Sometimes there just isn’t enough vomit in the world.

zure lift

Dat hing eind vorige week in onze (overigens futuristische) lift. Voor u is dat een post-it met de melding dat er ergens een waterlek is en dat de persoon die er last van heeft graag de persoon waarvan het lek komt wil spreken, onnozele kinders dat jullie zijn. Voor mij is dat een sterk staaltje van passief-agressiviteit en typerend voor het volk die op ons appartementsblok rondloopt. We overlopen even (dit telt ook als een lijstje trouwens):

  1. Het begint al heftig. Een gevaarsbord zowaar. En op welk mogelijk gevaar worden wij dan wel gewezen? Een waterlek of misschien zelfs een open kraan! Ik weet niet hoe u zich voelt, maar de schrik zit er alvast goed in bij mij. En waar bevindt het gevaar zich eigenlijk? Ah, op 601, das al beter nieuws, want dat is veel hoger dan ons en niet eens in dezelfde kolom. Maar toch, water is vloeibaar en kan zich dus makkelijk verspreiden. Hmm, toch maar verder lezen.
  2. Okay, de situatie wordt al wat helderder (gelijk water, ironisch!), er komt water binnen bij 501. We weten nu ook dat de persoon die deze post-it heeft beschreven niet hoog oploopt met de intelligentie van de bewoners van 601, want er bestaat altijd een kans dat die, goh kweenie, de verdiepingen van appartementsgebouwen van boven naar onder tellen en zich nu dus afvragen hoe er in godsnaam water van onder naar boven kan lopen. 501 is de onderbuur van 601 en voelt zich slimmer dan sommige mensen. Maar die mensen veroorzaken dan ook waterlekken of nog erger, ze vergeten hun kranen toe te draaien, ze vragen er dus gewoon om.
  3. Nu goed, we weten al de wie, de wat, de waar, de wanneer, maar nog niet de wat nu (work with me here, people). Ah, maar gene stress, gewoon contact opnemen met Marijke.

Ik word daar ongemakkelijk van, van zoiets in mijn lift te zien hangen. Waarom vindt Marijke het nodig om zo met haar bovenbuur te communiceren? Nu, van de vrouw die met mij probeert te praten wanneer ik overduidelijk mijn koptelefoon aanheb, moet ik eigenlijk niet veel anders verwachten. En herinnert u nog het blaadje in onze brievenbus? Dat was ook zo keihard haar.

On a unrelated note (Tom, gij sloeber): de pijnlijke comment die ik gisteren heb gekregen. Volgens mij zijn er trouwens vaker mensen die mij eens goed hun gedacht willen zeggen, maar die beseffen meestal halfweg hun flame dat ze daardoor geen haar beter zijn dan mij. That’s right, BTV, ik heb u net een meeloper genoemd. Maar ik zal morgen uw comment nog eens grondig de grond (OHNOIDIDNT) in boren, tenzij dat ik het te druk heb, met een human2human interface of zo.

“Wilde gij een jumpschijf hebben, kindje?”

België is serieus ass aan het kicken dezer dagen: De Belgische korfbalploeg raast als een wervelwind door het WK in Tsjechië. Korfbal, echt waar, zo mogelijk nog onhipper dan veldrijden, drieband en snelwandelen (veronderstel ik). Maar we zullen wel geen wereldkampioen worden want ik heb Nederland vorig jaar tegen België zien spelen en we werden serieus ingemaakt. En hoe werkt dat met die kleedkamers eigenlijk, zijn er dan vier kleedkamers of steken ze de vrouwen en mannen gewoon apart? Ik hoop dat ik een korfbalspeler onder mijn lezers heb, dat zou wijs zijn.

The goal in life is not to eliminate misery. It’s to keep misery to the minimum. Das iets wat ik ook altijd zeg. Timmy heeft volledig gelijk overigens, wie geeft er nu een crap om de patiënt? Of ze worden op het nippertje gered of ze gaan dood en iemand leert een levensles, big deal. House die Wilson uitschijt en hem dan een gunst vraagt, daar kijk ik voor.

Ik verkoop ongetwijfeld het vel van de beer voor het verkocht is, maar we hebben deze avond heuglijk nieuws ontvangen. Onze huisgenote heeft namelijk een huis gekocht en daarnet haar drie maanden opzeg aangekondigd. Ze wil zelfs mee helpen zoeken naar een nieuwe huisgenote, iets wat we, vriendelijke typen dat we zijn, aanvaard hebben, maar als zij gelooft dat wij iemand zullen kiezen die in de verste verte iets met haar te maken heeft, well, dan leest ze overduidelijk onze websites niet. En een huis gekocht? Het goedkoopste wc-papier van de GB kopen, maar dan wel geld hebben voor een huis. Rare prioriteiten. Maar dit geldt dus sinds vandaag opnieuw, mits wat kleine aanpassingen (hou klaar om u oud, vuil en beledigd te voelen):

  • Geen dreadlocks. Gij niet, uw lief niet, uw grootmoeder niet. Geen. Dreadlocks.
  • Fruitpersen zijn voorbijgestreefd, ge kunt tegenwoordig fruitsap in brikken kopen, heus echt waar. En die maken een heleboel minder vlekken op de vloer.
  • Je huurt een deel van een _appartement_. Er zijn dus gemeenschappelijke delen die de rest ook gebruikt en waar je dus andere mensen kan tegenkomen. Zeg gerust eens hallo als je die mensen ziet en als het even kan, probeer dan te verbergen dat het sociaal contact er voor zorgt dat je vorige vier maaltijden weer naar boven komen (zo leek het toch. Het deed alvast slechte dingen met mijn zelfvertrouwen). Dit geldt trouwens _niet_ voor mensen die niet in je appartement wonen, maar wel in hetzelfde gebouw, die moeten zich vooral met hun eigen zaken bezighouden. Kan er trouwens eens iemand aan mensen boven de dertig (Ilse!) uitleggen dat ik ze niet kan verstaan als ik de oortjes van mijn mp3speler aan heb?

Dat volstaat voorlopig. Oh en aangezien ik zelf ook een jaartje (enfin, eigenlijk drie maanden, maar u begrijpt me wel) ouder ben geworden, mag het nu ook iemand zijn die niet ouder is dan 26. zeventwintigjarige asociale hippies mogen zich dus nog steeds onthouden.

En dan ga ik mij nu eens gaan scheren en in mijn bed kruipen, want ik, ik mag morgen werken.

OHMYGOD de titel bijna vergeten. Ik ben vandaag in de Mediamarkt geweest (waar ik Need for Speed voor de Wii heb gekocht. Ik heb het daarnet al een halfuur gespeeld en ik _zuig_. Er verbazend is dat niet, want ik slaag er al niet in om Rayman Raving Rabbids uit te spelen, een spel voor driejarigen en ouder, en NfS is voor 12+. Beschamend.) en toen ik voorbij de cd-afdeling liep, hoorde ik een marginale vent bezig tegen zijn dochtertje van zeven. Tleven is wijs en al, maar al die andere mensen zijn er wat teveel aan.