To take the half of me would wreck the symmetry.

Beste Ishku, beste jesus_.

Omdat 2007 er bijna opzit en de mensen in deze periode vaak vrede op aarde wensen, wou ik ook eens iets positiefs doen. Ik ging namelijk uw stokje beantwoorden. Ik had een vrij goeie foto gevonden van mezelf als peuter met kwijl aan mijn kin en ik had een tekst neergeschreven waarvan ik dan een foto zou nemen om online te zetten. Spijtig genoeg lukt het mij niet om een deftige foto te trekken:

  1. Eerste poging: de flash stond aan waardoor drie vierden van de pagina niet meer leesbaar was
  2. Tweede poging: mijn vinger op de flash gelegd, maar daardoor kreeg ik een roze foto.
  3. Derde poging: flash afgezet, maar toen stond een deel van de tekst niet op de foto.
  4. Vierde poging: teveel bewogen.

De vijfde was doenbaar, maar eenmaal verkleind nauwelijks nog leesbaar. In plaats van gewoon door te zetten, geef ik het dan ook gewoon op. Eerst voelde ik me zelfs wat schuldig, maar eigenlijk was dat nergens voor nodig. Wat wie zijn jullie? De ene laat dieren doodgaan, maar maakt er dan achteraf wel doodleuk twee posts over en de andere doet zelfs geen moeite meer om tekst in te typen en plaatst gewoon foto’s met zijn gsm online. Gulder zijt de zondaars, ik niet.

Als ik een top zeven van meest overbodige dagen zou opstellen, dan stond zondag zeker bovenaan. Er is eerst al de groepsdruk om vroeg op te staan zodat je boterkoeken kan eten als ontbijt, waar je toch niet van kan genieten want je bent nog geeneens goed wakker. Daarna bedenk je alle dingen waar je vandaag tijd voor hebt om ze vervolgens allemaal weer weer te vergeten want er is _niks_ open. Ik stel al jaren voor om zondag af te schaffen en een vrije dag in het midden van de week in te leggen, maar iedereen knikt wel en geeft mij gelijk, maar veel schiet ik daar niet mee op.

Oudejaar staat weer voor de deur. Ik hou niet van oudejaar, het is een verplicht evenement en elk jaar opnieuw loop ik met de gedachte dat niemand mij zal uitnodigen en ik weer (_weer_) alleen oudejaar zal mogen vieren. Je verwachtingen voor het komende jaar zijn dan trouwens zo laag dat het enkel beter kan worden, dat wel. Maar medelijden is dit jaar niet nodig, want ik zal morgen samen met Pieter en Stijn de dood van 2007 vieren. Wat we gaan eten en drinken kan ik u niet vertellen. Niet dat ik niet wil, maar we (ik) hebben gewoon nog geen eten gekocht, iets wat ik morgenavond pas ga doen, dus ik kan nu wel zeggen dat er scampi’s en varkenshaasje op het menu staan, maar het kunnen dus evengoed drie Dr. Oetker pizza’s uit de Delhaize worden.

Radio Soulwax-mas(sa’s slecht)

Voor iemand mij van schaamteloos plagiaat beschuldigt, het artikel op Gentblogt is ook van mij. Ik wou hem eerst nog wat aanpassen, maar ik heb mij bedacht.

Of ik geen zin had om mee te gaan naar Radio Soulwax-mas in het ICC op 22 december? Met een tot de verbeelding sprekende line-up met onder andere Boys Noize, Erol Alkan, 2 Many DJ’s, Justice, Tiga, Goose en Hot Chip? Is twee plus twee vier? Wel, ik zal u het opzoekwerk besparen, ik heb op al die vragen JA!! geantwoord, bij die derde vooral omdat ik dat een domme vraag vond en laat u nooit het tegendeel beweren, er bestaan dus wel degelijk domme vragen. Maar goed, al dat enthousiasme verdween de volgende avond toen ik in de Fnac te horen kreeg dat alles reeds uitverkocht was en dat de kans dat er nog kaarten zouden bijkomen, miniem was. Einde artikel? Neen (duh), want een week later werd ik opgebeld door Pieter met de melding dat het evenement verplaatst werd naar Flanders Expo en er opnieuw kaarten beschikbaar waren. Een grotere zaal betekent minder wachtrijen, meer plaats en minder hitte denk ik dan en hup, wij (Bert, Pieter, Evi en ik) kochten ons vier kaartjes. Al wat ons nog restte was wachten tot het 22 december werd en we deel konden uitmaken van een legendarisch feestje. Maar zoals mijn enigszins onhandig gefabriceerde titel reeds doet vermoeden, viel het wat tegen.

Omdat wij allemaal volwassen mensen zijn en tijdens de werkweek ons als grote mensen moeten gedragen, betekent zo’n feestje ook een ideale gelegenheid om onszelf nog eens goed te laten gaan en er zaten dus ook, zoals Ilse dat zo mooi zegt, “serieuze vliegen in onze ogen” (als zij het zegt klinkt het minder akelig) toen wij rond middernacht vertrokken naar Flanders Expo. Een groot voordeel van Flanders Expo is het feit dat tram 1 een eindhalte heeft aan het complex en we hoefden ons dus geen zorgen te maken wat vervoer betreft. Ik was zelfs zo slim om eerst een bus naar de Korenmarkt te nemen en daar op de tram te stappen, in plaats van pas aan de halte van het Sint-Pietersstation, waar het ongetwijfeld drummen zou worden om er nog bij te kunnen. Spijtig genoeg werden er blijkbaar enkel tickets verkocht aan slimme mensen, want de tram zat al stampvol toen we aan het station aankwamen, niet dat dat ook maar iemand tegenhield om er nog bij te kruipen, want hey, we kunnen toch gerust allemaal zes haltes lang onze adem inhouden? Opgelucht en ruikend naar andere mensen kwamen we uiteindelijk aan in Flanders Expo, alwaar we onmiddellijk geconfronteerd worden met de meest pijnlijke woorden op zo’n evenement tijdens de winter: “Vestiaire volzet”. We waren eerst van plan om terug te keren naar mijn appartement om daar onze jassen en handtassen (mijn zus haar handtas, laat dat duidelijk zijn) achter te laten, maar ik had weinig zin om nog eens zo’n tramrit mee te maken en te wachten aan de tramhalte in mijn hemdje. Gelukkig was er reeds iemand binnen die met de auto was gekomen en mochten wij onze spullen daar in leggen.

Terug binnen konden we eindelijk beginnen dansen. Of nee, eerst bonnetjes inslaan zodat we niet tijdens een geniale set naar buiten zouden moeten om wat te drinken. Nu heb ik niks tegen bonnetjes, ik vind het zelf handiger dan steeds opnieuw al je geld te moeten tellen als je iets wilt gaan drinken, want op het einde van de avond wordt dat enkel moeilijker en ik kan u verhalen vertellen over barmannen die mij al hebben proberen op te lichten, u heeft geen idee. Maar deze keer was het vooral handig om niet telkens opnieuw te moeten horen dat uw vier biertjes (in een bekertje! Enfin, in vier bekertjes!) u zonet tien euro armer hebben gemaakt. 2.5 euro per bonnetje jawel. Waarschijnlijk om te zorgen dat mensen voorzichtiger zouden omspringen met hun drankje en de vloer er achteraf nog wat deftig zou uitzien. Goed, we hadden bonnetjes en na nog eens tien minuten aanschuiven hadden we zelfs zo drank, tijd voor wat muziek dus. De zaal waar Soulwax speelde was reeds volzet, maar geen paniek, er zijn nog twee andere zalen en Erol Alkan was op dat moment ook aan het draaien. Na een ongelooflijk zwakke set (Ik herinner mij enkel nog Why Not van Alter Ego, waarbij hij er in slaagde om elk hoogtepunt te verknoeien) besloten we dan toch maar eens te gaan aanschuiven bij zaal twee om misschien de set van 2 many dj’s te kunnen volgen. Ok, er stond veel volk en er werd al eens wat geduwd, maar toen er plots politie in burger de menigte uit elkaar begon te trekken terwijl ze ons zaten uit te kafferen als er zelfs maar gevraagd werd wat er precies het probleem was en iedereen die zelfs maar probeerde om bij zijn vrienden te raken zonder pardon terug in de kudde te stampen, vond ik dat toch een beetje overdreven. Mijn zus en ik bleven nog enkele minuten staan, maar het werd al snel duidelijk dat we toch pas een uur later zouden binnenraken en we spraken bij de botsautootjes om de verdere avond te plannen (Had ik al verteld dat er een botsauto attractie stond in het midden van de zaal? Wat een concept, haal een marginaal element uit zijn normale omgeving en plaats het in een hip milieu. Ik was niet onder de indruk.)

Had één iemand geopperd dat we misschien beter naar huis zouden gaan, ik denk dat al de rest gewoon akkoord was gegaan. Maar we hadden allemaal nog zoveel bonnetjes en de nacht was nog zo jong, dus nee, we probeerden het gewoon in een andere zaal. Opnieuw viel de muziek tegen, veel te traag en toen Why not van Alter Ego alweer gespeeld werd, was het duidelijk tijd om nog eens te verleggen. Tiga speelde in de derde zaal en ondanks het feit dat de zaal bomvol zat, raakten we hier wel zonder politiebegeleiding binnen. Maar opnieuw, wat een voorspelbaar en onorigineel gedoe. Hij slaagde er niet alleen in om ook de huidige single van Alter Ego te draaien, neen, toen hij plots Jump around van House of Pain speelde, waande ik mij eventjes in een willekeurig studentencafé in de Overpoort. Maar ik zal wel weer een bittere oude man zijn, want de andere bezoekers gingen wel allemaal uit de bol. Kwam daar nog eens bij dat ik dringend naar het toilet moest, maar eenmaal bij de toiletten aangekomen heb ik dat plan maar laten varen (of misschien ook niet. Maar wildplassen is verboden, dus meer kan ik daar niet over vertellen).

Vier uur, laatste kans: een Dj-set van Goose. Wel, wel, dat begon er zowaar al wat op te trekken, goeie en dansbare beats. Maar wacht? Is dat? Neen, het zal toch niet? Jawel hoor, ook Goose werd blijkbaar verplicht (ik mag toch hopen dat ze allemaal werden verplicht) om Why not van Alter Ego te draaien. Ik kan niet voor mijn metgezellen spreken, maar op dat moment had ik er genoeg van en wou ik gewoon nog naar huis om in foetushouding in mijn bed te gaan liggen. Wat later begon de dj-set ook weer te vertragen en was iedereen klaar om naar huis te gaan. Nog even mijn zeven bonnen doorverkopen aan twee euro per stuk, vijfhonderdduizend kilometer in de vrieskou wandelen naar de auto waren onze jassen inlagen, om dan gelukkig met diezelfde auto naar huis gevoerd te worden en we konden beginnen met deze traumatische ervaring te vergeten.

Dus nee, het werd geen legendarisch feestje. Legendarische feestjes hebben wel genoeg vestiaires voor alle bezoekers, een democratische drankprijs en zalen waar je binnenraakt zonder wachtlijst. En als er botsauto’s aanwezig zijn, dan situeren die zich tussen het oliebollenkraam en de eendjesvissen-stand.

“Voor mij iets mayonaise-achtig. Hmm, doe maar mayonaise.”

Werken op zaterdag is altijd al een pretje. Als je dan nog eens een halfuur te vroeg toekomt (acht uur dertig. Ja, er is een acht uur dertig in de ochtend int weekend), beseft dat de cafetaria zoals elke zaterdag gesloten is en je _geen_ eten hebt meegebracht, dan durf je wel al eens in je haar krabben.

Maar goed, ik heb twee euro en zevenenzestig cent aan klutters mee, waar ik dus drie komma acht blikken Coca-Cola Light mee kan halen uit de automaat. Daar zal ik het dan maar, in ware Music for Life-style mee doen zeker? Enfin, Music for Life-style, maar dan de _extreme_ versie natuurlijk. Want ik zit hier héél alleen. En er is heus niemand die aan het raam zal komen kijken wat ik aan het doen ben. En volgens mij eten zij yoghurtjes, bende decadenten. En ik zit in Gent (Leuven was een slimme zet van Studio Brussel. Er is namelijks toch _niks_ anders te doen in dat gehuchtje.). Maar ik zit hier nog tot vijf uur des middags. Ruimschoots de tijd om ook 150+ reacties (let vooral op reactie #122 (ik ben vanonder beginnen tellen, duh) en hoe die persoon mooi de kans ziet om ook eventjes te vermelden dat “Ik ga zelf ook een liedje aanvragen voor 30 euro of zo.”. Of zo, uhu. Ge zijt _waarschijnlijk_ een goed mens, Johan, maar ge ziet uw eigen iets te graag.) te krijgen op deze post. Then again, moest ik actieve lezers hebben, ik was misschien niet als laatste geëindigd, quoi.

De titel werd uitgesproken door de persoon naast mij in het frietkot. Het meisje achter de balie (frituurs hebben een balie, right?) en ik hebben een “Qué le fuck?” moment gedeeld.

Dinner was fine until she opened her mouth.

Ik heb deze week een zeventienjarige stagiaire meegenomen naar de kelder. Ergens zit daar een flauwe Dutroux-lol in verborgen, maar ik vind ze niet (wat op zich een nog flauwere Dutroux-lol is). Welkom op brutin.be!

En dan ga ik nu een ganse post maken over de hilarische en dolkomische zoektermen waarmee mensen op mijn site terechtkomen. Of wacht. Toch niet. Het is ook maar een dwaas principe he, menskes. Ge maakt een post over de zoektermen van andere mensen, die dus op uw site komen, maar eigenlijk iets totaal anders zochten en dus van geen kanten geïnteresseerd zijn in uw posts en ge gaat dat een beetje benadrukken? Awkward, zoals mijn catchphrase is. Of moet ik zeggen: _awkward_?

Evi en ik hebben ons elk een fitnessabonnement aangeschaft. Bij dezelfde fitness. Die van mij kost meer dan de auto van Pieter blijkbaar en de mensen dan maar klagen dat een auto hebben veel geld kost. En wat zit iedereen eigenlijk altijd te klagen dat benzine duur is? Hallo-ho, anderhalve euro voor een liter? Als ge weet dat benzine niet gewoon aan bomen groeit, maar dus wel degelijk uit ver afgelegen landen naar hier gebracht wordt, dan is anderhalve euro toch een spotprijs? En mag ik nu verder babbelen over mijn fitnessabonnement anders? Als het niet teveel gevraagd is? We zijn deze week al twee keer gaan fitnessen en verlangen ondertussen al naar het moment waarop er resultaat zal zichtbaar zijn. Wat er op neer komt dat degene die het minst is afgevallen de rest van zijn (excuseer. _haar_) leven dikkerdje genoemd zal worden door de ander. Maar een fitnessabonnement is goed nieuws voor jullie, want dat betekent dat ik onder de mensen kom en als ik onder de mensen kom, dan maak ik meestal dingen mee en dan zet ik die dingen al eens graag op mijn website. En dan kunnen jullie daar en masse op reageren, zoals bij mijn vorige post. Voel je het cynisme?

We zijn al aan de laatste paragraaf gekomen, ohhhh. Maar het zou wel eens een serieuzen kunnen worden. Ik voel namelijk dat het nodig is om de hype die Music for Life heet, een beetje de grond in te boren. Nu, buiten het feit dat het georganiseerd wordt door Studio Brussel heb ik op zich weinig tegen dat programma, ik erger mij meer aan de luisteraars en de mensen die zich inzetten om er geld voor te verzamelen. Of zoals ik ze noem: attentiehoeren. Daar, ik heb het gezegd. Het zijn _allemaal_ attentiehoeren. En ik begrijp dat heus wel he, zo’n kans om _en_ geld aan de minderbedeelden te geven _en_ op radio/tv te komen _en_ dus als een Goed Mens aanzien te worden, dat maak je niet vaak mee. Maar het is wel hartstikke egoïstisch natuurlijk. Je moet mensen die het slechter hebben dan u helpen omdat dat hoort, niet omdat andere mensen u dan met respect zullen behandelen. Dus nee, ik ben niet van plan om geld in te zamelen. Dan ben ik maar een eikel, ik blijf bij mijn principe.

(Ik heb ook een tijd lang elke maand tien euro aan Amnesty International gestort, maar denkt u dat ik daar ooit erkenning voor kreeg? Nee gij. Nu, het was ook maar omdat ik te lui was om het op te zeggen na de eerste maand en pas na ettelijke maanden doorhad dat ik die doorlopende rekening zelf kon opzeggen. Gawd, nu klink ik echt als een eikel.)

Eigenlijk vind ik Deschacht best sympathiek.

Naar een voetbalmatch gaan kijken, het heeft iets therapeutisch voor mij. Enfin, moest mijn therapeut (die ik niet heb) mij verplichten om één keer om de twee weken honderd minuten tussen marginalen te gaan zitten. Kijkt, ik overdrijf een beetje, maar als ge zo plots een vent een rij lager in de tribune zijn valse tanden ziet uithalen om er met zijn vingernagel (die vuil was!) in te beginnen prutsen, en een andere man plots zijn schaamhaar toont aan zijn buurman, dan moogt ge toch wel es onfrisse (mind the pun) gedachten hebben. Mijn haat jegens vlaggen is er sinds deze middag ook niet beter op geworden, dankzij een pipo die ei zo na mijn linkeroog met zijn vlaggenstok (oho) heeft uitgeprikt. Noem mij een materialist, maar ik ben gehecht aan mijn ogen.

Mijn ploeg heeft trouwens verdiend gewonnen en Freaq en ik gaan daar over babbelen in de comments straks.

Naar aanleiding van het commentaar op dit actua punt (kort samengevat: “gij luierik!” “gij egoist” “iedereen zou zo eens moeten doen!” “sommige mensen hebben meer rechten dan anderen!”), mijn mening. Opgegroeid als zoon van een vakbondsafgevaardigde vind ik uiteraard dat iedereen het recht heeft om te staken als zij vinden dat daar een reden voor is. Maar dan wel liefst georganiseerd door een vakbond, want ik weet niet wat OVS, de onafhankelijke spoorbond, moet voorstellen, maar het klinkt mij niet erg koosjer. Stakingen in het openbaar vervoer is iets waar ik mij toch niet in kan opwinden. Ik had trouwens onmiddellijk een trein toen ik aankwam aan het station zaterdag, wat ook wel mocht, want ik had daarvoor veertig minuten (of een ganse cd van Blood Brothers) mogen wachten op tram 4.

En ja hoor, het is zover:

In het echt is hij feestelijker.
(Opgepast: feestelijker in het echt. Fototoestellen moeten mij niet.)

En nee, dit is geen aanzet tot een nieuw stokje in de blogosfeer. Ik zet dit gewoon online omdat mijn moeder wil zien hoe onze kerstboom eruitziet (“euh, groen, met gekleurde ballen, lichtjes en een piek er bovenop. Vermoed ik.”), want zelf vind ik een kerstboom op 16 december een absurd principe. Op kerstavond en kerstdag, ja, dan mag het. Tenzij we vanaf volgend jaar mijn verjaardag ook al twee weken op voorhand beginnen te eren, dan wil ik mijn mening eventueel nog aanpassen. Eigenlijk mogen we blij zijn dat Jezus in een kribbe geboren is, tussen schapen, een ezel en een os. Jezus op de achterbank van een auto of Jezus in de toiletten van een wegrestaurant, dat klinkt toch al iets minder idyllisch. Over de wijsneus die ongetwijfeld zal opmerken dat er in de tijd van Jezus nog geen auto’s waren, ge zijt braaf.

De titel gaat over voetbal! Had ik al gezegd dat ik tijdens de pauze een pintje heb gedronken? En dat de match om 13 uur zondagmiddag begon? Tijd voor valse tanden, Brutin.