“Da was voor mijne maat”

Ik blijf het lastig hebben wanneer bloggers over “wij, bloggers” of “de Vlaamse blogosfeer denkt” beginnen, want allee, ik heb weinig gemeen met die mensen en ondanks het lesje in nederigheid dat ik maandag gekregen heb, mag ik toch graag stellen dat ik een deel uitmaak van de Vlaamse Blogosfeer. Maar dat is het dan zo wel een beetje, vrees ik. Ik heb geen mening over journalisten die een mening hebben over weblogs en ik vind helemaal niet dat er een vakjury zou moeten opgericht worden om weblogs die kristische en weldoordachte analyses brengen te prijzen. Welke weblogs zouden dat dan moeten zijn, anyway? Al die websites die een mening hebben over de regeringsformatie? Of al die websites die het over Tom Boonen en zijn zestienjarig lief hebben? Wie leest dat in godsnaam? Mogen weblogs die gewoon over simpele dingen babbelen dan nog, of worden die verbannen? Zoekt u ne soapbox en ga wat in een park uw pseudo-intellectuele mening gaan verkondigen he, zeg.

Ik heb eindelijk Touching from a Distance uit en als ik u één tip mag geven, niet kopen. Niet dat het niet interessant is he! Zo heb ik geleerd dat Ian de muren van zijn kamer in _hemelsblauw_ geschilderd heeft en de gedachte dat ik dus soms naar dezelfde muren zit te staren als hij, ohmygawd, hoe opwindend. Maar ik zou het dus niet kopen als ik u was, tenzij ge graag leest wat (volgens Deborah Curtis) een racistische, aartsconservatieve en zelfingenomen eikel hij eigenlijk wel niet was. Een mens bedriegt zijn vrouw eens een paar maand met een Brusselse en zeventwintig jaar later zit ze der nog steeds over te neuten.

Maandagavond was vrij leuk. De uitreiking zelf was nogal eentonig en al dat applaudisseren werd mij beu zo ongeveer bij de bekendmaking van nummer drie bij Hobbysite van het Jaar denk ik, en Maarten Schenk stond plots, ik was even ingedommeld, op het podium met een t-shirt waarmee hij kon zien of er draadloos internet in een ruimte beschikbaar is en ik kan mij vergissen, maar volgens mij heeft het ganse publiek op dat moment unaniem met hun _ogen_ gedraaid. Oh en Gentblogt heeft gewonnen, juij voor ons, en ik niet, wat ik wel verwacht had ergens, maar het hoefde nu ook weer niet zo pijnlijk duidelijk te zijn. En ik heb eigenlijk nauwelijks met bloggers gebabbeld, omdat die ofwel allemaal al snel naar huis gingen ofwel in een groepje stonden met meer mensen dan mijn groepje en iedereen weet dat personen uit grotere groepen als _eerste_ met personen uit kleinere groepen moeten praten. Maar mijn groepje, Evi, Pieter en ik hebben als laatste NTGent verlaten en dat was ook alleen maar omdat Pieter een meisje is die hysterisch begon te doen omdat hij zijn schoonheidsslaapje nodig had. Hieronder de enigste foto die ik heb genomen.

Ik ga stoppen met Brutin.be! Nee, tis niet waar! Maar volgende keer dan _wel_ op mij stemmen he. Zelfvertrouwen is heus niet enkel voor onzekere mensen. Of net wel, dat is eigenlijk een beetje het punt.

Now prepare your brain for razzle-dazzle!

Gisteren om 23u59 heb ik dus de volledige lijst van mensen die meewillen met mij naar de uitreiking, doorgestuurd. En ja, dat ging effectief in één minuut. Ik ben het dan ook al 24 jaar gewoon om mijn naam te schrijven. Had ik al eens verteld dat mijn ouders mij Tom hebben genoemd omdat dat makkelijk te schrijven is? Yup yup. Opgroeien in een gezin waar ze al blij zijn als je je eigen naam kunt schrijven, het heeft zijn voordelen. In all fairness, Pieter heeft mij daarnet opgebeld om te zeggen dat hij ook mee wil, wat pretty clever van hem is, want nu vind ik hem nog leuker en aangezien je voor woensdag moest ingeschreven zijn, is er geen kans dat hij ook _effectief_ mee moet. Maar ik heb toch nog es gemaild naar Clickx, want ze hebben mij daar toch graag, ik ben één van hun tien favoriete persoonlijke blogs die al langer dan een jaar bestaan. En ja, dat klinkt beter als je het voorleest vanaf een visitekaartje.

Ok, Ikea. Floris belde zaterdagnamiddag of ik geen zin had om mee te gaan. Wij in zijn auto, richting Ternat. Enfin. Tot we onze afslag naar de E40 gemist hadden, kletswijven dat we zijn. Maar toen waren we opnieuw vertrokken richting Ternat. Enfin. Tot we op de E40 richting Oostende terecht kwamen, want ja, als ik op de baan “OOST” zien staan, dan ga ik er vanuit dat op het andere baanvaak “WEST” staat en aangezien Ternat rechts van Gent ligt moesten we dus naar het Oosten, logisch quoi. Maar er stond dus “BRUS” (short for Brussel). Enfin, wij in zijn auto, richting Ternat. Oh en aan het begin van onze rit waren we er op een gegeven moment allebei even van overtuigd dat we aan het spookrijden waren, wat natuurlijk absurd is, met dat we nog niet bejaard zijn en zo.

Floris had op voorhand zijn ganse kamer afgemeten en ondanks het feit dat die volgens mij slechts drie op drie meter groot is, had hij kasten en bureaus nodig, let op het _meervoud_. Ik was niet erg overtuigd van zijn meetkunsten, maar waarom hem proberen tegen te houden als je dan achteraf kan horen dat hij vergeten is dat zijn kamerdeur naar binnen open gaat en hij een kast en een half bureau teveel heeft? (voor de goeie orde, dit klinkt alsof het ook effectief zo is, maar dat weten we nog niet, want hij heeft, vier dagen later, nog geeneens zijn bureaustoel in elkaar gestoken). Het volgende verhaal vergt nogal een saaie intro en het lukt mij niet om het amusant te maken, dus gewoon even doorzetten: Floris wou een bureau bestellen en je kon kiezen uit vier kleuren, wit, lichtbruin, donkerbruin en zwart, zoals aangeduid door platen aan de muur enkele meters verder. Wij gaan dus naar een vrouw aan de infostand om het bureau te laten samenstellen. Floris zegt dat hij graag het kleur dat linksbeneden hangt wil hebben (het donkerbruine dus). Ze kijkt heel even in de richting van die platen en zegt dan, aha, beukenmotief dus. Omdat boomsoorten nu niet iets is waar wij goed in zijn (zolang mijn papier maar wit is, kan mij dat allemaal niet veel schelen), knikken wij instemmend. Tot ik besef dat al mijn meubels ook beukenmotief zijn en dat dat lichtbruin is (donkerbruin past niet bij hemelsblauwe muren, duh. Niet dat ik veel van kleuren ken. Ik heb dan ook _hemelsblauwe_ muren.) en dat ze dus verkeerd is. Maar geen nood, het tafelblad van de infobalie is ook donkerbruin, dus om te testen of ik juist ben, vraag ik welk kleur het blad heeft. Antwoord: “Dit is niks. Dit is geen kleur”. Waarop ik antwoord “maar, euhh, maar, ik, euh, maar…”. Ja, ik was er niet goed van. Maar ik heb me snel herpakt en haar duidelijk gemaakt dat Floris de boomsoort wou die ook donkerbruin was. Waarop ze dus alles naar berkenmotief moest veranderen en Floris zich _excuseerde_. Dat was het verhaal. Ik heb nergens gezegd dat _enkel_ de intro saai ging worden he.

Wat ik gekocht heb? Oh een Billy boekenkast en één poot voor een tafel. Haha, gekke Tom, wie koopt er nu maar één poot? Mensen die al vier poten hebben gekocht en ontdekt hebben dat er vijf poten aan hun tafel geschroefd moeten worden, tiens. Hier wat foto’s van mijn boekenkast:

Boekenkast Billy Boekenkast Billy

Opmerkingen:

  1. In het echt staat mijn kast niet schuin. Ik ben de zwakste fotograaf ooit. Al een geluk dat er geen lenskap op mijn toestel zit.
  2. Je ziet al mijn leesboeken staan. Behalve Touching from a Distance (waarover ooit meer), want die ben ik momenteel aan het lezen. Dus het _boek_ dat ik aan het _lezen_ ben, staat niet tussen mijn leesboeken. Is dat ironisch? Ik zou het niet weten.
  3. Het bovenstaande puntje is gelogen, want ik heb ook nog een verhalenbundel over Winnie the Pooh, maar die is te groot en zou de foto verpest hebben (Euh ja. Want dat was de fotograaf zijn job) en twee boeken die ik eigenlijk niet meer moet hebben en degene die ze wil mag ze altijd komen halen: De uren van Michael Cunningham en The Inklings van onder andere J.R.R. Tolkien.
  4. Ik heb ze alfabetisch gerangschikt, eerst volgens auteur en dan volgens titel. Ik heb hierdoor ontdekt dat ik drie exemplaren van The Great Gatsby heb, een boek die ik geeneens zo speciaal vond.
  5. Ik heb 63 boeken, gekocht over een periode van 24 jaar. Artistiek afgerond zijn dat twee boeken en een half per jaar. Laten we stellen dat er 33 boeken op één boekenplank kunnen. Ik heb zes planken, waarvan al één volle en op die eronder staan al 27 boeken. Dan heb ik dus nog 138 boeken nodig om hem volledig vol te krijgen. Wat betekent dat ik op mijn 79ste een vol boekenrek ga hebben. Feit.

En, was uw brain gerazzle-dazzled? U hoeft daar niet op te antwoorden hoor en ik zeg dat enkel om te verhinderen dat er effectief weer niemand reageert en ik weer wat minder zelfvertrouwen krijg. Ik ga nog wat naar mijn visitekaartjes staren denk ik.

Zuurstof is wa de max maat.

Laat het gerust geweten zijn, ik heb met twee e-mailadressen gestemd voor Site van het Jaar. Twee keer op mezelf (en Gentblogt). Die eerste plaats is zo keihard de mijne. De uitreiking is trouwens volgende week maandag in het NTGent en Clickx meldt mij dat ik mensen mag meebrengen! Ik moet hen wel tegen woensdag meedelen wie er allemaal meegaat, dus snel reageren is de boodschap. Excuseer. Snel _positief_ reageren is de boodschap. (U kan mij mailen op tomATbrutin.be en seymourATmalchick.org wat toevallig ook de twee e-mailadressen zijn waar ik mee gestemd heb. Ik daag u uit, Clickx, niet op reageren). Mind you, als we het meisje waar ik deze avond mee heb staan praten mogen geloven ben ik “eigenlijk niet zo sympathiek”. Maar probeert u maar eens uw lach in te houden als iemand je vertelt dat ze hun avond gaan vullen met foto’s in enveloppen te steken om ze naar Marokko te sturen, “want die mensen appreciëren dat”. Uhu, in een dorp waar de helft van de huizen geen electriciteit heeft, zijn ze ongetwijfeld dolgelukkig met een stapel foto’s. Ze kunnen ze anders met punaises aan een prikbord in hun keuken hangen waar ze een warme maaltijd aan het bereiden zijn. Of de foto’s verbranden, de gassen opsnuiven en doen _alsof_ ze punaises, een prikbord, een keuken en kookgerief hebben.

De titel is funny cos it’s true.

Ik ben zaterdag naar de Ikea geweest met Floris. En was nu echt wel de laatste keer… Cliffhanger!