That’s just dumb no matter how you dress it up.

Die punt in de titel is voor de mensen die denken dat Ilse daar een patent op heeft. Het is hoegenaamd niet mijn schuld dat kleurentelevisie, digitale fotografie en het internet al bestond toen ik geboren ben. Als ge ziet waar ik nu al sta, wat zal dat dan binnen zes (mijn zus schat haar overigens 26) jaar zijn?

Wist u trouwens dat ik vorige week verjaard ben? En dat ik mensen ben vergeten uitnodigen, dat mensen die uitgenodigd waren het niet nodig vonden om te melden dat ze hoegenaamd (voor de tragere lezers, yes, dit woord zal in elke paragraaf gebruikt worden) niet van plan waren om af te komen en dat mensen die gingen komen, een stuk in de nacht een sms sturen (Mezelf aan de praat houden is vermoeiender dan waar ik vanavond zin in heb. Iedereen waaraan ik dat voorlas werd op slag weer nuchter) om te melden dat ze niet afkomen?

Maar naart schijnt was het leuk. En ik heb de volgende cadeautjes gekregen (in chronologische volgorde):

  1. Een imaginair kado van mijn zus en haar vriendin. Enfin, een vriendin. Maar het kado volgt nog, het moest nog besteld worden.
  2. Een Lego-robot, die ik daarnet in elkaar heb gestoken en waarvan u de foto’s op mijn flickr kan bekijken. Ze vallen wat tegen, maar ik werd gestoord toen ik er aan begon en mijn goesting was gelijk over.
  3. Kraslotjes van de Nationale Loterij. Er werd voor 30 euro (zoveel is mijn vriendschap blijkbaar waard) gekocht en ik heb VIERENEENHALVE euro gewonnen. Het lijkt meer omdat ik het in hoofdletters heb getypt. Hoop ik. Of wacht. Hoegenaamd niet.
  4. Een fles champagne en een kaartje.

Kijk, ik woon in een duizend-euro-huur-per-maand appartement en dat merk je wel: ruim, goeie ligging, prachtig uitzicht. Beeld u dan ook mijn ongeloof en walging in toen ik daarnet in de badkamer kwam en ontdekte dat _iemand_ het goedkoopste wc-papier van de GB gekocht had. Eén laag, wit, motiefloos en neen, het was zelfs niet geparfumeerd. Ik ben hoegenaamd niet van plan om het te gebruiken. Het ruikt naar niks.

Het seizoen van de blogverkiezingen is trouwens weer begonnen. Straks mag ik er weer honderd bespreken, alhoewel ik er liever maar 99 zou doen. En daar bedoel ik hoegenaamd niet mijn eigen website mee. Or do I? (Ja)

“Ik heb niks gepland voor de rest van mijn leven.”

Leuk feestje gedaan, dit weekend. Ik ben op zaterdag namelijk naar een ksa-fuif geweest samen met Pieter en Bert. was er ook, iemand waar ik drie jaar mee in klas heb gezeten in het middelbaar en die me de laatste keer dat ik hem gezien heb, mij had verteld dat hij vrijde met een Miss België-kandidate. Gisteren kwam dan uit dat ze enkel meegedaan had aan de West-Vlaamse preselecties, maar daar al afgewezen werd. Inderdaad. Hij vrijt met het Miss België equivalent van dat meiske die tijdens de preselecties van Idool met haar handen in haar haar zat te flapperen. En u moet heus niet doen alsof u niet weet over wie ik het heb.

Oh en vrijdag het Gentblogtfeestje. Waar er toch wel _niemand_ aanwezig was voor mij. En waar Michel Vuijlsteke _alle_ ananas heeft opgegeten. De hoogtepunten: het eten en de gedachte aan de lekkere ananas, Sandra die moeite heeft om te berekenen hoeveel tien bonnetjes aan tachtig cent per stuk kosten, de barman met foute broek en zonder achterwerk. Het minpunt: geen zeep in de mannenwc. De DJ was euhm, iets te progressief voor mij, maar goed, ooit komt er wel een periode waarin het vree cool is om een dj-set te openen met vijfhonderdmiljard slows. Ik had vijf jaar geleden ook nooit gedacht dat mensen op het idee zouden komen om een jeansbroek aan te doen en dat te combineren met laarzen, so, like, whatever.

Dramaqueen alert! Waterman roept Merlina is nog maar eens gestopt. Er was blijkbaar te weinig volk, wat enerzijds pijnlijk is voor mij, want dat betekent dat de Brutin bump nog niet veel voorstelt, maar anderzijds, hallo, serieus, weetwel, er hebben slechts twee posts opgestaan en de site bestond met moeite anderhalve week. Sure, het lijkt allemaal glitter en glamour, maar bloggen is heus hard werk hoor. Maar goed, nu nog eens herbeginnen, dat zou gewoon awkward zijn. Doen!

Omdat de NMBS mensen haat die in Gent wonen maar oorspronkelijk uit Brugge komen en dus in het weekend graag nog eens hun ouders gaan bezoeken, hebben ze besloten om alle treinen vanuit Gent naar Brugge (en omgekeerd, anders zou het teveel opvallen) om te leiden via Lichtervelde, waardoor een treinrit van een goeie twintig minuten er één wordt van een dik uur. Maar dat doet er eigenlijk allemaal niet toe voor wat ik wou vertellen. Ik stapte vanmiddag op de trein richting Gent en er was nauwelijks nog plaats, behalve bij een groepje jongens, ik schat ze niet ouder dan acht jaar (maar ik ben ongelooflijk slecht in leeftijden. Iets wat Timmy ook regelmatig gebruikt als excuus om zijn perversie toch wat te verdoezelen trouwens.). Dus ik zet mij daar en de eerste minuten zaten ze me alle zeven met een nieuwsgierige blik aan te staren. Tot ik mijn mp3-speler bovenhaalde. “w-w-wat is dat?” vroeg het gastje naast mij, die blijkbaar wel al van een mp3-speler gehoord had, maar er nog nooit één gezien had. “Hij is even klein als mijn vlieger!”, want ja, ze hadden alle zeven vliegers gemaakt uit brochures van de NMBS. En toen wou hij eens meeluisteren, dus liet ik hem een stukje van A Man a Plan a Canal Panama van The Fall of Troy horen. Toondoof als hij was, vond hij het niet erg mooi. “Heb je niks van Mega Mindy?”. “Euhm, neen.”. “Oh. En iets van K3?”. En toen wou de rest ook eens naar mijn muziek luisteren en er was zelfs één die het goed vond, want er zaten gitaren in, dus dat werd mijn favoriet, wat belangrijk was voor moest de trein plots ontsporen en onze wagon vliegt in brand en er is slechts tijd om één kind te redden. De rest van de rit heb ik mij mogen bezighouden met rugzakjes op het bagagerek te leggen, rugzakjes van het bagagerek te halen, uitleggen waarom ik naar Gent ging maar toch _niet_ naar de Flikkendag en vliegers uit mijn haar te trekken.

gerasterde foto’s van Ian Curtis op blauwe muren-critici, opgelet. Ik heb hem wat naar links opgeschoven en er een foto van genomen (remember, alle lichten waren uit en de foto is met flash getrokken), uw mening is niet meer nodig, maar dat zeg ik ook regelmatig over uw leven and, well, u bent er nog steeds.

ian-curtis-b.JPG

De titel komt van Pieter (binnenkort opnieuw een gastblog) als antwoord op de vraag of hij vrijdag 5 oktober nog vrij is om naar wat waarschijnlijk een memorabel feestje zal worden te komen. Waarschijnlijk? Vodka, muziek, mijn aanwezigheid en een badkamer met handzeep. Maak daar maar ongetwijfeld van.