Wij moeten het momenteel doen met een gast met een vier maten te grote shirt van Geraerts, drie gelijkaardige pipo’s op een rij in uniforme uitrusting (precies The Daltons, van groot naar klein), een kaalkop zonder nek die zijn klein zoontje meebrengt dat constant staat te speken op de stoeltjes en een mensaap achter ons die te pas en te onpas awoe roept en waarbij je op dat moment zéker een volwassen appel in zijn mondgat kunt duwen. Op dat vlak was het vorig jaar eigenlijk nog beter, met een enorme vetzak met een walrusmoes en lange zwarte haren die consequent vijf minuten te laat binnenkwam en dan de hele eerste rij ging groeten met een high five én een mutn die bij het minste opstootje op de balustrade ging staan en wild tekens stond te doen richting bezoekend supportersvak, alsof ze dat daar ooit zouden kunnen zien. Eerst ging hij altijd gekleed in een trainingspak, halfweg het seizoen is hij overgeschakeld op een kostuum met stropdas. Hij stond toen ook minder op de balustrade. Tot slot hadden we ook een uitgemergeld Jezustype dat stomme opmerkingen maakte, een eeuwig geruit houthakkershemd droeg en dat iets riep dat eerder op ‘kom aan je blouse’ lijkt.