus, you know the drill)
18.00 – 18.45: The Go! Team
18.50 – 19.40: Fall Out Boy (Het vijftienjarig meisje in mij gaat ook mee)
19.45 – 20.30: Jamie T
21.40 – 22.30: M.I.A.
23.45 – 00.45: Digitalism
00.50 – 01.50: Architecture In Helsinki (It! Is! 5!)

Dertien groepen, maar er zitten redelijk wat vrije momenten tussen en was Pukkelpop het Rad van Fortuin, dan zou ik graag mijn vrije momenten aan mijn medekandidaten Bert B. en Pieter De B. schenken, Bart. Het kan ook zijn dat ze dat niet op die manier zeiden, maar het is al jaren geleden dat ik naar het Rad Van Fortuin heb gekeken. Ik leef in het heden, weetwel. Tweede Wereldoorlog? *geeuw*.

Om in de muzieksfeer te blijven: je kan tegenwoordig de Brabançonne als jumpstyle-ringtone downloaden. Excuseer. Je _moet_ tegenwoordig de Branbançonne als jumpstyle-ringtone downloaden.

Morgen deel twee, duh. Soms moet een mens voorspelbaar zijn.

En iemand om titels te bedenken

Het is koud in de Hel sinds zaterdagmiddag drie uur vijfentwintig. Wat totaal toevallig ook het exacte moment is waarop ik mij twee _korte_ broeken heb gekocht. Of shorts zoals de kenners dat noemen blijkbaar. Voor teenslippers is het gelukkig al iets te laat in het seizoen. Gelukkig.

Ik begin mijn werk iets te graag te doen, vrees ik. Ik check al een geruime tijd de mailbox van de helpdesk des avonds en in het weekend, maar dat was nog onschuldig en meer uit verveling. Maar sinds vorige week ben ik te ver gegaan, want ik beantwoord mails waarvan ik vind dat ze dringend zijn. En zoals mijn collega van de 3de lijn dat zegt, “dringend, dringend, alles is dringend”. Hij bedoelt eigenlijk iets anders, maar goed. Ik vond het dus tijd voor een hobby, anders zit ik hier ook maar te wachten tot ik kan gaan slapen zodat ik kan opstaan en gaan werken.

Dus heb ik alle personeelsfoto’s van onze portaal afgehaald en ben ik momenteel de namen van iedereen aan het leren. Het gaat over 511 mensen, waarvan ik er al 149 vanbuiten ken. De bedoeling was dat ik ze tegen morgenvroeg allemaal zou kunnen, maar das misschien nog iets te vroeg.

Oh en ik ga dit jaar weer naar Pukkelpop. Samen met Bert en Pieter. Ik ben vooral blij dat Bert meegaat (Alléé, niet dat ik niet blij ben dat Pieter meegaat natuurlijk. Ik ben _altijd_ blij als Pieter ergens naartoe meegaat. Ik ga zelfs blij zijn als Pieter naar mijn begrafenis komt.), want dat is nog maar pas zeker. Wat dus wel weer betekent dat u mij gaat moeten missen van woensdag tot en met zondag. Maar achteraf natuurlijk weer een verslag zoals vorig jaar (Waar ik trouwens best wel erg tevreden over ben. Misschien moet u het nog eens herlezen.) en ik neem aan dat iedereen daar dan wel naar uitkijkt. Dat _denk_ ik toch, ik weet eigenlijk helemaal niet welke demographic ik aanspreek, voor hetzelfde geld zijn dat huisvrouwen tussen de 40 en 41. Wat er mij trouwens aan doet denken dat ik binnenkort, als al het geld van mijn advertenties begint binnen te stromen, eens een PR-mens ga aannemen, want het is soms triestig hoe ik sommige mensen blijf negeren of afspraken en gebeurtenissen vergeet. En misschien kunnen die ook eens helpen opruimen in mijn vriendengroep (wie voelt zich aangesproken?)

Ik ga eens afronden want mijn huisgenoot is net terug en ik moet ze in de gaten houden want voor je het weet plaatst ze bloembakken op ons terras en hangt ze een windgong op. Oh wacht, dat heeft ze al gedaan.

Phone (anders naar) House (en bleit wat tegen uw moeder)

Zeg wat je wil, maar als je woensdagnacht om drie uur aangeschoten naar uw kot aan het wandelen bent, is die titel _wel_ grappig en origineel.

Ik typ dit vanuit mijn dubbelbed op mijn nieuw appartement. Normaal typ ik geen posts in mijn bed, want das onhandig en uw deken wordt dan zo warm, maar vandaag heb ik geen andere keus, want: ik ga sebiet gaan slapen en ik wil niet in enkel een pyjamabroekje bij Joke aan de keukentafel gaan zitten (we mogen dan wel samen mijn dubbelbed uitgetest hebben daarnet, je mag niet te snel te veel willen) en ik kan het ook niet aan mijn bureau doen op mijn kamer, want, wel, hoe zeg ik het zonder als een sukkelaar over te komen, ik heb blijkbaar enkel de tafelpoten meegebracht vanuit de Ikea en niet het _tafelblad_. Awkward. Ik heb deze middag vijf keer gans het appartement afgezocht, zelfs onder de zetel en op mijn kast, maar ik heb het gewoon moeten aanvaarden, ergens tussen het in één van ons vijf karretjes laden en de dozen vanuit de lift in ons appartement zetten is de doos met het blad verloren gegaan. De fout zal wel bij Ikea liggen. Als Joke morgen belt om te vragen waar mijn tafelblad naartoe is, mag ze anders ook eens vragen hoe ik in godsnaam die planken in mijn kleerkast moet hangen _zonder_ bevestigingen. Ik weet wat u denkt, “hij is ze gewoon vergeten”, en goed, ik denk dat ook, maar it is not nice to kick someone when he’s already down. En ik ben down. Koning Boudewijn is trouwens erg wantrouwig naar mij aan het staren. Morgen zijn fashosnorretje terughangen, help eens onthouden.

Maar goed, Phonehouse dus. Maandagavond gekocht, twee keer gecrasht, niet meer kunnen afzetten zonder batterij uit te halen en dan niet meer in gang gekregen. Dus ik dinsdagavond terug naar Phonehouse, alles nog in de originele verpakking (behalve dat doorzichtige plakkertje dat op het scherm hing, want ik heb een conditie waarbij ik mij nooit kan inhouden als ik dat ergens zie aanhangen, vraag maar aan Stijn, die er al dagen in geslaagd was om dat plakkertje op zijn gsm te laten hangen en toen kwam hij mij tegen) en ik had mijn facturen bij, dus wat er ging gebeuren was, ik kom binnen, ik leg uit wat er mij overkomen is, ze beginnen zich daar allemaal honderd keer te excuseren en geven mij een nieuwe. Wel. Bijna. Ik ben inderdaad binnen gekomen en ik heb inderdaad uitgelegd wat er mij overkomen is, maar daarna ging het nogal bergaf. Ten eerste geloofde hij mij eerst niet. Toen hij dan toch besefte dat er geen externe schade aan was en hij hem ook niet kon opstarten, zei hij dan weer dat het onmogelijk was om mij een nieuwe te geven, want ze hadden er maar één en de volgende bestelling kwam pas binnen een paar weken. En nee, inwisselen in een andere Phonehouse ging ook niet, want die werken allemaal afzonderlijk. En ohohoho, geld teruggeven? Mensen toch, dan moest de sukkelaar geld _bijleggen_! Nee, er zat niks anders op dan de gsm naar Ericsson te sturen, waar ze gingen testen of er iets mee aan de hand was en die gingen dan beslissen of ik een nieuwe kreeg of niet. En toen haalde hij een blaadje boven met kolommen en rijen. “één dag gebruikt, minder dan twaalf minuten gecommuniceerd, ok u heeft nog geluk, u valt nog onder de garantie”. Wow.

Maar goed, binnen twee weken (ten vroegste) zal ik weer een K810i in mijn bezitting hebben. Ja, ik en mijn gsm van 329 euro zijn te beklagen.

Aan het meisje die vrijdag passeerde op haar fiets aan de bushalte waar mijn bus net stopte en de buschauffeur vroeg of hij zou wachten met doorrijden tot haar fiets op slot was, en dan ook effectief van haar fiets stapte, die aan een omheining vast maakte en duidelijk opgelucht opstapte: ik wil, neen, ik _moet_ met u trouwen. Mensen die aan een inspanning beginnen en dan plots beseffen dat het veel makkelijker kan, zo wijs.

Mijn eerste nacht in mijn nieuw bed op mijn nieuw appartement in een nieuwe wijk gaat _nu_ in.

Update: Slecht geslapen heb ik in ieder geval niet, want de basisvoorwaarde daarbij is dat je tenminste hebt geslapen. Ugh.

Nog wat wijn, Tom?

Vraag het iedereen die mij enigszins kent, mij voorbereiden is niet iets waar ik in uitblink. Als ik op voorhand toezeg tot een activiteit is dat meestal met de gedachte “no way in hell dat ik daar naartoe ga, maar het is toch nog lang dus ik kan doen alsof ik wel ga”.

Maar soms heb ik van die planbuien en dan ligt mijn ganse avond vast. Zoals deze avond:

  • Eerst naar de Phonehouse om mijn gecrashte gsm in te ruilen voor een nieuwe exemplaar. Hmmm. Niet gelukt. Later meer.
  • Dan naar het appartement om half zeven om onze contracten te ondertekenen met onze derde huurster. Wat mij eraan doet herinneren dat ik ze nog eens moet googlen. Morgenvroeg eens doen eigenlijk. Maar het was dus al half acht eer ik op het appartement was.
  • Om zeven uur kwam de kuisvrouw dan langs. Ze heet Hannah en blijkbaar was ze niet Belgisch. Maar ze is dus afrikaans en ze heeft een vijfjarig kindje. Laten vijfjarige negerkes nu net mijn lievelingsnegerkes zijn!
  • Dan was ik van plan om even binnen te springen bij Ilse en Henk om mijn pot witte verf en speciale plakkers voor op geverfde muren af te halen. Even. Een bord gyros en een bord left-over spaghetti, veel te veel witte wijn en vooral zes uur later was ik op weg naar huis met een pot witte verf en speciale plakkers voor op geverfde muren.
  • En toen ging ik naar mijn kot gaan, mijn verfkleren aandoen en terug naar het appartement gaan om mijn plafond te verven. Well. Ik heb het daarnet nog overwogen, maar als ik nu ga slapen kan ik nog drie uur en veertig minuten slapen vooraleer ik moet opstaan om te gaan werken.

Moest iemand mij een paar weken terug gevraagd hebben hoe ik mijn toekomst zag, op basis van de gegevens en dromen die ik dan had, het zou van geen kanten kloppen met de realiteit.

Morgen een post over wat een bende muttens die Phonehouse medewerkers eigenlijk niet zijn. Nadat ik acht uur gewerkt heb. Na een ruime drie uur te slapen.