“We bestellen ons een nieuwe dus.”

Deze middag is de veter van mijn linkerschoen losgekomen, wat de eerste keer in een goeie vijf jaar is en ja, ik hou zoiets bij (leugen). Maar het was wel al lang geleden en het deed geen deugd aan mijn zelfvertrouwen, vierentwintig jaar en dat kan nog steeds niet deftig zijn veters toeknopen.

Laten we het nu eens over de ultieme McDonald’s-job hebben, de Lijnhelper. What is up with _that_? Wat doen die mensen in godsnaam ganser dagen? Aan een halte wachten tot de bus of tram stopt, erop stappen om vervolgens enkele haltes lang genegeerd te worden door de chauffeur (u lacht omdat het waar is) en er dan weer af te stappen. Lather, rinse and repeat tot de werkdag er op zit. Oh en soms, als er erg veel volk op het voertuig wil, op het knopke van de deur blijven duwen om zeker te zijn dat de deuren niet plots toegaan, want dan kan er paniek en chaos ontstaan en dat leidt tot anarchie. Probeer dan maar eens opslag te vragen bij uw baas. Over deuren van bussen gesproken, mijn bus zit elke morgen vol met leerlingen van het Bert Carlier instituut, een school die ofwel pas om negen uur met zijn lessen begint ofwel een open door policy heeft, en er gaat toch elke morgen een zucht van verluchting door de bus als we die halte zijn gepasseerd en ze allemaal zijn afgestapt. Niet dat ze schrikwekkend zijn of zo, maar het zijn er zoveel en ze zijn zo luidruchtig en actief en wij werkmensen hebben het al lastig genoeg met ons ochtendhumeur. Deze morgen stoppen we aan de halte, een deel stapt af, maar de deuren sluiten voor de laatste zes of zo van de bus zijn geraakt. Moest mij dat overkomen, ik zou gebaren alsof ik _helemaal_ niet van plan was om aan die halte af te stappen, maar zo denken leerlingen van het Bert Carlier instituut duidelijk niet (which is a good thing), want de eerste draaide gewoon de noodknop om, waardoor de deuren automatisch opengaan en de laatste draaide de knop terug, waardoor de deuren weer toegaan. Het was moeilijk te merken, met dat ik des morgens nogal vies kijk, maar ik heb er de slappe lach van gekregen. Leve leerlingen van het Bert Carlier instituut (dit staat er hoegenaamd niet bij om te vermijden dat ik ooit slaag van hen vang, nee hoor).

Al jaren vinden dat ge ergens recht op hebt en de enige keer dat het wat minder gaat, wel erbij horen, hoe fout.

Ik ben sinds vorige week gestopt met het bedekken van mijn hand tijdens het intikken van mijn cijfercombinatie aan bankautomaten. Al dat gedoe over camera’s en valse bankkaartsleuven, ik geloof er niet in. Hand omhoog als u al slachtoffer bent geworden van een criminele organisatie die uw zichtrekening heeft geplunderd. Ik wou dan een lol maken over het feit dat ge uw hand niet omhoog moet doen, want dat ze dan weer uw code kunnen lezen, maar ik vond geen goeie pun.

De titel komt van mijn eigen als reactie op het feit dat onze kuisvrouw opnieuw niet is langsgeweest dinsdag en deze keer zelfs niks heeft laten weten. Bond Tegen Verzuring zal mijn reactie niet opmerkelijk vinden, want het was een zwarte vrouw ouder dan zesentwintig. Is het u ook opgevallen hoe hij mij eerst van dingen beschuldigt (hier stond een dt-fout) en zich wat later zelf bezondigt (hier stond _nog_ een dt-fout) aan diezelfde dingen die hij mij verwijt? Als zijn beschuldigingen slakken waren en zijn tegenstrijdigheden zout, dan bleef er van zijn comment niet veel meer over.

5 thoughts on ““We bestellen ons een nieuwe dus.”

  1. Pingback: Irritatie op de bus « J-La and the world of tomorrow

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>