Sometimes I can’t see your face. It makes me sad.

Wat een week, wat een week!

Maandag ben ik naar de fitness geweest, maar eens ik daar aan kwam, had ik plots geen goesting meer. Maar de Delhaize is daar in de buurt en ik moest eigenlijk ook nog boodschappen doen, dus ik met mijn sportzak naar de Delhaize. Mijn cracotten en drank in mijn sportzak en terug naar huis. Of wacht. Eigenlijk zou ik moeten gaan fitnessen. Hmm. Ok we gaan gaan fitnessen. Blijkt dat ze in de mannenkleedkamer niet vaak sportzakken zien waar eerst brikken fruitsap en cracotten uitgehaald moeten woorden vooral de sportkledij eruit kan. Hilariteit alom. EN DE WEEK WAS NOG MAAR BEGONNEN!!1!

Dinsdag herinner ik mij niet meer. Waarschijnlijk had ik teveel gedronken. Of ik heb gewoon niks gedaan, maar dat, dat kan bijna niet.

Woensdag had ik mijn grootvader beloofd om één van zijn vrienden te helpen om zijn pc op internet te krijgen. Kleine situatieschets: ouwe mens. En daarmee bedoel ik niet iemand die de meeste mensen niet als ouwe mens beschouwen, maar ik wel, omdat ik nu eenmaal graag zie hoe iedereen daar zich zo druk over kan maken. Een amateurpsycholoog ziet trouwens zo dat ik gewoon zelf bang ben om oud te worden en het dus maar uitwerk op anderen. Maar goed. Ouwe mens die zonet een veel te dure pc met flatscreen had aangekocht. Er stond ook Windows Vista op, wat hij niet doorhad en waar ik hem ook niet attent op heb gemaakt, ik wou namelijk nog naar huis gaan vooraleer het weer klaar werd buiten. Enerzijds koopt hij voor 2000 euro aan hardware, maar dan wel een Belgacom ADSL Time abonnement, waarmee je, (en dit is geen typfout. Uw _naam_ is een typfout) twee uur per maand kan surfen op the interwebs. Maar zelfs dat lukte hem nog niet and that’s where I come in. Ik doe namelijk iets met computers en ben naar school geweest om te leren hoe je peperdure pc’s een internetverbinding kan geven die zes euro in de maand kost. Oh en hun auto staat onder hun trap. In de hal. Als je de voordeur opendoet dan zie je hem staan. Geen idee hoe ze daar in geslaagd zijn, ofwel hebben ze het huis rond de auto gebouwd ofwel de auto in deeltjes naar binnen gebracht. Anyhoo, blijkbaar moet je hun “splitter” als eerste op de telefoonlijn aansluiten en dat hij niet gedaan en dat was ook niet mogelijk dus mag ik een vijftien meter lange ethernetkabel gaan kopen en terugkomen. Oh en ik heb naar een volledige aflevering van Familie moeten kijken. Het was dat of te voet naar huis wandelen. Ik wandel niet graag. Tenzij ik moet kiezen tussen wandelen en een tandem gebruiken. Afgaan doe ik nog minder graag. Mijn woensdag was trouwens nog niet gedaan, want Stephanie bleef maar smeken om samen naar de film te gaan en ik ben gewoon geplooid. Of nee, ik heb _sociaal_ gedaan zoals jullie dat noemen. We zijn naar Studio Skoop geweest en de kaartjescheurder zei dat de vorige film nog bezig was en we dus nog niet mochten binnengaan, tenzij we het einde van de film al wilden weten (haha) en dat deden we dus ook neit en telkens als iemand naar binnen wou gaan zeiden wij “de vorige voorstelling is nog bezig, dus je mag nog niet binnengaan, tenzij je het einde van de film al wilt weten”, want wij gebruiken graag andermans lollen, zeker als ze ongelooflijk slecht zijn. De film was trouwens erg grappig, maar ik vertel liever niet welkeen het was. Achteraf ben ik trouwens te voet van het Zuid naar huis gewandeld. Ok, ik ging een taxi nemen, maar ik had enkel een briefke van vijftig euro en ik was bang om afgewezen te worden. Niks om mij over te schamen, right? Right.

Donderdag heb ik de rest van de fles van dinsdag opgedronken peis ik. I’m drawing a blank here.

Vrijdag samen met Bert en Buckie (alfabetisch!) iets gaan drinken in den bar en daarna in de Republiek. Mijn eerste cocktail van het jaar gedronken, hij smaakte niet zo goed, maar er zat alcohol in and beggars can’t be choosers. Oh dat doet mij er aan denken dat ik ook door een zwerver ben aangesproken, nadat ik mijn twee tickets voor het _beste_ optreden op 18 mei 2008 ben gaan aankopen. Eerst bedankte hij mij omdat ik niet weggelopen was en toen begon hij een langdradig verhaal over hoe lastig zijn leven wel niet was en of ik niet wat euro’s kon missen. Dus ik geef hem één euro. Hmm. Of ik niet wat meer had. “Ja hoor, nog dertig cent. Anders ist een briefje van twintig euro, haha”. Blijkt hij niet alleen zijn volledige inboedel voor drugs verkocht te hebben, ook zijn gevoel voor humor was de deur uit gegaan. “Ja, twintig euro, oh dat zou erg goed zijn, merci”. Keer met mijn ogen gedraaid en doorgewandeld. Had ik gekund, ik had mijn euro teruggenomen, maar dan moest ik hem _aanraken_, dus dat was geen optie.

Zaterdag naar de kapper geweest, want het was al meer dan vier weken geleden en ik werd al ambetant. En neen, Bert en Buckie, ik laat mijn haar niet groeien, en neen, dan zou het niet op dat van Lenny Kravitz lijken en neen, dat zou niet ongelooflijk hip zijn. Daarna ook gaan winkelen: twee pulls, een hoodie, drie jeansbroeken en een paar schoenen. Omgerekend was dat zo’n 450 euro. “Maar Tom, er zijn mensen die dat allemaal niet hebben!” Das hun probleem he, er lagen nog genoeg exemplaren. Waarom zijn er trouwens altijd nog enkele XL en XXL over? Dikke mensen hebben altijd geluk.

Zondag was vandaag en ik heb samen met Stijn naar The Wire gekeken. Das onze equivalent van make-up-sex. De Vlaamse Blogosfeer kan dus weer opgelucht adem halen.

5 thoughts on “Sometimes I can’t see your face. It makes me sad.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>