Sometimes I can’t see your face. It makes me sad.

Wat een week, wat een week!

Maandag ben ik naar de fitness geweest, maar eens ik daar aan kwam, had ik plots geen goesting meer. Maar de Delhaize is daar in de buurt en ik moest eigenlijk ook nog boodschappen doen, dus ik met mijn sportzak naar de Delhaize. Mijn cracotten en drank in mijn sportzak en terug naar huis. Of wacht. Eigenlijk zou ik moeten gaan fitnessen. Hmm. Ok we gaan gaan fitnessen. Blijkt dat ze in de mannenkleedkamer niet vaak sportzakken zien waar eerst brikken fruitsap en cracotten uitgehaald moeten woorden vooral de sportkledij eruit kan. Hilariteit alom. EN DE WEEK WAS NOG MAAR BEGONNEN!!1!

Dinsdag herinner ik mij niet meer. Waarschijnlijk had ik teveel gedronken. Of ik heb gewoon niks gedaan, maar dat, dat kan bijna niet.

Woensdag had ik mijn grootvader beloofd om één van zijn vrienden te helpen om zijn pc op internet te krijgen. Kleine situatieschets: ouwe mens. En daarmee bedoel ik niet iemand die de meeste mensen niet als ouwe mens beschouwen, maar ik wel, omdat ik nu eenmaal graag zie hoe iedereen daar zich zo druk over kan maken. Een amateurpsycholoog ziet trouwens zo dat ik gewoon zelf bang ben om oud te worden en het dus maar uitwerk op anderen. Maar goed. Ouwe mens die zonet een veel te dure pc met flatscreen had aangekocht. Er stond ook Windows Vista op, wat hij niet doorhad en waar ik hem ook niet attent op heb gemaakt, ik wou namelijk nog naar huis gaan vooraleer het weer klaar werd buiten. Enerzijds koopt hij voor 2000 euro aan hardware, maar dan wel een Belgacom ADSL Time abonnement, waarmee je, (en dit is geen typfout. Uw _naam_ is een typfout) twee uur per maand kan surfen op the interwebs. Maar zelfs dat lukte hem nog niet and that’s where I come in. Ik doe namelijk iets met computers en ben naar school geweest om te leren hoe je peperdure pc’s een internetverbinding kan geven die zes euro in de maand kost. Oh en hun auto staat onder hun trap. In de hal. Als je de voordeur opendoet dan zie je hem staan. Geen idee hoe ze daar in geslaagd zijn, ofwel hebben ze het huis rond de auto gebouwd ofwel de auto in deeltjes naar binnen gebracht. Anyhoo, blijkbaar moet je hun “splitter” als eerste op de telefoonlijn aansluiten en dat hij niet gedaan en dat was ook niet mogelijk dus mag ik een vijftien meter lange ethernetkabel gaan kopen en terugkomen. Oh en ik heb naar een volledige aflevering van Familie moeten kijken. Het was dat of te voet naar huis wandelen. Ik wandel niet graag. Tenzij ik moet kiezen tussen wandelen en een tandem gebruiken. Afgaan doe ik nog minder graag. Mijn woensdag was trouwens nog niet gedaan, want Stephanie bleef maar smeken om samen naar de film te gaan en ik ben gewoon geplooid. Of nee, ik heb _sociaal_ gedaan zoals jullie dat noemen. We zijn naar Studio Skoop geweest en de kaartjescheurder zei dat de vorige film nog bezig was en we dus nog niet mochten binnengaan, tenzij we het einde van de film al wilden weten (haha) en dat deden we dus ook neit en telkens als iemand naar binnen wou gaan zeiden wij “de vorige voorstelling is nog bezig, dus je mag nog niet binnengaan, tenzij je het einde van de film al wilt weten”, want wij gebruiken graag andermans lollen, zeker als ze ongelooflijk slecht zijn. De film was trouwens erg grappig, maar ik vertel liever niet welkeen het was. Achteraf ben ik trouwens te voet van het Zuid naar huis gewandeld. Ok, ik ging een taxi nemen, maar ik had enkel een briefke van vijftig euro en ik was bang om afgewezen te worden. Niks om mij over te schamen, right? Right.

Donderdag heb ik de rest van de fles van dinsdag opgedronken peis ik. I’m drawing a blank here.

Vrijdag samen met Bert en Buckie (alfabetisch!) iets gaan drinken in den bar en daarna in de Republiek. Mijn eerste cocktail van het jaar gedronken, hij smaakte niet zo goed, maar er zat alcohol in and beggars can’t be choosers. Oh dat doet mij er aan denken dat ik ook door een zwerver ben aangesproken, nadat ik mijn twee tickets voor het _beste_ optreden op 18 mei 2008 ben gaan aankopen. Eerst bedankte hij mij omdat ik niet weggelopen was en toen begon hij een langdradig verhaal over hoe lastig zijn leven wel niet was en of ik niet wat euro’s kon missen. Dus ik geef hem één euro. Hmm. Of ik niet wat meer had. “Ja hoor, nog dertig cent. Anders ist een briefje van twintig euro, haha”. Blijkt hij niet alleen zijn volledige inboedel voor drugs verkocht te hebben, ook zijn gevoel voor humor was de deur uit gegaan. “Ja, twintig euro, oh dat zou erg goed zijn, merci”. Keer met mijn ogen gedraaid en doorgewandeld. Had ik gekund, ik had mijn euro teruggenomen, maar dan moest ik hem _aanraken_, dus dat was geen optie.

Zaterdag naar de kapper geweest, want het was al meer dan vier weken geleden en ik werd al ambetant. En neen, Bert en Buckie, ik laat mijn haar niet groeien, en neen, dan zou het niet op dat van Lenny Kravitz lijken en neen, dat zou niet ongelooflijk hip zijn. Daarna ook gaan winkelen: twee pulls, een hoodie, drie jeansbroeken en een paar schoenen. Omgerekend was dat zo’n 450 euro. “Maar Tom, er zijn mensen die dat allemaal niet hebben!” Das hun probleem he, er lagen nog genoeg exemplaren. Waarom zijn er trouwens altijd nog enkele XL en XXL over? Dikke mensen hebben altijd geluk.

Zondag was vandaag en ik heb samen met Stijn naar The Wire gekeken. Das onze equivalent van make-up-sex. De Vlaamse Blogosfeer kan dus weer opgelucht adem halen.

Told a lie about myself, felt so good to deceive

Ow. May. Gawd. GASTEN.

Weet ge nog die keer dat ik zei dat ik naar The Wombats wou gaan kijken en vroeg wie er mee wou gaan? En hoe daar niemand op reageerde? Ja? Wel, vergeet dat, ik heb zonet iets vijfduizendmiljard keer beters gevonden, het staat hieronder in hoofdletters en int vet, want nu iedereen ook underscores begint te gebruiken om dingen te benadrukken, ga ik dus weer iets nieuws moeten vinden:

18 MEI. AND YOU WILL KNOW US BY THE TRAIL OF DEAD. VAARTKAPOEN, BRUSSEL, BELGIË.

Was enthousiasme een emotie die ik had, dan was dit een moment waarop ik het zou uiten. Ok, de locatie klinkt als een school waar alternatieve ouders hun kinders naartoe sturen omdat mainstream scholen volgens hen teveel gefocust zijn op “leren” en “kennis vergaren”, om dan vijftien jaar later verbaasd te zijn dat hun kind niet aan werk raakt en in een kraakpand woont. En wat de fudge is de bedoeling van kraakpanden eigenlijk? Oh hier woont niemand, ik zal er dan maar gaan inwonen alhoewel het eigenlijk al van iemand is, maar hey, weglopen is plaats verkopen, dat is mijn motto, net zoals “shampoo is een dikke no-no” en “voeten moeten bloeden”.

Vorige zomer op Pukkelpop heb ik ze voor de derde keer gezien en het was zonder twijfel het beste optreden van het festival. Vraag maar aan Bert, die was ook onder de indruk. U kan het ook aan Pieter vragen, maar die zal eerder ontwijkend antwoorden want hij was op dat moment naar een ander optreden gaan kijken. Zijn muzikale smaak kennende was het ongetwijfeld _Pink_. De eerste keer vond ik ze trouwens maar een bende geeks die hun gebrek aan muzikaal talent probeerden te verbergen door de helft van hun instrumenten af te breken. Turns out I was wrong. Maar hey, het overkomt ons allemaal, vraag maar eens aan uw moeder, die ooit beweerde dat je de pil niet elke dag moest innemen, want een lichaam weet heus niet welke dag het is. Dat weet een lichaam ook helemaal niet natuurlijk, maar het gaat hem over regelmaat en hormonen en weet ik veel, ik had het te druk tijdens seksuele opvoeding met giechelen.

Maar ik ga binnenkort om twee tickets. Wie meewil, moet enkel voor vervoer zorgen. De contact box is uw vriend, mensen.

“Er was enkel nog een tafel voor twee”

Soms zit ik zolang met mijn ogen te draaien dat ik er misselijk van word. Zondag was zo’n een dag.

Now that I think about it, misselijkheid was een beetje het thema van mijn weekend. Vrijdag Gentblogtfeestje, weet u wel. Er was zowaar volk. Er was zowaar niet al te oud volk. Er was zowaar niet al te oud volk dat alcohol dronk. Er was zowaar niet al te oud volk dat alcohol dronk en graag eens Gentblogtleden trakteert (en nu stop ik er mee). Tegen alle verwachtingen in was er niemand speciaal voor mij gekomen, maar ik heb bijna nooit alleen gestaan (Jezus, klink anders eens enorm zielig Brutin), alhoewel ik er wel de constante stroom aan arrogante opmerkingen moest bijnemen. “Oh nee, tis Brutin, we kunnen anders eens mega-arrogant doen tegen hem, want hij doet dat ook op het _internet_”. Niet 24-jarigen kunnen zo gemeen zijn he, zij zijn het toch ook ooit geweest? Toen alles nog zwart-wit was?

Maar ik was dus zat en ik was die week al eens zat naar huis gewandeld in de vrieskou en ik was niet van plan om het nog eens over te doen, zodus, een taxi. Nu heb ik geen flauw idee of ge een taxi moogt tegenhouden als die voorbijrijdt, want stel u voor dat hij niet zou stoppen en iedereen ziet dat, hoe beschamend. Blijkbaar heb ik toch nog een schaamtegevoel als ik gedronken heb, how about that huh. Maar goed, dan maar naar de Korenmarkt gewandeld, de enige plaats waar ik weet dat er taxi’s staan, ik stap in een taxi en ik zeg “Jan Van Hembysebolwerk”. Waarop die kerel mij aankijkt alsof ik _zat_ ben en straatnamen begin uit te vinden.

De titel is het hoogtepunt van een pijnlijke ervaring waarover ik enkel ga schrijven als iemand er naar vraagt in de comment. Ik ben bevooroordeeld, want ik ken het verhaal al, maar ik zou het doen als ik u was.

Die reclame van Quick aan de rechterkant (uw rechterkant) is bloody hilarisch. Kevin, meet ambition. Ambition, meet Kevin. Oh you’ve met? You dated for a while but realised it could never last?

Floris ende Dancefloer

Ok guys, you know the drill. Ik nodig jullie uit, jullie negeren dat totaal, waardoor ik denk dat jullie je aanwezigheid een verrassing willen houden en ik de avond zelf meestal doorbreng aan een tafel ergens achteraan met een pint bier voor me en mijn gsm in de hand, te doen alsof ik druk aan het smsen ben met _vrienden_. Dat van die frieten is trouwens gelogen peis ik.

Drie jaar Gentblogt!

Te laat, te laat. Dit online zetten _na_ het feestje, dat is te laat. Er is plaats voor één iemand in mijn bed en twee in de zetel. En ja, er kan met shiften gewerkt worden.

Met de W van Walgelijke muziek.

Ik ben zo _vreselijk_ moe, lezers. Al een ganse week last van nachtmerries (iets doen, daar bijna in slagen tot er iets vreselijks gebeurt, badend in het zweet wakker schrikken, the whole shebangs), was ik een gsm, dan raakte mijn batterij nooit verder opgeladen dan het tweede balkje. Maar geen nood, als het nog lang aanhoudt, dan drink ik mijzelf gewoon in slaap, weetwel, alsof ik mijn onderbewustzijn ooit ga laten winnen. Ja. Die keer met vier op een rij, maar ik was gewoon niet aan het opletten toen.

  • Zo denkt een bepaalde groep mensen, hereafter reffered to as Niet-Ik: het is begin februari, het is winter, maar het waait bijna niet en het zonnetje schijnt, dus ga ik zoveel mogelijk buiten zitten.
  • Zo denkt een kleinere groep mensen, hereafter reffered to as Ik: Het zonnetje schijnt, het waait bijna niet, maar het is begin februari en het is winter, dus ik blijf mooi binnen en zet de verwarming zo hoog mogelijk.

Maar daar zaten we dus, mijn ouders, zus en ik op hun terras te middageten. Mijn pa in zijn hemdje, ik met mijn dikke pull en klapperende tanden. Voor herhaling vatbaar. IN DE ZOMER.

We zijn ook naar een chocoladefestival in het Brugse Belfort geweest. Best wel de moeite. Als enkele chocoladeschilfers eten een hobby van u is en u eens twintig minuten niks te doen heb. Hoogtepunten waren het chocoladen beeld van een gorilla waar Evi zelfs voor vijf euro niet wou aan likken (Aap. Evi. Likken. Wie maakt hier een lol over in de comments?) en de tekeningen van sommige kinderen die overduidelijk met stront (The human chocolat) gemaakt waren. Ik heb ook een foto gemaakt van Evi en haar token black chocolat friend:

De titel is mijn geheugensteuntje om Milo en Milow uit elkaar te halen. Gebruik hem gerust, het zal u veel pijn besparen.