Ik wou naar Steve + Sky kijken, maar de zetel is volledig bezet.

Dan vragen mensen of ge naar Steve + Sky komt kijken, dan komt ge in de living en liggen er twee uitgestrekt in de zetel. Dan vraag ik nog twee keer subtiel of er nu naar Steve + Sky gekeken wordt, maar geeneen die mijn hints snapt. Soit, dan heb ik mij maar met ClickClickClick beziggehouden, een idioot spelleke waarbij ge zoveel mogelijk op een knopke moet drukken om het totaal aantal clicks van uw land te verhogen en zo te stijgen in de rangschikking. Als dat op de één of andere manier boeiend en amusant klinkt, twas niet de bedoeling. Verschrikkelijk saai en tijdverspillend, maar ja, ik wou dus naar Steve + Sky kijken en er was geen plaats meer in de zetel. Wist u al dat ik naar Steve + Sky wou kijken en er geen plaats meer was in de zetel? Excuses kunnen aangeboden worden in de comments.

Deze morgen in mijn mailbox via mijn contact form:

Hallo,
Mag ik eens vragen wie dit leuk meisje is op de foto van de link van je site:
http://brutin.be/wp-content/uploads/2006/10/22.jpg
ik hoop antwoord te krijgen.
Groetjes Edwin

Best Edwin, ik heb geen idee. Misschien moet je eens naar een fuif in Home Vermeylen gaan, daar is die foto genomen en misschien loopt ze daar nog steeds rond. Heb je trouwens haar okselhaar en de zweetranden aan haar t-shirtje gezien?

Ja, vroeger kreeg ik leukere berichten binnen via mijn contact form. Maar dat is volledig aan mezelf te wijten (denk ik, het is mij nog steeds niet helemaal duidelijk wat er verkeerd is gelopen).

Technisch gezien is het nog steeds Oktober en ik ging pas verbeteren vanaf November! Gawd, ik hoop dat maanden met een hoofdletter geschreven worden, ik ben zelfs te lui om vandale.be te openen. Er een hyperlink van maken, dat lukt nog net.

Tot morgen op Ilse haar feestje! Ilse, ik en _honderden_ bekende mensen (en wat onbekend grut)

Ik heb vandaag trouwens een rangschikking opgesteld van de meeste irritante commentators die ik de afgelopen maanden al ben tegengekomen op andere websites. Die komt binnenkort online, dat spreekt voor zich. Misschien moet Clickx daar ook een aparte categorie voor oprichten? Kwestie van het feit dat ik niet genomineerd zal zijn wat draaglijker te maken.

Maar! Dit zijn helemaal geen papieren zakdoeken!

Uiteraard zou het uitroeien van AIDS of wereldvrede erg leuk zijn. Maar waar ik vooral op zit te wachten is een verklaring voor het feit dat de draadjes van mijn koptelefoon er _altijd_ in slagen om zichzelf in vijfhonderdtachtig knopen te leggen als ik er even niet naar kijk. Irritant much.

Dit gaat maar een korte post worden ondanks het feit dat ik over veel wil vertellen. Zou wou ik een paragraaf wijden aan het feit dat er een maximumleeftijd voor bloggen moet ingevoerd worden en dat die conveniently altijd een jaar hoger dan mijn leeftijd moet liggen. Of als dat niet mogelijk is, een apart internet voor dertigplussers. Ik wil wel eens zien hoe de bloghiërarchie er binnen zes jaar uitziet, als de huidige dertigers and beyond allemaal hun blog naar seniorenweb hebben verhuisd. Seniorenweb is eigenlijk zo’n beetje de Auschwitz van de blogwereld, als je er even over nadenkt. Eventjes wel maar, want langer dan dat en je begint te realiseren dat de meeste mensen daar vrijwillig opzitten en dan is mijn punt volledig irrelevant natuurlijk. Maar de Vlaamse Blogosfeer is zeker gebaat bij een goeie zuivering en ik ben dan ook al enkele dagen bezig met superieure blogs te verzamelen waarna ik de eigenaars zal verplichten om zich enkel nog onder elkaar voor te planten om zo de toekomst van blonde blogs met blauwe ogen te verzekeren. Maar goed, ik _wou_ hier dus een paragraaf aan wijden.

En dan kwam hier een paragraaf over hoe mijn zus en ik een man een pakje Always zagen kopen in het Kruidvat om het dan eenmaal buiten te beginnen bepotelen alsof hij niet helemaal zeker was wat er precies _inzat_. Weet u meteen ook waar de titel vandaan komt.

November gaat beter zijn, I’m sure. Oh en weet iemand wat de uitspraak “um die Ecken ziehen” betekent?

“Ja, vooral in de winkelen.”

Ik heb vandaag een vrouw met zwarte botten, collants en een rok gezien. Of nee, wacht. Ik heb vandaag _vijf miljard_ vrouwen met zwarte botten, collants en een rok gezien. En voor de grapjassen onder ons, ze droegen ook een bovenstuk. Ik heb trouwens nog nooit het woord collants in geschreven vorm gezien voor ik er over las bij Ishku (het staat er in hoor, ergens tussen een neurotische en depressieve paragraaf in). Maar ey, het was vandaag zo erg, ik was al blij om eens een meiske met haar jeansbroek in haar botten te zien rondlopen zoals uit de goeie ouwe tijd. Ik voorspel trouwens dat wintervesten met ingebouwde wanten een comeback gaan maken, maar ik heb ook ooit voorspeld dat ik later geen rijbewijs zou nodig hebben omdat ik mij toch een chauffeur ga kunnen permitteren and well, mijn tramchauffeur is een gezellige pé en zo, maar hij weigert nog steeds een zwarte klak aan te doen en mij met Miss Daisy aan te spreken. That’s kinda funny, right?

Het gaat niet meer goed komen tussen mij en de Fnac. Hun collectie Engelse paperbacks is inderdaad uniek in Gent (voor zover ik weet), maar ik kom er echt nooit buiten met een goed gevoel. Oftewel is één van de kassierster zo vriendelijk om mijn boek zo vast te nemen dat er al een schreef in de kaft zit (als ge mij eens een kloot wilt afdraaien, dan moet je maar gewoon langskomen en al mijn boeken volledig opendoen zodat er een plooi ontstaat in de rug van het boek. Of ge kunt mij gewoon een kloot afdraaien natuurlijk.) oftewel doen ze zoals vandaag en eisen ze _twintig_ eurocent voor een zak om mijn honderd en twee euro aankopen in weg te steken. Twintig eurocent jongens. Vertel aan een kindarbeider uit Taiwan dat ze in België hun volledige dagloon aan plastiek zakken zouden moeten opdoen, die gaan de volgende dag heus niet met veel goesting barbieboppen in elkaar gaan zetten. Maar goed, ik ben blijkbaar de enigste die zich daar dood aan ergert. Om het milieu te beschermen, pfffft. Alsof plastiek zakken van bomen of zeehondpuppies gemaakt worden.

De titel komt deze keer niet van The Blood Brothers, maar van een vrouw uit Vilvoorde die tijdens een Ter Zake reportage over Brussel-Halle-Vilvoorde gevraagd werd of er volgens haar teveel Frans gepraat wordt in de gemeente. Hoe je als journalist dan niet gewoon de camera naar jezelf draait om duidelijk aan te tonen dat je dat mens aan het aanwijzen en uitlachen bent, is beyond me. Triestige mensen dat er hier rondlopen, jongens toch. Volgens mij zijn de plastiek zakken in Wallonië gratis trouwens.

by the way you smell I can tell that you’re fifteen.

Veel getuigen zagen de feiten gebeuren, maar kwamen niet tussenbeide.

Excuse me terwijl ik daar eens sarcastisch mee lach. Want nee, u moet eens over straat lopen en een bus deodorant leegspuiten, de kans bestaat dat u niet alleen gestenigd, maar ook nog eens door diezelfde bus deodorant verkracht wordt “nu voelt ge eens wat ge Moeder Aarde aandoet!!”. Globale opwarming mag dan misschien het einde van de wereld worden, de mensheid zal al lang uitgestorven zijn door zijn lafheid en hypocrisie. Ik ben dan misschien een egoïst die het geen zak kan schelen of zijn achter-achter-achterkleinkinderen wel nog op een leefbare wereld zullen opgroeien, de dag dat ik een drugsverslaafde op een jongen van vijftien zie kloppen om hem daarna mee te sleuren naar zijn kelder en ik helemaal _niks_ doe, dan maak ik mezelf wel van kant. Dan gaan mijn achter-achter-achterkleinkinderen al helemaal niet meer moeten neuten.

Ik heb gesproken!

No thanks, I’ll take the hooker instead.

Evi en ik waren zaterdag onderweg naar de auto (Oh ja. Wij plannen een trip naar Brugge-centrum, zien de bus net voor onze neus wegrijden (“Ma spring er dan voor!” “Nee gij, zot!”), nemen dan maar de auto naar Brugge, vinden geen parkeerplaats, moeten uiteindelijk zo ongeveer in het midden tussen Brugge en ons huis (in suburbia. Of disturbia.) parkeren, shoppen voor dood, beseffen dan dat we hoegenaamd (ik ga toch niet weer beginnen he) geen goesting hebben om terug te wandelen en zitten een kwartier op de bus om aan de halte dichtbij onze parkeerplaats af te stappen. Ik spreek voor ons beide als ik zeg dat wij een cool paar zijn. Pas op, de hoofdzin begint weer hierna, als u niet meer weet wat er stond, onthou dan gewoon Evi en ik waren. Veel succes.) aan het babbelen over een blinde vrouw die met haar blindengeleidehond op de bus zat, en hoe ik foto’s had gezien van blindengeleidepaardjes die in de VS gebruikt worden omdat die langer leven. En toen kreeg Evi de slappe lach: “Da ze van die schildpadden gebruiken! Die worden wel driehonderd jaar oud!” en deed ze alsof ze blind was en door een reuzeschildpad geleid werd.

Enfin, soit, ge moest er bij zijn. Maar eigenlijk ook niet, want dan was het geen paar meer, maar een trio. Ik weet wat je denkt, Pieter, en het antwoord is en blijft _neen_.

De Brugse Poort marginaliteit is de strijd aan het winnen in ons appartement. De klink van de voordeur is gebroken, zodat we die enkel nog kunnen openen met de sleutel, onze kuisvrouw is ziek en kon vandaag niet langskomen, zodat de volgende afspraak pas binnen twee weken is en we dan al vier weken in ons eigen vuil zullen gewoond hebben en alsof dat nog niet erg genoeg was, zitten we aan onze derde laatste rol van duurder toiletpapier. Een reusachtig terras, twee wc’s en een prachtig uitzicht, we zijn er vet mee. Oh, maar we hebben gisteren wel ontdekt hoe de verwarming aangezet kan worden, met dank aan Ilse, mijn surrogaatmoeder. Mijn echte moeder is 51, dus dat was een verwijzing naar uw ouderdom.

Vandaag was een historische dag, maar ik vertel u er meer over op 1 februari 2008. Nu, u kent mij en beloftes, het kan dus evengoed, ik zeg maar iets, _2_ februari 2008 worden.

Ik heb daarnet mijn handen gewassen _voor_ ik naar het toilet ging (en erna ook). Vreemd, jazeker, maar even vreemd als de man die gisteren op de bus de ganse rit lang met een wilde kastanje rond zijn neusgaten wreef en er af en toe aan lekte?