Brutin.be

Ik vind teelbal een raar woord. Was het een mens, ik zou achter zijn rug mijn vrienden aanstoten en er al lachend naar wijzen.

Zou het niet ongelooflijk hilarisch zijn moest ik online ook een verborgen identiteit heb? Eén waarbij ik fora van popgroepen afschuim om zoveel mogelijk emoticons in zo min mogelijk zinnen met zoveel mogelijk dt-fouten te posten? I like to think so.

Normaal zat ik deze avond samen met Stijn en Freaq naar Juno te kijken in een bioscoop in Roeselare. Het zou de eerste keer geweest zijn dat Freaq en ik elkaar zagen, maar een deus ex machina in de vorm van stroomonderbrekingen zorgde er voor dat mijn trein er nooit op tijd zou raken en ik ben dus maar weer naar huis gegaan. Best wel frustrerend. Niet omdat ik nu Freaq niet kon ontmoeten (hij is trouwens boos op mij. Ik heb hem blijkbaar eens uitgelachen. Wat best wel klinkt als iets wat ik doe eigenlijk.), maar omdat ik mij al een ticket van 7 euro 50 gekocht had.

Mijn leven is uneventful. Iemand wisselen?

Wie van jullie ziet daar een witte C in? Ik soms, maar eigenlijk meestal een rooie driehoek en een blauwe pijl. Irritantste logo ooit. Let trouwens vooral op het woordspelleke in de bestandsnaam van de tekening, “Carrefou”, want ik word zot van het zoeken naar de C in da logo. Hoe kom ik er soms toch op he. 10% talent en 90% practice, beste mensen. Ah nee, das bij voetbal. 100% talent, dat is het.

Mijn iPod (OMGTOMHEEFTEENIPOD.) wordt zot van mij peis ik. Al die zalige muziek die er op staat en toch luister ik nu al twee weken constant naar dezelfde drie albums:

• The Cribs – Men’s Needs, Women’s Needs, Whatever
• The Cribs – The New Fellas
• The Wombats – The Wombats Proudly Present: A Guide to Love, Loss & Desperation

Nu, The Cribs, die worden ondertussen al eens overgeslagen in de roulatie, wat dus, inderdaad, betekent dat ik twee keer na elkaar naar The Wombats hun album luister. Ze lijken een beetje op The Rakes, maar hun teksten zijn wel wat lichter. Oh en ze hebben een liedje over Joy Division, waarvan ik nog steeds niet zeker ben of ze nu wel of niet graag naar Joy Division luisteren. Hadden liedjes maar emoticons, dat zou alles veel duidelijker maken, denk ik dan. Vandaag gelezen op het blauwzwartforum: “Ik dacht dat een *een smiley met een platte s als mond* betekende dat je ernstig was?!”. Ze wurld iz goin’ zo ‘ell. Waarom ik het nodig vond om dat zinnetje neer te schrijven zoals een Duister het zou uitspreken, ik heb geen idee. Anyhoo, 26 maart in de Botanique, wer gehts mit? Nu deed ik een Belg na die enkel basis Duits heeft gekregen in het middelbaar en 50% haalde voor dat vak in zijn laatste jaar. Een perfecte imitatie, al zeg ik het zelf.

Uw weblog is schijt trouwens. Generische, ongrappige, beentheredonethatneenikwilgeentshirtwantikprobeerhettevergeten – schijt. Sjo. Dat was mijn review voor 90% van alle weblogs die momenteel genomineerd zijn voor de Bwards. Die andere 10% is wel van een hoger niveau. Ah nee wacht, dat was de rangschikking van het vrouwentennis. 100% van alle weblogs dus. Tiens, ik dacht, ik zal hem twee keer maken die lol, hij zal grappiger worden, maar neen. Stijn en ik waren van plan om een website op te richten om te roddelen over de genomineerden, maar we hebben het uiteindelijk niet gedaan, vooral omdat ik een luie, _luie_, jongen ben. Enfin. Dat was eigenlijk de enigste reden. Stijn zijn journalistennaam is trouwens SFW, waarbij hij beweert dat dit voor Stijn ZijnAchternaam Wingene staat, maar ik denk graag dat het “Safe For Work” betekent,

Onze nieuwe huurder (Een Waal overigens. U heeft geen idee hoeveel grappen ik daar al over wou maken) is al sinds woensdagavond vermist. Enfin, ik heb hem sinds dan al niet meer gezien en hij is niet meer op het appartement geweest. Joke vermoedt dat hij gewoon niet moest werken vrijdag en dus naar huis gegaan is voor enkele dagen. Gelukkig heb ik fantasie en denk ik dat hij door flaminganten (hij ziet er waals uit, does that makes sense?) omvergereden is en nu in het UZ zich onze straatnaam probeert te herinneren. Ik kan het mij niet voorstellen zeg, in een ziekenhuis liggen, zonder vrienden of familie en de taal niet spreken. Oh wait, yes I can.

Euh, er is deze middag een bekend Amerikaans acteur overleden, u zal er waarschijnlijk wel nog over horen. En ik was eerst van plan om zijn naam en de woorden dood, overleden en gestorven in de titel te zetten en dan te genieten van alle duizenden hits die ik zou krijgen. Maar net voor ik op Publish wou drukken heb ik mij bedacht. Maar ik kan natuurlijk ook niet gewoon _niks_ zeggen he. Dat Michel met alle hits gaat lopen, mij goed, maar ik heb er eerder over gepost.

Twintiger, zelfmoord en een vrouw (waar hij mee ging scheiden) en een dochterje achterlaten. Wat een faker eigenlijk.

UpdateNaVijfMinuten: Maar wel erg natuurlijk he! Dooie jonge mensen, niks leuks aan.

Alex Turner kan mij krijgen. Wist u trouwens dat hij de beer speelt in de videoclip van Nobody Move van We Are Scientists? Gern geschehen.

Toen ik een tijdje terug thuiskwam, lag er een blaadje voor mijn deur met daarop:

Ik hou u niet op de hoogte.

Dit weekend was niet mijn weekend. Ik zal u eens vertellen waarom. Het begon allemaal zaterdagmorgen (zoals weekends wel vaker doen) toen ik naar het postkantoor moest. Met welk doel, dat kan ik u niet vertellen, maar ik had enveloppen en postzegels nodig. Nu, ik weet niet of u mij kent, maar ik hou niet erg van nieuwe dingen en verrassingen (Had Freaq dit geschreven en euhm, he wish, dan had hij daar ook nog ‘en ook niet van verassingen’ bijgezet.). Veel te veel kans op een afgang, zo redeneer ik. Maar goed, daar stond ik dus, in een postkantoor, gans alleen. Enfin. Alleen tussen allemaal vreemden. Maar goed, dan had ik even tijd om de omgeving in mij op te nemen. Oh kijk, daar staat een rek vol met enveloppen, dozen en postzegels. Dat zal waarschijnlijk een sample zijn van wat ze te bieden hebben. Een beetje zoals in de Ikea, weet je wel, en God knows (als hij mijn website leest), wat een geniaal concept ik _dat_ vind. Plots sta ik vooraan in de rij. “Euh, kan ik drie M-enveloppen en die postzegels van die prinsessen van Disney krijgen alstublieft?”

*pauze voor dramatisch effect*

Euh ja, geen sample rek dus. Maar ik mocht wel alles gaan halen zonder mijn plaats in de rij te verliezen. Eind goed al goed zie ik u al denken (hopen). NEET JONG, NEET. Ik bemerk dat er een prior streep aan die postzegels hangt, maar ook met van die gaatjes in, zodat je dat er eigenlijk kunt afscheuren. “ah, dus als ik die Prior er af haal, dan zijn ze goedkoper?”

*pau- ah whatever, you know the drill*

Postzegels van prinsessen van Disney. Echt de waarheid.

Vandaag gehoord op mijn werk: Deinzees is een lelijk dialect. Het probeert op Gents te lijken, maar toch niet. Willen, maar niet kunnen, if you will. Ik zou het persoonlijk niet weten, want er heeft nog nooit iemand uit Deinze tegen mij gesproken. Ja, mijn naam, maar mijn naam klinkt indrukwekkend in elke taal dus dat telt niet.

Eeeeeeeeeen we zijn weer begonnen.

Soms denk ik er over om een lifecoach aan te nemen. Waarom? Goh, ik kan u daar geen duidelijk antwoord op geven, maar die keer dat ik tien minuten geleden in foetushouding op mijn bed in mijn dekens gewikkeld lag en erg dringend naar het toilet moest, maar geen zin had om op te staan en toen voor een fractie van een seconde overwoog om één van de lege flessen naast mijn bed te gebruiken, had er _niks_ mee te maken.

Then again, wie heeft een lifecoach nodig als hij een Facebook account heeft? Mijn “vrienden” (niet jij, Pieter.) hebben mij zonet tot Person with the best sense of humor verkozen, en eigenlijk voel ik mij een beetje een etter omdat ik dat vermeld, maar hey, elf minuten geleden (oorzaak en gevolg, anyone?) was ik plots slechts #2 person with the best sense of humor en zat ik nog klaar om de meligste post van vandaag in de Vlaamse Blogosfeer te maken, wat een prestatie op zich is, zo tussen andere sukkels die op een vrijdagavond zielig alleen thuis voor hun pc zitten te typen.

Gelezen in De Standaard van een paar dagen geleden:

Een lezer signaleerde toch vertragingen op de lijn Mechelen-Brussel-Charleroi: 18 minuten op de trein van 9.10 uur, tien minuten op deze van 9.20

Vertel eens mensen, hoe was 2008 so far? Akelig gelijkend op het einde van 2007? 2008 gaat mijn jaar worden, let op mijn woorden.

Ik vind het vervelend dat ik weer degene ben die het moet vragen, maar kunnen we anders stoppen met het oproepen om enkel te stemmen op vrouwelijke blogsters voor de Bwards? Het feit dat ge moet benadrukken dat ze vrouwelijk zijn, maakt het allemaal nogal lachwekkend. Niet beoordeeld willen worden op uw looks, maar toch graag de aandacht trekken op uw geslacht? What’s that all about? En nu ik toch bezig ben, iedereen die niet naar de uitreiking van de bwards komt (eind februari – begin maart, zo vertellen mijn bronnen mij), maar toch oproept om op hen te stemmen, is hierbij gediskwalificeerd.

Er werd deze week naar mij gefloten op het werk. Ja echt. Iemand probeerde mijn aandacht te trekken door te fluiten en met zijn vingers te knippen.

*gefluit en vingergeknip* Ey!
Ik: *verwarde blik*
Hij: “ik heb ook nog een vraag.”
Ik: “Euh ok, ik reageer niet op gefluit hoor.”
Hij: “Jaja, ik weet uw naam niet.”

Apen in de zoo krijgen tenminste nog nootjes. Quelle douchebaguette. Douchebaguette! Trademark. Ik geef u hierbij allemaal toestemming om in comments de grofste situatie die u op uw al werk al is overkomen, na te vertellen. En nee, die keer dat ge in de cafetaria _alleen_ hebt moeten eten telt niet mee, want dat is ondertussen al een werkritueel van mij geworden.

Ik verdenk onze kuisvrouw er van een grote speler te zijn in een internationale, illegale, handel in toiletpapier. Hoedanook, gisterenmorgen was er nog een half rolletje wc-papier en gisterenavond was er zelfs geen rol meer. Ergens was ik opgelucht dat weg was, want het was van dat cheap, enkele laag, wit papier waar ik een ongelooflijke degout van heb, maar ik heb nu eenmaal principes en één van die principes is dat ik nooit een nieuwe rol begin als er al één open is. Ja, Tom, noem het een principe, dat klinkt minder _zielig_.

Kweet niet of u het al wist, maar de website van het vrtnieuws is veranderd. Hij heeft een make-over gekregen, zou je kunnen zeggen, waarbij ik altijd aan chickflicks moet denken waarbij het meisje met vettig haar, bril met bokaalglazen en slobbertruien op het einde omgetoverd wordt tot een keun, maar dat heeft niks met dit stukske te maken. Enfin, eigenlijk wel, maar ik loop voor op de feiten. Het gaat mij eerder om het feit dat er de afgelopen week talloze bloggers waren die het nodig vonden om hun uitgebreide mening over deredactie.be te geven. Komaan zeg, wie kan het wat schelen? Oh ja, tuurlijk, ze schrijven voor zichzelf en als ik het niet wil lezen, moet ik maar wegklikken, right. Ik schrijf persoonlijk niet voor mijn eigen, als ik zo graag met mezelf wil communiceren, dan zal ik wel gewoon tegen mijn spiegelbeeld praten (iets wat ik geregeld doe. Euh. Uit principe he, uit principe.).

Het zat er al een tijdje aan te komen, maar nu is het ook officieel: ik vind journalisten die de uitdrukking “pittig detail” in hun tekst zetten, saaie, zielige mensjes. En altijd als laatste zin he. Als het dan toch zo’n pittig detail is, waarom verwerk je het dan niet ergens in je tekst, pipo’s? Pittig detail tegen uw muil ja. Als ik ooit een artikel lees waarbij in de laatste zin zowel “pittig detail” als “dolkomisch” staat, dan maak ik er eind aan, schrijf dat maar allemaal op. En nee, bloggers zijn geen journalisten, laat het uit. We denken nog niet genoeg dat we een kritische en interessante visie over alles en nog wat hebben.

Ik heb vandaag iets gedaan waarvan ik nooit had gedacht dat ik het zou durven. Eerst had ik het niet gedaan en dacht ik dat mijn kans verkeken was en wat later kreeg ik nog een kans en toen heb ik het wel gedaan! Ik zal u nooit vertellen waarover het gaat, maar had ik een hoed, u zou er een pluim op steken.

Het is al lang geen geheim meer dat ik de Humo een overschat, zelfingenomen boekske vind, maar dat ligt hier altijd op mijn appartement en als ik naar het wc ga, dan wil ik iets kunnen lezen en aangezien we de Flair niet meer kopen en de krant zo ongemakkelijk leest (smalle badrand), moet ik mij behelpen met de Humo. Neen, ik ga hier nu niet alles wat slecht is aan de Humo opnoemen, ik ga het bij één rubriek houden, Uitlaat. Ik krijg het echt van die zogezegde witty replies van de Uitlaatcommentator. D’accord, na vijfhonderd keer nog een lollige repliek bedenken op een stukje over Siska Schoeters en haar borsten, dat kan niemand, maar zet ze er dan gewoon niet in he. Overbodige rubriek. En nu ik toch bezig ben, wat is eigenlijk de bedoeling van hun “lees verder op pagina #”? Neen, ik wil helemaal niet mijn artikel verder lezen op een pagina vijf bladzijden verder, ik wil mijn artikel verder lezen op de _volgende_ pagina! Ge print uw artikel af en dan begint ge een volgend artikel af te printen, duh.

En dan hebde mij nog niet beziggehoord over (het interview met) Nic Balthazar deze week, herejezus. “Oh kijk naar mij, ik ben zo vree alternatief en totaal niet bezig met mijn imago, maar ik ben eigenlijk wel een ongelooflijk geniaal genie, dat moet ik hier toch wel even toegeven hoor. En ja, mijn film is genomineerd voor de Oscar-nominatie van Beste Niet-Engelstalige Film, maar dat heeft mij totaal niet veranderd. Tiens, mijn t-shirt raakt niet meer over mijn nek.”. Voila, nu hebde mij wel beziggehoord over Nic Balthazar deze week. Ok, misschien nog een stukske:

HUMO: Vind je hoogmoed een grote zonde?
Balthazar: “Ik vind het géén zonde. In hoogmoed zit het woordje ‘moed’, en als je één ding moet proberen te zijn in het leven, dan is het moedig.

Mysterieuze titel he?

Vandaag was de laatste dag van 2008 waarop ik mensen begroet met beste wensen. Volgende week staan er geen (familie)feesten meer op het programma en de week daarna misschien wel, maar dan is het al minstens 14 januari en ooit moet ge toch beslissen om er mee te stoppen he. Ik heb hetzelfde met kerstbomen (die mochten tot en met vrijdag), als ik nu nog ergens binnenkom en ik zie een kerstboom staan dan zeg ik “wel een beetje vroeg om al uw kerstboom te zetten he”. De reacties vallen wel een beetje tegen, maar ik blijf volharden. Een beetje zoals die paar maanden dat ik iedereen constant verbeterde als ze het over “hij noemt…” begonnen. Ik doe dat nog steeds, maar er babbelt nauwelijks nog iemand met mij, dus het valt minder op.

Ik weet niet hoe 2008 bij u verloopt, maar ik ben nog geen moment niet zat, mottig of ziek geweest (en niet noodzakelijk in chronologische volgorde), maar we gaan niet neuten, als je tot acht uur des morgens kan weggaan, dan kan je ook de rest van de week overleven zonder veel slaap.

Het zal u niet verbazen als ik u vertel dat ik niet meedoe met het ganse “goeie voornemens voor het nieuwe jaar” gedoe. Het is banaal en het feit dat iedereen na het uitspreken van hun voornemens er altijd een al dan niet mentale elleboog en knipoog aan toevoegt omdat ze zelf ook wel weten dat ze het nooit gaan volhouden, weetwel, das zuurstofverspilling. Maar ik merk ook een alsmaar grotere groep die ook besloten heeft om zich tegen dit fenomeen af te zetten, dus weet ik niet meer goed welke houding ik me moet aanmeten. Daarom heb ik besloten om vanaf nu ook goede voornemens te maken _en_ ze tot een goed einde te brengen. Om rustig te beginnen hou ik het dit jaar bij één voornemen: Niet dood gaan. Ik denk graag dat ik hier toch wel enkele mensen (waaronder mezelf) mee zal blij maken en erg veel last zal ik er niet van hebben als op 31 december 2008 (het is bijna zover!) blijkt dat ik het niet heb volgehouden. Maar ik doe het al 24 jaar zonder problemen, dus zal één jaartje, 366 dagen of niet, er ook wel nog bij kunnen. Mind you, op elf september 2006 had het niet veel gescheeld, daar op de operatiekamer in Kroatië in een boxershort die ik al twee dagen aanhad. Of nee, ik moest hem afdoen voor ik binnen mocht, maar ik weet wel nog dat ik daar totaal geen goesting in had, maar ik zal uiteindelijk wel geplooid zijn (rechtlopen deed dan ook verschrikkelijk veel pijn. Dus… plooien… dubbele betekenis… NEVERMIND). Ik weet ook nog dat ik eerst naar een kamer werd gebracht om mijn onderbuik te laten scheren waar er een meisje hysterisch zat te huilen omdat ze haar arm gebroken had. Waarop ik zelfmedelijden kreeg omdat ik vreesde dat dat de laatste keer ooit zou zijn dat ik met mijn ogen kon draaien.

Ik weet niet hoe jullie oudejaar hebben doorgebracht (merk op, dit is geen vraag.), maar die van mij was niet erg verschillend van andere jaren. Het enige wat anders was, was de locatie (Gent), het feit dat ik nergens ben buiten gesmeten en dat ik nauwelijks mensen heb uitgescheten. Ik heb wel weer een ganse avond in kostuum rondgelopen en het hysterisch tienermeisje in mij heeft ook weer van zich laten horen. Het ontroerendste moment van de dag: Pieter die weigert om mij een blauw oog te slaan, maar wat later wel toegeeft dat hij het uiteindelijk toch gedaan zou hebben.

Ik weet niet waarom, maar er hebben onlangs twee mensen mij toegevoegd in Twitter. Ge doet maar, maar dit was mijn laatste bericht:

Ik heb trouwens _totaal_ geen mening meer over Twitter. Nu nog een mening hebben over Twitter is hetzelfde als nu nog mening hebben over Asfaltkonijn (of Tokio Hotel), binnen een goed jaar horen we daar toch niks meer over.

Over Asfaltkonijn gesproken, de bwards zijn weer begonnen en vorig jaar hebben zij de “Prijs voor de hoogste uit de bwards-top10 zonder een hoofdprijs” gewonnen. Iemand in het zak zetten en toch het gevoel geven dat ze gewonnen hebben, is er iets hilarischer? Buiten mensen in het zak zetten, that is.

De titel komt van mij als reactie op de uitspraak van een cafetaria-medewerker bij ons op het werk. Er waren geen gewone loempia’s meer dus moest ik mij maar tevreden stellen met een vegetarische, maar die was wel duurder. Iets wat ik absurd vond. En hij gaf mij gelijk. Maar ik moest nog altijd meer betalen. Bedankt, vegetariërs, echt wel. Misschien volgend jaar een Music for Life voor mensen die geen geld genoeg hebben om vegetarisch te eten?