Now prepare your brain for razzle-dazzle!

Gisteren om 23u59 heb ik dus de volledige lijst van mensen die meewillen met mij naar de uitreiking, doorgestuurd. En ja, dat ging effectief in één minuut. Ik ben het dan ook al 24 jaar gewoon om mijn naam te schrijven. Had ik al eens verteld dat mijn ouders mij Tom hebben genoemd omdat dat makkelijk te schrijven is? Yup yup. Opgroeien in een gezin waar ze al blij zijn als je je eigen naam kunt schrijven, het heeft zijn voordelen. In all fairness, Pieter heeft mij daarnet opgebeld om te zeggen dat hij ook mee wil, wat pretty clever van hem is, want nu vind ik hem nog leuker en aangezien je voor woensdag moest ingeschreven zijn, is er geen kans dat hij ook _effectief_ mee moet. Maar ik heb toch nog es gemaild naar Clickx, want ze hebben mij daar toch graag, ik ben één van hun tien favoriete persoonlijke blogs die al langer dan een jaar bestaan. En ja, dat klinkt beter als je het voorleest vanaf een visitekaartje.

Ok, Ikea. Floris belde zaterdagnamiddag of ik geen zin had om mee te gaan. Wij in zijn auto, richting Ternat. Enfin. Tot we onze afslag naar de E40 gemist hadden, kletswijven dat we zijn. Maar toen waren we opnieuw vertrokken richting Ternat. Enfin. Tot we op de E40 richting Oostende terecht kwamen, want ja, als ik op de baan “OOST” zien staan, dan ga ik er vanuit dat op het andere baanvaak “WEST” staat en aangezien Ternat rechts van Gent ligt moesten we dus naar het Oosten, logisch quoi. Maar er stond dus “BRUS” (short for Brussel). Enfin, wij in zijn auto, richting Ternat. Oh en aan het begin van onze rit waren we er op een gegeven moment allebei even van overtuigd dat we aan het spookrijden waren, wat natuurlijk absurd is, met dat we nog niet bejaard zijn en zo.

Floris had op voorhand zijn ganse kamer afgemeten en ondanks het feit dat die volgens mij slechts drie op drie meter groot is, had hij kasten en bureaus nodig, let op het _meervoud_. Ik was niet erg overtuigd van zijn meetkunsten, maar waarom hem proberen tegen te houden als je dan achteraf kan horen dat hij vergeten is dat zijn kamerdeur naar binnen open gaat en hij een kast en een half bureau teveel heeft? (voor de goeie orde, dit klinkt alsof het ook effectief zo is, maar dat weten we nog niet, want hij heeft, vier dagen later, nog geeneens zijn bureaustoel in elkaar gestoken). Het volgende verhaal vergt nogal een saaie intro en het lukt mij niet om het amusant te maken, dus gewoon even doorzetten: Floris wou een bureau bestellen en je kon kiezen uit vier kleuren, wit, lichtbruin, donkerbruin en zwart, zoals aangeduid door platen aan de muur enkele meters verder. Wij gaan dus naar een vrouw aan de infostand om het bureau te laten samenstellen. Floris zegt dat hij graag het kleur dat linksbeneden hangt wil hebben (het donkerbruine dus). Ze kijkt heel even in de richting van die platen en zegt dan, aha, beukenmotief dus. Omdat boomsoorten nu niet iets is waar wij goed in zijn (zolang mijn papier maar wit is, kan mij dat allemaal niet veel schelen), knikken wij instemmend. Tot ik besef dat al mijn meubels ook beukenmotief zijn en dat dat lichtbruin is (donkerbruin past niet bij hemelsblauwe muren, duh. Niet dat ik veel van kleuren ken. Ik heb dan ook _hemelsblauwe_ muren.) en dat ze dus verkeerd is. Maar geen nood, het tafelblad van de infobalie is ook donkerbruin, dus om te testen of ik juist ben, vraag ik welk kleur het blad heeft. Antwoord: “Dit is niks. Dit is geen kleur”. Waarop ik antwoord “maar, euhh, maar, ik, euh, maar…”. Ja, ik was er niet goed van. Maar ik heb me snel herpakt en haar duidelijk gemaakt dat Floris de boomsoort wou die ook donkerbruin was. Waarop ze dus alles naar berkenmotief moest veranderen en Floris zich _excuseerde_. Dat was het verhaal. Ik heb nergens gezegd dat _enkel_ de intro saai ging worden he.

Wat ik gekocht heb? Oh een Billy boekenkast en één poot voor een tafel. Haha, gekke Tom, wie koopt er nu maar één poot? Mensen die al vier poten hebben gekocht en ontdekt hebben dat er vijf poten aan hun tafel geschroefd moeten worden, tiens. Hier wat foto’s van mijn boekenkast:

Boekenkast Billy Boekenkast Billy

Opmerkingen:

  1. In het echt staat mijn kast niet schuin. Ik ben de zwakste fotograaf ooit. Al een geluk dat er geen lenskap op mijn toestel zit.
  2. Je ziet al mijn leesboeken staan. Behalve Touching from a Distance (waarover ooit meer), want die ben ik momenteel aan het lezen. Dus het _boek_ dat ik aan het _lezen_ ben, staat niet tussen mijn leesboeken. Is dat ironisch? Ik zou het niet weten.
  3. Het bovenstaande puntje is gelogen, want ik heb ook nog een verhalenbundel over Winnie the Pooh, maar die is te groot en zou de foto verpest hebben (Euh ja. Want dat was de fotograaf zijn job) en twee boeken die ik eigenlijk niet meer moet hebben en degene die ze wil mag ze altijd komen halen: De uren van Michael Cunningham en The Inklings van onder andere J.R.R. Tolkien.
  4. Ik heb ze alfabetisch gerangschikt, eerst volgens auteur en dan volgens titel. Ik heb hierdoor ontdekt dat ik drie exemplaren van The Great Gatsby heb, een boek die ik geeneens zo speciaal vond.
  5. Ik heb 63 boeken, gekocht over een periode van 24 jaar. Artistiek afgerond zijn dat twee boeken en een half per jaar. Laten we stellen dat er 33 boeken op één boekenplank kunnen. Ik heb zes planken, waarvan al één volle en op die eronder staan al 27 boeken. Dan heb ik dus nog 138 boeken nodig om hem volledig vol te krijgen. Wat betekent dat ik op mijn 79ste een vol boekenrek ga hebben. Feit.

En, was uw brain gerazzle-dazzled? U hoeft daar niet op te antwoorden hoor en ik zeg dat enkel om te verhinderen dat er effectief weer niemand reageert en ik weer wat minder zelfvertrouwen krijg. Ik ga nog wat naar mijn visitekaartjes staren denk ik.

14 thoughts on “Now prepare your brain for razzle-dazzle!

  1. De Ikeavrouw is een zaag. Beuk of berk, het scheelt gedomme één letter. Is dat nu zo moeilijk om dat aan te passen?

    Aangezien ik nu in twijfel sta of ik enerzijds een geforceerde woordspeling verzin waarbij ik ‘zaag’ en ‘boomsoorten’ combineer, of anderzijds tot inzicht kom dat ze bij Ikea garantie met cijfercodes werken, laat ik bij deze de keuze aan het lezerspubliek. En aangezien jij een boekenkast hebt, hoor jij daar ook bij Brutin!

  2. “Ik heb ze alfabetisch gerangschikt, eerst volgens auteur en dan volgens titel.”

    Pffft. Op titel: zo saai maat. Ik had op zijn minst verwacht dat ze alfabetisch op auteur, en dan op publicatiedatum gingen staan. Of op grootte.

  3. Hmm, ik dacht dat ik Norwegian Wood daarna zelf ook aangekocht had. Ben je zeker?

    Nu, ik ga vanavond toch naar de Fnac. 79 jaar, phoe, no thank you.

  4. Een periode van 24 jaar, de meesten onder ons konden pas lezen rond hun zesde, eerder een periode van 18 jaar dus, en 3.5 boeken per jaar (hoewel je op zesjarige leeftijd ook geen boeken koopt, but you catch my drift). Voor je 64 bent staat de kast dus al vol. Tijd om te beginnen paniekeren.

  5. He Marnik, bedankt voor je visie. Ik had er inderdaad niet bij stilgestaan dat ik pas kon lezen vanaf mijn zesde en dus nog geen 24 jaar boeken kan lezen. Als ik thuis ben zal ik mijn tekst dus ook volledig aanpassen, want dat was dus allemaal niet ludiek bedoeld, neen hoor, helemaal niet.

    Pipo.

  6. Op een zaterdag naar de ikea vlak voor de kerstperiode en geen gezaag over de drukte? Weird.
    En berk is bleker dan beuk, niet donkerder. Doch dit terzijde.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *