I feel like I wouldn’t like me if I met me.

Ik verdenk onze kuisvrouw er van een grote speler te zijn in een internationale, illegale, handel in toiletpapier. Hoedanook, gisterenmorgen was er nog een half rolletje wc-papier en gisterenavond was er zelfs geen rol meer. Ergens was ik opgelucht dat weg was, want het was van dat cheap, enkele laag, wit papier waar ik een ongelooflijke degout van heb, maar ik heb nu eenmaal principes en één van die principes is dat ik nooit een nieuwe rol begin als er al één open is. Ja, Tom, noem het een principe, dat klinkt minder _zielig_.

Kweet niet of u het al wist, maar de website van het vrtnieuws is veranderd. Hij heeft een make-over gekregen, zou je kunnen zeggen, waarbij ik altijd aan chickflicks moet denken waarbij het meisje met vettig haar, bril met bokaalglazen en slobbertruien op het einde omgetoverd wordt tot een keun, maar dat heeft niks met dit stukske te maken. Enfin, eigenlijk wel, maar ik loop voor op de feiten. Het gaat mij eerder om het feit dat er de afgelopen week talloze bloggers waren die het nodig vonden om hun uitgebreide mening over deredactie.be te geven. Komaan zeg, wie kan het wat schelen? Oh ja, tuurlijk, ze schrijven voor zichzelf en als ik het niet wil lezen, moet ik maar wegklikken, right. Ik schrijf persoonlijk niet voor mijn eigen, als ik zo graag met mezelf wil communiceren, dan zal ik wel gewoon tegen mijn spiegelbeeld praten (iets wat ik geregeld doe. Euh. Uit principe he, uit principe.).

Het zat er al een tijdje aan te komen, maar nu is het ook officieel: ik vind journalisten die de uitdrukking “pittig detail” in hun tekst zetten, saaie, zielige mensjes. En altijd als laatste zin he. Als het dan toch zo’n pittig detail is, waarom verwerk je het dan niet ergens in je tekst, pipo’s? Pittig detail tegen uw muil ja. Als ik ooit een artikel lees waarbij in de laatste zin zowel “pittig detail” als “dolkomisch” staat, dan maak ik er eind aan, schrijf dat maar allemaal op. En nee, bloggers zijn geen journalisten, laat het uit. We denken nog niet genoeg dat we een kritische en interessante visie over alles en nog wat hebben.

Ik heb vandaag iets gedaan waarvan ik nooit had gedacht dat ik het zou durven. Eerst had ik het niet gedaan en dacht ik dat mijn kans verkeken was en wat later kreeg ik nog een kans en toen heb ik het wel gedaan! Ik zal u nooit vertellen waarover het gaat, maar had ik een hoed, u zou er een pluim op steken.

I’m not crying, it’s just been raining on my face.

Het is al lang geen geheim meer dat ik de Humo een overschat, zelfingenomen boekske vind, maar dat ligt hier altijd op mijn appartement en als ik naar het wc ga, dan wil ik iets kunnen lezen en aangezien we de Flair niet meer kopen en de krant zo ongemakkelijk leest (smalle badrand), moet ik mij behelpen met de Humo. Neen, ik ga hier nu niet alles wat slecht is aan de Humo opnoemen, ik ga het bij één rubriek houden, Uitlaat. Ik krijg het echt van die zogezegde witty replies van de Uitlaatcommentator. D’accord, na vijfhonderd keer nog een lollige repliek bedenken op een stukje over Siska Schoeters en haar borsten, dat kan niemand, maar zet ze er dan gewoon niet in he. Overbodige rubriek. En nu ik toch bezig ben, wat is eigenlijk de bedoeling van hun “lees verder op pagina #”? Neen, ik wil helemaal niet mijn artikel verder lezen op een pagina vijf bladzijden verder, ik wil mijn artikel verder lezen op de _volgende_ pagina! Ge print uw artikel af en dan begint ge een volgend artikel af te printen, duh.

En dan hebde mij nog niet beziggehoord over (het interview met) Nic Balthazar deze week, herejezus. “Oh kijk naar mij, ik ben zo vree alternatief en totaal niet bezig met mijn imago, maar ik ben eigenlijk wel een ongelooflijk geniaal genie, dat moet ik hier toch wel even toegeven hoor. En ja, mijn film is genomineerd voor de Oscar-nominatie van Beste Niet-Engelstalige Film, maar dat heeft mij totaal niet veranderd. Tiens, mijn t-shirt raakt niet meer over mijn nek.”. Voila, nu hebde mij wel beziggehoord over Nic Balthazar deze week. Ok, misschien nog een stukske:

HUMO: Vind je hoogmoed een grote zonde?
Balthazar: “Ik vind het géén zonde. In hoogmoed zit het woordje ‘moed’, en als je één ding moet proberen te zijn in het leven, dan is het moedig.

Mysterieuze titel he?

Vandaag was de laatste dag van 2008 waarop ik mensen begroet met beste wensen. Volgende week staan er geen (familie)feesten meer op het programma en de week daarna misschien wel, maar dan is het al minstens 14 januari en ooit moet ge toch beslissen om er mee te stoppen he. Ik heb hetzelfde met kerstbomen (die mochten tot en met vrijdag), als ik nu nog ergens binnenkom en ik zie een kerstboom staan dan zeg ik “wel een beetje vroeg om al uw kerstboom te zetten he”. De reacties vallen wel een beetje tegen, maar ik blijf volharden. Een beetje zoals die paar maanden dat ik iedereen constant verbeterde als ze het over “hij noemt…” begonnen. Ik doe dat nog steeds, maar er babbelt nauwelijks nog iemand met mij, dus het valt minder op.

“Er is nochtans geen beest voor gestorven.”

Ik weet niet hoe 2008 bij u verloopt, maar ik ben nog geen moment niet zat, mottig of ziek geweest (en niet noodzakelijk in chronologische volgorde), maar we gaan niet neuten, als je tot acht uur des morgens kan weggaan, dan kan je ook de rest van de week overleven zonder veel slaap.

Het zal u niet verbazen als ik u vertel dat ik niet meedoe met het ganse “goeie voornemens voor het nieuwe jaar” gedoe. Het is banaal en het feit dat iedereen na het uitspreken van hun voornemens er altijd een al dan niet mentale elleboog en knipoog aan toevoegt omdat ze zelf ook wel weten dat ze het nooit gaan volhouden, weetwel, das zuurstofverspilling. Maar ik merk ook een alsmaar grotere groep die ook besloten heeft om zich tegen dit fenomeen af te zetten, dus weet ik niet meer goed welke houding ik me moet aanmeten. Daarom heb ik besloten om vanaf nu ook goede voornemens te maken _en_ ze tot een goed einde te brengen. Om rustig te beginnen hou ik het dit jaar bij één voornemen: Niet dood gaan. Ik denk graag dat ik hier toch wel enkele mensen (waaronder mezelf) mee zal blij maken en erg veel last zal ik er niet van hebben als op 31 december 2008 (het is bijna zover!) blijkt dat ik het niet heb volgehouden. Maar ik doe het al 24 jaar zonder problemen, dus zal één jaartje, 366 dagen of niet, er ook wel nog bij kunnen. Mind you, op elf september 2006 had het niet veel gescheeld, daar op de operatiekamer in Kroatië in een boxershort die ik al twee dagen aanhad. Of nee, ik moest hem afdoen voor ik binnen mocht, maar ik weet wel nog dat ik daar totaal geen goesting in had, maar ik zal uiteindelijk wel geplooid zijn (rechtlopen deed dan ook verschrikkelijk veel pijn. Dus… plooien… dubbele betekenis… NEVERMIND). Ik weet ook nog dat ik eerst naar een kamer werd gebracht om mijn onderbuik te laten scheren waar er een meisje hysterisch zat te huilen omdat ze haar arm gebroken had. Waarop ik zelfmedelijden kreeg omdat ik vreesde dat dat de laatste keer ooit zou zijn dat ik met mijn ogen kon draaien.

Ik weet niet hoe jullie oudejaar hebben doorgebracht (merk op, dit is geen vraag.), maar die van mij was niet erg verschillend van andere jaren. Het enige wat anders was, was de locatie (Gent), het feit dat ik nergens ben buiten gesmeten en dat ik nauwelijks mensen heb uitgescheten. Ik heb wel weer een ganse avond in kostuum rondgelopen en het hysterisch tienermeisje in mij heeft ook weer van zich laten horen. Het ontroerendste moment van de dag: Pieter die weigert om mij een blauw oog te slaan, maar wat later wel toegeeft dat hij het uiteindelijk toch gedaan zou hebben.

Ik weet niet waarom, maar er hebben onlangs twee mensen mij toegevoegd in Twitter. Ge doet maar, maar dit was mijn laatste bericht:

Twatter.

Ik heb trouwens _totaal_ geen mening meer over Twitter. Nu nog een mening hebben over Twitter is hetzelfde als nu nog mening hebben over Asfaltkonijn (of Tokio Hotel), binnen een goed jaar horen we daar toch niks meer over.

Over Asfaltkonijn gesproken, de bwards zijn weer begonnen en vorig jaar hebben zij de “Prijs voor de hoogste uit de bwards-top10 zonder een hoofdprijs” gewonnen. Iemand in het zak zetten en toch het gevoel geven dat ze gewonnen hebben, is er iets hilarischer? Buiten mensen in het zak zetten, that is.

De titel komt van mij als reactie op de uitspraak van een cafetaria-medewerker bij ons op het werk. Er waren geen gewone loempia’s meer dus moest ik mij maar tevreden stellen met een vegetarische, maar die was wel duurder. Iets wat ik absurd vond. En hij gaf mij gelijk. Maar ik moest nog altijd meer betalen. Bedankt, vegetariërs, echt wel. Misschien volgend jaar een Music for Life voor mensen die geen geld genoeg hebben om vegetarisch te eten?