Si no bebes ni fumas ni follas para qué vives hilipollas?

Dixit Evi: “ma je moet da nie letterlijk nemen é haha”. Riiiight. Mijn zus gaat morgen naar Koninginnedag, wat volgens mij gewoon carnaval is, maar dan met meer oranje en minder Aalsterse mannen die zich in vrouw verkleden. En meer peperkoek. Maar ik vind het dus wel een leuke uitdrukking, alhoewel hij in het Spaans is. Enkel een land vol stoners kan een omgekeerd vraagteken bedenken en het dan nog als officieel leesteken invoeren ook. Kuddos voor Benidorm though, zonder dat zat mijn tram ganser dagen afgeladen vol met ouwe mensen. Er woont hier trouwens een bejaarde op het eerste verdiep die er _elke_ dag in slaagt om de lift lijkt nemen als ik des morgens de lift pak om te vertrekken naar mijn werk en dus gehaast ben. Dan lijkt ze eerst altijd te schrikken dat er reeds iemand in de lift staat en duurt het vijf seconden voor ze instapt met een grote smile alsof we elkaar al jaren kennen. Hell, ze denkt waarschijnlijk dat we elkaar al jaren denken. Dementia is a bitch, gasten. Al goed dat ik deze website heb en dus (onder andere) nooit zal vergeten wat een afkeer voor teenslippers ik wel niet heb. Teenslippers, de hippies van het schoeisel.

Pieter en ik zijn vrijdag naar een verjaardagsfeestje met enkel negentienjarigen geweest. Enfin, ik lieg, want de jarige was net twintig. Toen Pieter tegen een meisje vertelde hoe oud hij was, antwoordde ze met “éénentwintig? Awel, da valt toch nog goed mee.” En in werkelijkheid is hij al vierentwintig en _tien_ maanden, wat ik zelf ook oud vind, slechts vierentwintig en een ruime zes maanden zijnde. Ik wou eerst niet meer mee naar het feestje, want ik dacht dat hij gewoon de jarige wou binnendraaien en ik had eerlijkgezegd geen goesting om wingman te spelen. En een cadeau had ik ook al niet, tenzij je de fles witte wijn die we meegebracht hadden meetelt, maar die hebben we dan wel zelf met ons tweetjes uitgedronken, wat maar goed ook was, want het was echt afgrijselijk slechte wijn. Oh en ik heb eerst het verkeerde meisje gefeliciteerd met haar verjaardag, wat altijd zeer sympathiek overkomt, I can imagine. En Pieter wou de jarige niet binnendraaien bleek uiteindelijk. Enfin, hij wou haar misschien wel binnendraaien, maar ze vrijde al. Met _Cliff_ (uitspreken alsof het een ongeneesbare besmettelijke ziekte is, zo één waar er veel slijm bij te pas komt. Hij droeg een gillet, weetwel. Maar hij viel wel nog mee soms. Tot mijn ogen weer aan het donker gewend waren en ik opnieuw zag dat hij EEN GILLET droeg.). Hoogtepunten: Pieter die tien minuten nadat we arriveerden, zei “we gaan ons maar in de drank smijten zeker?” en de drama die begon omdat Pieter en ik iemand beschuldigd hadden van het stelen van de fles Safari, waarna die met al zijn maten buitengesmeten werd, om dan wat later te ontdekken dat hij zelf die fles Safari had meegebracht. Oh well, hij had toch maar een lelijke polo aan. Maar het was echt leuk, ik ben BFF geworden met Willem die voor restauratiewerker studeert, waarvan ik beweerde dat ik het ongelooflijk boeiend vind, maar nu eigenlijk van besef dat hij dus gewoon voor arbeider studeerde. Wait. That makes no sense!

Ik snap dat dus volledig he. Al dat volk die uw website leest en ge hebt daar nulkommanul controle over. Als ge 21 zijt, lijkt het natuurlijk ongelooflijk cool om een blog te beginnen met uw achternaam als domeinnaam, maar als ge drie jaar verder zijt en ge beseft dat echt zowat iedereen die u in het echte leven kent uw website heeft ontdekt is dat al een stuk minder. Kunnen we geen regel maken dat enkel wie zelf een blog heeft, blogs mag lezen? Het klinkt ongetwijfeld mega arrogant, maar een deel van mijn lezers is er voor verantwoordelijk dat het hier de laatste tijd niet vetjes is. Ik zou beter stoppen en een anoniemere website beginnen zeker?

Ik probeer weer af te kicken van mijn iPod, want ik had echt het gevoel allerlei leuke dingen te missen. Zo kwam er deze morgen een meisje naast me zitten op de bus omdat ik wist waar het Technologiepark was en ze dus samen met mij wou afstappen. Dat was het hoogtepunt van onze ontmoeting (nah, really!), en de daaropvolgende vijftien minuten wou ik vooral dat ik een iPod had. Sociaal doen is zo lastig, hoe doen jullie dat eigenlijk?

“Kan u zien in welke straat ik sta?”

Mijn langste afwezigheid ooit zeker? En toch welgeteld één e-mail en één comment gekregen om te horen of er iets gebeurd is. Ik – gebroken hartje – mijn lezers.

Opgepast, de laatste paragraaf komt er al aan!

Zaterdagavond zijn Pieter en ik met ons tweetjes weggeweest. Da was eigenlijk niet de bedoeling, er ging veel meer volk afkomen naar Gent, maar dan belt iedereen af enkele uren voordien en eigenlijk was ik dat ook van plan, maar as usual had ik weer teveel geproscrastineerd en was de rest mij al voor. Anyhoo, geen probleem, Pieter en ik kunnen ons wel alleen amuseren. We hebben ook veel raakvlakken, dus dat scheelt. Zo zijn we beide fan van Club Brugge, vinden we Maalik de beste DJ in de Tijuana (waar ik bijna op mijn bek ging omdat ik het boordje net voorbij de ingang niet gezien had.) en zien we mijn zus graag. Grapje hoor, ik kan dat mens niet af.

Eerst zijn we iets Turks gaan eten in de Sleepstraat, waar we er bijna in geslaagd zijn om het verschil tussen een droge en een natte witte wijn te ontdekken. Ik zeg dan wel bijna, maar hetgeen ik bedoel is dat we gewoon de fles hebben leeggedronken. Maar had er nog een druppel meer ingezeten, ohjo, dan was het ons wel gelukt. Terug op mijn appartement hebben we dan een goed uurke zitten knutselen aan de hand van YouTube filmkes. En als ik zeg knutselen, dan bedoel ik natuurlijk niet echt knutselen, maar ook niet hetgeen u nu waarschijnlijk denkt dat ik bedoel. Tenzij u denkt wat ik echt bedoel, dan wel. Ik zou het kunnen zeggen wat ik bedoel, maar zolang ik het woord niet opschrijf, is het niet strafbaar (wet 546, bladzijde 7, paragraaf 2. Al was het er dan met stylo ingeschreven). Daarna de Tijuana geprobeerd waar er _niemand_ zat en dan doe ik voor één keer niet hautain door de marginalere medemensen niet mee te rekenen, er zat gewoon echt niemand.

Een logische tweede keus is dan de Maeght van Gent waar Pieter en ik de gemiddelde leeftijd van 35 naar 33 hebben gebracht en we de brunette achter de bar sneller vonden dan de blonde. Omdat Pieter berekend had dat hoe langer we in de Maeght van Gent bleven hangen, hoe meer alcohol we zouden binnenkregen, waardoor de kans dat we een veertigjarige zouden binnendraaien exponentieel steeg, besloten we dan maar naar de Make-Up te gaan. Nu, op Oudejaar is de Make-Up vrij dikke fun, maar zaterdag was het maar een dooie bedoeling. Zodus, Beats of Love in de Vooruit. Geestig, goeie muziek, goeie ambiance, ze works. Ondertussen was het al vijf uur of zo, dus toch maar eens naar huis gegaan. Als we in de Lange Kruisstraat lopen zie ik voor ons een gast die zijn middelvinger opsteekt naar wat andere gastjes en dan in onze richting komt lopen. Of we alstublieft bij hem willen blijven, want hij gaat in elkaar geslagen worden.

Really. Het is vijf uur des nachts, ge loopt alleen in een afgelegen straat en ge hebt zonet boel gezocht met wat gastjes. Voor iemand die zo’n slechte inschattingen maakt, wist hij toch nog goed wat het gevolg ging zijn.

Nu. Dan zit een mens met een dilemma he. We konden moeilijk doorlopen om dan de volgende ochtend te moeten lezen dat er iemand in coma werd geslagen, ik heb het nu al lastig genoeg als ik de doodsberichten tegenkom in de krant en aan die mensen hun dood heb ik zelf geen schuld. Blijven en meedoen was ook geen optie, ik ben een tijdje terug nogal klungelig tegen dek gegaan (ik vertel het nog maar eens, in het geval dat u mijn afgang al was vergeten) waardoor mijn ellebogen en polsen verschrikkelijke veel pijn deden als ik bepaalde bewegen maakte en ik had al moeite om een laptop op te heffen, laat staan dat ik in staat was om aan een vuistgevecht deel te nemen. En Pieter, tjah, he’s a lover not a fighter he. Al die overwegingen maakte ik dus in een fractie van een seconde, waarna ik besloot met ‘Allee, ik zal maar naar de flikken bellen dan’. Waarop ik naar de 100 bel en de vraag in de titel stelde. En dat wisten ze dus niet, want we leven blijkbaar in de echte wereld waar dat nog niet mogelijk is, net zoals het in de echte wereld ook niet mogelijk is om een gewone foto duizend keer uit te vergroten en dan nog een perfect beeld te zien. Maar goed, toen hadden die gastjes door dat ik naar de flikken aan het bellen was en was het al snel gedaan met het boelzoeken. Waarna Pieter en ik de ganse terugweg elkaar hebben proberen overtuigen van het feit dat we heus geen racisten waren/zijn/zullenworden.

Zo. Getypt en op publish geduwd. Als het u niet aanstaat, dan moet u maar wat nieuwe posts op niets.dan.vuur gaan lezen. OF WACHT.

Mijn Restaurant 03/04

De minst snelle van de twee dykes had gewed dat ze om half acht al zou opstaan na hun feestje van de avond ervoor. FAIL. Ah nee wacht, ze heeft het blijkbaar toch gehaald, ik viel ten prooi aan het zotte editeerwerk van VTM. Kris (Gent) gaat langs bij de apotheker en interpreteert haar duidelijke desinteresse in alles wat met hem te maken heeft als een uitnodiging om te vertellen over hoe hij een restaurant heeft en hoe ze die dag opengaan. De chefkok van Antwerpen doet mij constant aan Axel Daeseleire denken, wat geen goeie kwaliteit is overigens, het enige wat mij aan Axel Daeseleire zou mogen doen denken, is zijn doodsprentje.

Ik geloof trouwens van geen kanten dat dat koppel van Antwerpen nog wereldkampioenen fitness en aerobics geweest zijn. Tenzij ze daar ook pas een uur voor de finale begon toekwamen op het toernooi en ze ontdekt hebben dat ze zo betere resultaten halen. In Oostende is het vlees niet geleverd en kunnen ze dus enkel vis aanbieden. De mensen zullen daar wel begrip voor hebben zeker, de eerste openingsdag zijnde? Wie gaat er nu trouwens naar de openingsdag van een restaurant dat meedoet aan een tv-programma? That’s right, attentiehoeren! Oh wijs, er zijn mensen die gewoon weer weggaan. Oh wijzer, Jaouad, meester van ‘t hotel, steekt de schuld op zijn collega’s. Gaan we even doen alsof ik niet daarnet per ongeluk ‘Ghislaine en Jaouad gaan in de clinch’ heb gelezen op de site van de VTM en voorspellen dat er gaat gereld worden in Oostende? Ahhh, Hasselt, waar de eerste tafel uit twee gasten en een meisje bestaat, what’s that all about? Die Stephie is een keun, dat is mij nog maar net opgevallen (leugen). Ow Angelo, ge staat in mijn top vijf van sympathieke deelnemers, maar als ge uw eigen incompetentie op het kassasysteem gaat beginnen steken, ga ik wat moeten schuiven he. En ik wil heus Kris niet plots sympathiek gaan beginnen vinden. Ow wijst, Jaouad zit te lachen met zijn bazin. Ben ik trouwens de enigste die vindt dat er iets niet klopt aan die vent? In Antwerpen doen ze hun deur niet openen en VTM kiest er toevallig een rolstoelgebruiker uit om in close-up te filmen. In Antwerpen haten ze gehandicapten, men zegge het voort. Kris uit Gent, waarom spreekt die eigenlijk geen Gents? Soit, terug naar Leuven, waar het zaalpersoneel nog minder etiquette kent dan mijn zuster (Nee Evi, er wonen geen kabouters op ons aanrecht die borden in de vaatwas steken als jij niet kijkt). Die Nicolas is wel sympathiek, maar staat niet in mijn top vijf, want die is enkel voor deelnemers. Fieuw, reclame.

Antwerpen krijgt onder hun voeten. Ow ow, Lins (look at me, being all familiar) heeft zonet die van Hasselt “kakkers” genoemd. Which is funny, want het zijn twee lesbiennes en die euh, weet je, laat maar. Tijd voor de avondopening. Antwerpen doet eens zot en zet hun deur open. Gent zit al volledig volgeboekt, maar waarom eindigt die Kris zijn zinnen niet eens af en toe met “weetwel”? Tijd voor wat kortere zinnen. Leuven, geklungel van het zaalpersoneel. Oostende, Jaouad slaagt erin om arrogant te zijn en terloops ook nog eens alle tafelnummers door elkaar te halen (faut le faire). Hasselt, ontevreden klant want de asperges zijn _slechts_ afgekookt. Gent, veel eten (echt waar, meer kunt ge daar niet over vertellen, zo’n saai gedoe daar.). Mega, een klant heeft zonet mijn vraag van daarnet beantwoord: “Hij verkoopt veel show, maar doet eigenlijk niks”. Gimme an R, gimme an E en gimme an CLAME, RECLAME!

Einde van de eerste dag. Jaouad wordt ontslagen via de telefoon, juij! De rest is uneventful voorlopig. Binnen twee weken valt er al een restaurant weg, ik ga voorlopig voor Antwerpen. Kris zei iets grappigs!

Sjo. I’m not one om op mijn eigen hoorn te blazen (ik kan dat ook niet, stomme ribben), maar dit was toch wel de beste zaterdagavond review van een donderdaguitzending van Mijn Restaurant die ik al gelezen heb. Sinds het bestaan van de mensheid.