“Kan u zien in welke straat ik sta?”

Mijn langste afwezigheid ooit zeker? En toch welgeteld één e-mail en één comment gekregen om te horen of er iets gebeurd is. Ik – gebroken hartje – mijn lezers.

Opgepast, de laatste paragraaf komt er al aan!

Zaterdagavond zijn Pieter en ik met ons tweetjes weggeweest. Da was eigenlijk niet de bedoeling, er ging veel meer volk afkomen naar Gent, maar dan belt iedereen af enkele uren voordien en eigenlijk was ik dat ook van plan, maar as usual had ik weer teveel geproscrastineerd en was de rest mij al voor. Anyhoo, geen probleem, Pieter en ik kunnen ons wel alleen amuseren. We hebben ook veel raakvlakken, dus dat scheelt. Zo zijn we beide fan van Club Brugge, vinden we Maalik de beste DJ in de Tijuana (waar ik bijna op mijn bek ging omdat ik het boordje net voorbij de ingang niet gezien had.) en zien we mijn zus graag. Grapje hoor, ik kan dat mens niet af.

Eerst zijn we iets Turks gaan eten in de Sleepstraat, waar we er bijna in geslaagd zijn om het verschil tussen een droge en een natte witte wijn te ontdekken. Ik zeg dan wel bijna, maar hetgeen ik bedoel is dat we gewoon de fles hebben leeggedronken. Maar had er nog een druppel meer ingezeten, ohjo, dan was het ons wel gelukt. Terug op mijn appartement hebben we dan een goed uurke zitten knutselen aan de hand van YouTube filmkes. En als ik zeg knutselen, dan bedoel ik natuurlijk niet echt knutselen, maar ook niet hetgeen u nu waarschijnlijk denkt dat ik bedoel. Tenzij u denkt wat ik echt bedoel, dan wel. Ik zou het kunnen zeggen wat ik bedoel, maar zolang ik het woord niet opschrijf, is het niet strafbaar (wet 546, bladzijde 7, paragraaf 2. Al was het er dan met stylo ingeschreven). Daarna de Tijuana geprobeerd waar er _niemand_ zat en dan doe ik voor één keer niet hautain door de marginalere medemensen niet mee te rekenen, er zat gewoon echt niemand.

Een logische tweede keus is dan de Maeght van Gent waar Pieter en ik de gemiddelde leeftijd van 35 naar 33 hebben gebracht en we de brunette achter de bar sneller vonden dan de blonde. Omdat Pieter berekend had dat hoe langer we in de Maeght van Gent bleven hangen, hoe meer alcohol we zouden binnenkregen, waardoor de kans dat we een veertigjarige zouden binnendraaien exponentieel steeg, besloten we dan maar naar de Make-Up te gaan. Nu, op Oudejaar is de Make-Up vrij dikke fun, maar zaterdag was het maar een dooie bedoeling. Zodus, Beats of Love in de Vooruit. Geestig, goeie muziek, goeie ambiance, ze works. Ondertussen was het al vijf uur of zo, dus toch maar eens naar huis gegaan. Als we in de Lange Kruisstraat lopen zie ik voor ons een gast die zijn middelvinger opsteekt naar wat andere gastjes en dan in onze richting komt lopen. Of we alstublieft bij hem willen blijven, want hij gaat in elkaar geslagen worden.

Really. Het is vijf uur des nachts, ge loopt alleen in een afgelegen straat en ge hebt zonet boel gezocht met wat gastjes. Voor iemand die zo’n slechte inschattingen maakt, wist hij toch nog goed wat het gevolg ging zijn.

Nu. Dan zit een mens met een dilemma he. We konden moeilijk doorlopen om dan de volgende ochtend te moeten lezen dat er iemand in coma werd geslagen, ik heb het nu al lastig genoeg als ik de doodsberichten tegenkom in de krant en aan die mensen hun dood heb ik zelf geen schuld. Blijven en meedoen was ook geen optie, ik ben een tijdje terug nogal klungelig tegen dek gegaan (ik vertel het nog maar eens, in het geval dat u mijn afgang al was vergeten) waardoor mijn ellebogen en polsen verschrikkelijke veel pijn deden als ik bepaalde bewegen maakte en ik had al moeite om een laptop op te heffen, laat staan dat ik in staat was om aan een vuistgevecht deel te nemen. En Pieter, tjah, he’s a lover not a fighter he. Al die overwegingen maakte ik dus in een fractie van een seconde, waarna ik besloot met ‘Allee, ik zal maar naar de flikken bellen dan’. Waarop ik naar de 100 bel en de vraag in de titel stelde. En dat wisten ze dus niet, want we leven blijkbaar in de echte wereld waar dat nog niet mogelijk is, net zoals het in de echte wereld ook niet mogelijk is om een gewone foto duizend keer uit te vergroten en dan nog een perfect beeld te zien. Maar goed, toen hadden die gastjes door dat ik naar de flikken aan het bellen was en was het al snel gedaan met het boelzoeken. Waarna Pieter en ik de ganse terugweg elkaar hebben proberen overtuigen van het feit dat we heus geen racisten waren/zijn/zullenworden.

Zo. Getypt en op publish geduwd. Als het u niet aanstaat, dan moet u maar wat nieuwe posts op niets.dan.vuur gaan lezen. OF WACHT.

4 thoughts on ““Kan u zien in welke straat ik sta?”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>