“Der Fisch ist vree weiss.”

Ik ga een lijstje bijhouden van bekende belgen waar ik een stronthekel aan heb. Ik heb er al vier, en dat op zes minuten tijd (het kon dus nog beter, Racing Genk) :

  • Filip Joos, voetbalcommentator. Blinkt vooral uit in het meelopen met de laatste hypes. Zijn onderlijf komt nooit in beeld om de constante hard-on die hij krijgt van zijn eigen stem te verbergen voor het publiek. Oh en als hij een voetbalmatch becommentarieert, dan eindigen zijn zinnen altijd in geroep, he Joos, JOOOOOOOS.
  • Peter Van De Veire, radiopresentator. Enfin, naart schijnt, ik luister niet naar Studio Brussel (everyone goes *gasp!*). Is begonnen als presentator van studio.ket en als er echt een God bestond, dan was _hij_ betrapt geweest op het bezit van kinderporno. Alléé, waarmee ik niet wil zeggen dat hij geen kinderporno heeft he. De kans bestaat. De kans bestaat dat Peter Van De Veire KINDERPORNO IN ZIJN BEZIT HEEFT. Uw muil, Filip Joos, uw muil.
  • Herman Schuermans, Rock Werchter organisator. Ik ken sympathiekere kwallen (das gelogen want ik ken geen kwallen). Ik heb lange tijd gedacht dat mijn hooikoorts de neiging had om tussen eind mei en half juli een hoogtepunt te bereiken, maar blijkt dat ik gewoon allergisch ben aan het begrip Rock Werchter. Metallica, Radiohead, Faithless, hmm, ik kon nochtans gezworen hebben dat 1996 al enkele jaren gepasseerd was. Smijt daar nog wat hypes van het moment en enkele Belgische groepen bij et voila. Tijd om weer maanden aan een stuk te moeten horen hoe Werchter niet over de muziek gaat, maar over de _sfeer_. Yukkie.
  • Annemie Struyf, schellebelle. Heeft momenteel een programma waar ze bekende buitenlandse vrouwen gaat bezoeken om ons dan drie kwartier lang te laten zien hoe goed ze wel niet kan mouwfrotten. Vandaag zat ze aan tafel met iemand en ze bleef het ganse gesprek door knikken. Denkt interessant te zijn door in praatprogramma’s stoute dingen te vertellen. Puhlease. Toon mij een vrouw ouder dan veertig die niet precies dezelfde praat verkoopt na enkele Krieken en ik toon u een doofstomme vrouw.

Grappige anekdote overigens. Ik had eerst niets.dan.vuur haar naam gezet in plaats van die van Annemie Struyf. Uw muil, Freud, uw muil.

Mensen vragen mij soms, Tom, waarom heb jij eigenlijk smetvrees? Maar de vraag zou beter zijn, Tom, waarom hebben _wij_ eigenlijk geen smetvrees? Ik heb vrijdag, even tellen, negen trams en twee bussen genomen (Er moet dringend een rechtstreeks verbinding komen tussen mijn halte en alle plaatsen in Gent waar ik ooit naartoe zou willen gaan.) en op tram drie en vier zat een man, ik hoop dat u net aan het eten bent, met handen die zo wit/rood waren dat ze leken op van die salamiworsten met een wit omhulsel rond. Mmm. Ik at nochtans graag salami. Maar hoe ik dat dus zie: man A met vree creepy handen zit op een tram en duwt op knopke om de deuren te doen openen. Man B stapt wat later op en duwt op hetzelfde knopje, waardoor hij de bacterieen van man A op zich krijgt. Man B gaat naar de Delhaize, doet zijn boodschappen en betaalt met muntgeld. De bacterieen zitten nu ook op dat muntgeld in de kassa. Man C doet ook inkopen in de Delhaize en passeert voorbij dezelfde kassa, waar hij wisselgeld krijgt. Man C werkt toevallig bij Thomas Cook en gebruikt het wisselgeld in de frisdrankautomaten. Tom B gaat wat later een Cola Light halen maar heeft enkel een euro en krijgt dus dertig cent terug. Dertig cent met de bacterieen van creepy vent A! Ik wou eerst een ganse serie maken om uiteindelijk te eindigen bij uw ma, maar ik heb het toch maar niet gedaan. IN TEGENSTELLING TOT UW MA (die is lollerig in het Engels peis ik.)

Ik leef dezer dagen op een cocktail van Dafalgan, Redbull light en Ibuprofen. Oh en voor de pijn in mijn elleboog neem ik soms wat Sedergine.

De titel komt van mijn zusje. Ik ben Duits aan het leren (met Rosetta Stone) en u kan mij momenteel alles vragen over witte vissen, gele auto’s en rode vliegtuigen.

Oh en vergat ik nog bijna de reden waarom ik deze post heb gemaakt: Be Your Own PET in Recyclart op donderdag 10 april, wer gehts mit? Ik heb twee ticketten gekocht, want er werkt een keun in de Fnac en ik wou niet overkomen als een gast die alleen naar optredens moet gaan.

Cos I am so bitter.

Ik weet niet of er al een sectie in The Guinness Book of World Records voor het langst na elkaar naar Foundations van Kate Nash luisteren, bestond, maar dit jaar zullen ze wel moeten peis ik. Want ik heb dat dus zeker op mijn naam staan. Een verzonnen naam welteverstaan, want ik ga heus niet aan de wereld toegeven dat ik naar Kate Nash luister, quoi. Ze is twintig maar ziet er keioud uit. Achtentwintigeneenhalf, zoiets.

Ik vind wireless internet creepy. Al die internetpagina’s die rondzweven in de lucht, wo-ow. Staat een mens ergens rustig zijn eigen business te minden, komt er wat porno door uw lichaam vliegen, ieuw. Nu weten Timmy zijn buren meteen ook waarom ze zo slecht slapen. HOMOPORNO.

Wat kan ik nog vertellen. Oh ik ben weer uit het gips.

Stiekem ben ik blij dat ik het heb meegemaakt. Een wijs mens zei me ooit dat het geen kwaad kan om eens op je bek te gaan en ze heeft gelijk. Ik ben nog veel te jong om mij zorgen te maken over dingen. Wat? _Vierentwintig_.

Hierdoor heb ik natuurlijk wel zondag geen website kunnen bespreken. Morgen, echt waar. Dan is het weer tijd om mijn gebrek aan zelfvertrouwen te verbergen door een arrogante bek op te zetten en iemand te kleineren waarvan ik eigenlijk gewoon uit de buurt moet blijven in plaats van er constant over bezig te zijn. Euhhhh, om rechtvaardigheid te doen geschieden. Ik denk graag dat ik een moderne Robin Hood ben. Then again, ik denk ook graag dat ik Wolverine, een rugbyspeler uit Ierland, een lid van Joy Division, rijk, uw ma haar onderbroek, een filmcriticus en eigenaar van een bos prachtig haar ben, maar neen.

Smell you later.

Maar ik kan nog steeds alleen naar het toilet gaan!

U weet dat uiteraard niet, maar dit stukje is een pak trager dan anders neergetypt, alhoewel ik in vergelijking met andere mensen best wel nog snel kan typen met één hand/vinger. Een talent dat ik liever nooit had ontdekt. Maar we lopen vooruit op de feiten.

Ik had net een aflevering van Lost bekeken waar het over Karma ging. Good things happen to good people, ge kent dat wel. Ja, ik vind dat eigenlijk ook wel, waarmee ik onmiddellijk weer bij de vraag “ben _ik_ wel een goed mens?”, kwam. Een uur later wist ik het antwoord al: Karma gave me the thumbs down.

Ik stap af aan De Duivelsteen en begin richting het Zuid te wandelen. Tot ik twee paaltjes met daartussen een stalen ketting voor me zie. Ik kan er om heen gaan, ik kan er zelf gewoon over stappen, maar hey, laat ik eens onvoorspelbaar doen en er over springen. In de vorm van mijn leven zijnde, besluit ik zelf mijn handen niet uit mijn zakken te halen. Nog even checken of er wel genoeg volk te zien is om mijn sprong te aanschouwen. En hupla!

Uw Tia-moment noemt mijn vader het. Tenzij Tia ooit moeite had om over kettingen van veertig cm hoog te springen en daarbij op haar polsen en ellebogen terechtkwam, weet ik niet of dat wel de juiste benaming was.

(ik sla wat stappen over. Je zou zelfs kunnen zeggen dat ik een sprong maak in het verhaal, but um, don’t.) Ik ga op aanraden van vriendelijke mensen naar de huisarts van wacht. Enkel wat spierpijn, neem wa Dafalgan en morgen is da voorbij. Maar dat was het dus niet, mijn vader komt me halen, we gaan naar de spoed en tada, ik kom buiten met een gips rond mijn linkerarm. Oh en een barst in mijn elleboog waardoor ik morgen te horen krijg hoelang ik nog met dat gips mag blijven rondlopen.

Ik kon dit verhaal waarschijnlijk véél boeiender vertellen, maar blijkt dat mijn schrijftalent zich beperkt tot mijn linkerhand. Uw medelijden graag in de comments terwijl ik nog wat liters melk ga drinken.

Ik ga nooit meer van de grond, zoveel is duidelijk.

“Weet u de voornaam van Alzheimer?”

Ouwe mensen sterven, das maar logisch. Heath Ledger, daar was ik pas slecht van en die was geeneens zo’n goed acteur. Maar hij heeft Het Verdriet van België niet geschreven, dat scheelt al. En gedichten, daar deed hij ook niet aan mee. Nee, Heath, die las volgens mij enkel stripverhalen.

Mijn Waalse huisgenoot en ik hebben dikke fun als we ons beiden vervelen en naar saaie voetbalmatchen zitten te kijken. Zo had hij vandaag ontdekt dat er drie studentes naast ons wonen waar hij ferm van onder de indruk was. Enfin, tot ik hem vertelde dat ze nog maar twintig waren en hij achtentwintig. Enfin, ik heb hem enkel verteld hoe oud zij waren, hoe oud hijzelf is, dat wist hij nog. En toen wou hij weten hoe oud ik was en blijkt dat zijn zus maar een jaar jonger is en dat ze nog geen lief heeft. Ah ja en ze komt morgen naar Gent, dat moest ik ook nog vertellen, anders zou dit stukje wel akelig onsamenhangend kunnen worden. Maar na wat heen-en-weer geknipoog, bleek dat ze niet goed in haar hoofd is (zo zegt hij het he.), want ze is anti-globalist. Wel geen dreadlocks en geen vegetariër, dus er is misschien wel nog hoop. Anti-globalisten zijn eigenlijk materialisten die gewoon nog nooit iets leuk hebben _bezit_ _bezeten_, quoi. Steek die een laptop en een iPod in hun pollen en ze zullen snel anders klappen. Ik heb mij trouwens een horloge gekocht in Antwerpen. Duur, erg duur, maar ik lijk er meteen duizend keer zelfzekerder uit (duizend keer nul is nog steeds nul, maar goed. Liever een nul dan een lul. No wait, that didn’t sound right.). Ik kan wel nog steeds geen wijzertjes lezen, dus meestal kijk ik opzichtig op mijn uurwerk, om dan wat later stiekem naar mijn gsm te gluren. Oh en nu wil mijn zus ook één. Trend. Set. Go!

Tis bijna weer zondag! Nog vier dagen om uw crappy weblog beter te maken. De Delete-knop is uw vriend. Uw _enigste_ vriend overigens.

“Nee? Ah, het begint al.” Walen zijn hilarisch. Alleen spijtig dat ze hun toiletbril altijd omhoog laten staan.

We don’t like Becky anymore!

Als u dacht dat het hier rustig was, dan heeft u duidelijk mijn andere website nog niet bezocht. Erotische kortverhalen met bloggers in de hoofdrol, great in theory, vrij pijnlijk bij de effectieve uitwerking (kinda like the Bwards.) Blijkt dat niemand wil lezen hoe Netsensei _letterlijk_ Michel zijn gat likt.

Nu we toch over Netsensei bezig zijn, heeft u ook zo genoten van deze post? Over hoe hij had ontdekt dat hij _vijf_ lezers heeft en hij dat dan nog _weinig_ vond ook? Waaraan zou dat kunnen liggen, vraagt hij zich af. Well, ik heb wel enkele ideeën, wil iemand ze horen? (For the sake of this post, doen we even of jullie hier “ja” op antwoorden. Of “neen”, om grappig te doen. Excuseer. Om te falen in het grappig doen. Das gelijk wanneer iemand zegt “ey, moet je eens iets weten?” en dan zegt altijd iemand “nee” en dan vertelt die eerste persoon het toch. Waarom vraag je het dan, mutten. Gaan we trouwens eens iets afspreken? Als je mij vraagt hoe het met me gaat en ik antwoord daarop “zeer goed, dankjewel”, dan betekent dat dat het niet goed met me gaat en dan heeft u de mogelijkheid om mij daar verder over uit te horen (het hoeft niet). Alle andere antwoorden zijn gewoon replies om van die vraag af te zijn. En dan nu tijd voor de opsomming!)

  • Uw ondertitel is Much ado about nothing, wat duidelijk een poging is om ironisch te doen. Ironie, Matthias, is niet uw ding. Net zoals leven, andere mensen hun leven aangenamer maken en maar niet dood willen gaan.
  • Uw taalgebruik is overdreven en overbodig. Net zoals uw le- no wait, die heb ik daarnet al gemaakt. Websites die ik niet kan lezen zonder een woordenboek, echt niet. Ik laat mijn posts altijd eerst proofreaden door mijn elfjarig nichtje, die alle moeilijke woorden omcirkelt met haar roze wasco, waarna ik ze vervang door synoniemen met minder lettergrepen, er wat vuile woordjes bij smijt en het geheel online zet. Negerinnentetten (merci i.).
  • Uw taalgebruik. En dan vooral het woord hoezee. Had ik mijn reactie gefilmd toen ik de eerste keer dat woord las, dan was er van 2 girls 1 cup nooit sprake geweest. Mijn meest bekeken filmpje op YouTube is overigens het Albert Heijn Wuppie-lied.
  • Uw taalgebruik. En dan vooral het woord huzzah. Had ik mijn reactie gefilmd toen ik de eerste keer dat woord las, dan was er van 2 girls 1 cup nooit sprake geweest. Mijn meest bekeken filmpje op YouTube is overigens het Albert Heijn Wuppie-lied.
  • Stijn en ik, wij zijn goeie vrienden. Zijn allround niceness slaagt er altijd in om mijn arrogantie om te zetten in aangenamere dingen. Onthou dat, als hij een post maakt over welke bedenkingen ik heb bij sommige websites en die van u zit er bij. Uw ego hoeft zich dus helemaal niet gestreeld te voelen.
  • Ik zou cassant kunnen worden en gemakkelijk kunnen scoren door een Brutiniaanse schrijfstijl te hanteren (eerlijk, Tom, _zó_ moeilijk is dat niet). Ik heb geen idee wat cassant betekent. Irritant en slaapverwekkend alvast niet.

Even goeie vriendjes, Matthias. En ja, ik weet dat we geen vrienden zijn en al zeker geen goeie. Da was een beetje de lol.

Deze was voor iedereen die teleurgesteld was dat Kanslooz nep bleek te zijn. Ik mis mijn puberteit. En dat er nu geeneen grappigaard in de comments vraagt hoe het mij gaat.