No thanks, I’ll take the hooker instead.

Evi en ik waren zaterdag onderweg naar de auto (Oh ja. Wij plannen een trip naar Brugge-centrum, zien de bus net voor onze neus wegrijden (“Ma spring er dan voor!” “Nee gij, zot!”), nemen dan maar de auto naar Brugge, vinden geen parkeerplaats, moeten uiteindelijk zo ongeveer in het midden tussen Brugge en ons huis (in suburbia. Of disturbia.) parkeren, shoppen voor dood, beseffen dan dat we hoegenaamd (ik ga toch niet weer beginnen he) geen goesting hebben om terug te wandelen en zitten een kwartier op de bus om aan de halte dichtbij onze parkeerplaats af te stappen. Ik spreek voor ons beide als ik zeg dat wij een cool paar zijn. Pas op, de hoofdzin begint weer hierna, als u niet meer weet wat er stond, onthou dan gewoon Evi en ik waren. Veel succes.) aan het babbelen over een blinde vrouw die met haar blindengeleidehond op de bus zat, en hoe ik foto’s had gezien van blindengeleidepaardjes die in de VS gebruikt worden omdat die langer leven. En toen kreeg Evi de slappe lach: “Da ze van die schildpadden gebruiken! Die worden wel driehonderd jaar oud!” en deed ze alsof ze blind was en door een reuzeschildpad geleid werd.

Enfin, soit, ge moest er bij zijn. Maar eigenlijk ook niet, want dan was het geen paar meer, maar een trio. Ik weet wat je denkt, Pieter, en het antwoord is en blijft _neen_.

De Brugse Poort marginaliteit is de strijd aan het winnen in ons appartement. De klink van de voordeur is gebroken, zodat we die enkel nog kunnen openen met de sleutel, onze kuisvrouw is ziek en kon vandaag niet langskomen, zodat de volgende afspraak pas binnen twee weken is en we dan al vier weken in ons eigen vuil zullen gewoond hebben en alsof dat nog niet erg genoeg was, zitten we aan onze derde laatste rol van duurder toiletpapier. Een reusachtig terras, twee wc’s en een prachtig uitzicht, we zijn er vet mee. Oh, maar we hebben gisteren wel ontdekt hoe de verwarming aangezet kan worden, met dank aan Ilse, mijn surrogaatmoeder. Mijn echte moeder is 51, dus dat was een verwijzing naar uw ouderdom.

Vandaag was een historische dag, maar ik vertel u er meer over op 1 februari 2008. Nu, u kent mij en beloftes, het kan dus evengoed, ik zeg maar iets, _2_ februari 2008 worden.

Ik heb daarnet mijn handen gewassen _voor_ ik naar het toilet ging (en erna ook). Vreemd, jazeker, maar even vreemd als de man die gisteren op de bus de ganse rit lang met een wilde kastanje rond zijn neusgaten wreef en er af en toe aan lekte?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>