“Ja, vooral in de winkelen.”

Ik heb vandaag een vrouw met zwarte botten, collants en een rok gezien. Of nee, wacht. Ik heb vandaag _vijf miljard_ vrouwen met zwarte botten, collants en een rok gezien. En voor de grapjassen onder ons, ze droegen ook een bovenstuk. Ik heb trouwens nog nooit het woord collants in geschreven vorm gezien voor ik er over las bij Ishku (het staat er in hoor, ergens tussen een neurotische en depressieve paragraaf in). Maar ey, het was vandaag zo erg, ik was al blij om eens een meiske met haar jeansbroek in haar botten te zien rondlopen zoals uit de goeie ouwe tijd. Ik voorspel trouwens dat wintervesten met ingebouwde wanten een comeback gaan maken, maar ik heb ook ooit voorspeld dat ik later geen rijbewijs zou nodig hebben omdat ik mij toch een chauffeur ga kunnen permitteren and well, mijn tramchauffeur is een gezellige pé en zo, maar hij weigert nog steeds een zwarte klak aan te doen en mij met Miss Daisy aan te spreken. That’s kinda funny, right?

Het gaat niet meer goed komen tussen mij en de Fnac. Hun collectie Engelse paperbacks is inderdaad uniek in Gent (voor zover ik weet), maar ik kom er echt nooit buiten met een goed gevoel. Oftewel is één van de kassierster zo vriendelijk om mijn boek zo vast te nemen dat er al een schreef in de kaft zit (als ge mij eens een kloot wilt afdraaien, dan moet je maar gewoon langskomen en al mijn boeken volledig opendoen zodat er een plooi ontstaat in de rug van het boek. Of ge kunt mij gewoon een kloot afdraaien natuurlijk.) oftewel doen ze zoals vandaag en eisen ze _twintig_ eurocent voor een zak om mijn honderd en twee euro aankopen in weg te steken. Twintig eurocent jongens. Vertel aan een kindarbeider uit Taiwan dat ze in België hun volledige dagloon aan plastiek zakken zouden moeten opdoen, die gaan de volgende dag heus niet met veel goesting barbieboppen in elkaar gaan zetten. Maar goed, ik ben blijkbaar de enigste die zich daar dood aan ergert. Om het milieu te beschermen, pfffft. Alsof plastiek zakken van bomen of zeehondpuppies gemaakt worden.

De titel komt deze keer niet van The Blood Brothers, maar van een vrouw uit Vilvoorde die tijdens een Ter Zake reportage over Brussel-Halle-Vilvoorde gevraagd werd of er volgens haar teveel Frans gepraat wordt in de gemeente. Hoe je als journalist dan niet gewoon de camera naar jezelf draait om duidelijk aan te tonen dat je dat mens aan het aanwijzen en uitlachen bent, is beyond me. Triestige mensen dat er hier rondlopen, jongens toch. Volgens mij zijn de plastiek zakken in Wallonië gratis trouwens.

9 thoughts on ““Ja, vooral in de winkelen.”

  1. Nee, juist, het vervelende aan die dure plastiekzakken is dat we op den duur genoodzaakt zijn om nog duurdere (en nog meer ‘vervuilende’) plastiekzakken, pedaalemmerzakken genaamd, te kopen.
    Verder moet ik eerlijk bekennen dat ducktape ook voor journalisten een handige tool zou kunnen zijn. Kwestie van wat minder de uitlacher en wat vaker de mondsnoerder uit te hangen.

  2. ik haat het, ik bedoel ja ik zit in met het milieu, maar ik vergeet wel steeds een zak mee te pakken als ik naar de spar ga, en dan oet ik steeds weer een nieuwe kopen, bah

  3. De plastic zakken zijn inderdaad gratis in Wallonië.
    Bart De Wever betaalt die omdat hij weet dat de inboorlingen die daarna aan hun kinderen geven om mee te spelen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>