Aan de persoon die de staander van mijn fiets heeft afgebroken

Sinds ik werk heb en dus opnieuw elke dag tussen de mensen moet komen, valt het mij op dat de vraag “hoe gaat het?” nog steeds frequent gebruikt wordt en dat ik nog steeds niet weet hoe ik daar moet op antwoorden. Verder dan een langgerekte “goh….” terwijl ik mij probeer te herinneren welke dag van de week het is en ik mijn zin kan vervolledigen met ofwel “…tis maandag he” ofwel “…tis bijna weekend he”, waarbij het tweede deel tijdens dinsdag, woensdag en donderdag een humoristische noot bevat en tijdens vrijdag gewoon een droge mededeling is (in het weekend wordt die vraag mij bijna nooit gesteld. Of negeer ik hem gewoon.). Dus wou ik nu wel eens weten wat volgens jullie het ideale antwoord hierop is. Het moet luchtig, zakelijk en kort zijn. “Bwa, ça va” mag dan wel die drie elementen bevatten, het is was voorbijgestreefd. “Oh prima” vind ik wel nog iets hebben, maar dat klinkt dan weer te ontwijkend. Vertel het mij, sociale lezers.

Dreadful

Daar zijn ze zelfs in het noordoosten van Spanje vies van, me dunkt. En hoe gaat dat in zijn werk bij toiletbezoeken? Hij draait dat rond zijn nek? Kan ik een “ma eikes jong” krijgen? Let vooral op de naam van de foto, dreadful. Waren er wereldkampioenschappen voor woordspelletjes, ik haalde minstens de 1/16de finales. (Foto getrokken op de parking van de Delhaize overigens.)

Ik ben begonnen met een blacklist, geïnspireerd door de Student Blacklist uit Rules of Attraction (Bret Easton Ellis. Let op de schrijfwijze, nets en sei.) Binnenkort kan je hem volgen via een link rechts. Je kan niet missen, het is de enigste link die er is bijgekomen in de laatste drie jaar. Ik besef trouwens net dat die “movie ratings” allemaal over afleveringen van een tv-serie gaan. Ergens is dat ironisch. Voornamelijk triestig, maar toch ergens ook ironisch.

En nu voor de titel. Het is de openingszin van een blaadje die vanaf morgenvroeg in onze fietsenstalling gaat hangen. Er is namelijk iemand zo vriendelijk geweest om de staander (pikkel, pekkel, take your pick(el)) van mijn (eigenlijk mijn zuster haar) fiets af te breken. Na een grondig onderzoek kwam ik zelfs tot de ontdekking dat de afgebroken staander niet meer in de fietsenstalling lag, wat er dus op wist dat iemand zijn misdaad heeft proberen te verbergen.

Aan de persoon die de staander van mijn fiets heeft afgebroken en deze vervolgens in een mislukte poging om de misdaad te verbergen, heeft meegenomen: ik hoop dat u brandt in de hel. Tom – appartement 2 302.

En dan in het klein eronder: excuses en afgebroken staander worden graag in ontvangst genomen.

Nee, het was een slecht week voor de materialist in mij. Woensdag was ik zo slim om ons droogrek op het terras te plaatsen terwijl het hard waaide buiten, waardoor enkele van mijn sokken drie verdiepingen naar beneden zijn gevallen.

“Ga jij naar beneden?”

Ik heb mij de afgelopen week bezig gehouden met klasfoto’s van de kleuterklas en lagere school online te zetten op Facebook. Hier te zien, maar waarschijnlijk heeft u daar een Facebook account voor nodig. Of misschien ook niet, er zitten meer gaten in dat ding dan een zeef. Dan een zeef, jaja. Ik had ook “dan uw moeder” kunnen zeggen, maar wat heeft die me ooit misdaan eigenlijk? Mijn collega stelde voor om al mijn klasgenoten op te zoeken en een nieuwe klasfoto te maken, met iedereen op dezelfde plaats, wat ik een uiterst briljant idee vond (en dus ook van plan was om het hier neer te schrijven en te doen alsof ik het zelf bedacht had.), tot hij erbij vertelde dat ze dat al eens in Man Bijt Hond hadden gedaan. En wel, weet u wat ik van Man Bijt Hond vind? Ik vind dat een _slecht_ programma. Ohhhhhhhh, wat heb ik toch een scherpe tong.

Anyhoo, ik heb iets nodig om deze site weer hip ende levendig te maken. Sure, ik kan een dag uit mijn leven vertellen en dan de laatste zin beëindigen met een uitroepteken, om te benadrukken dat dat de climax is, iets wat anders van geen kanten duidelijk was, want uw verhalen gaan nergens, maar dan ook _nergens_ over. Er is niemand geïnteresseerd in hoe u op uw werk bent geraakt. De trein had vertraging? OMGWTFLOLLERSKATESZIJNVOORMEISJES!!!!11!HONDERDENELF!!! Euh ja, ik dwaal een beetje af. Ik zoek dus iets om me weer mee bezig te houden. En ja, dan kom ik weer bij sites bespreken uit. En okay, been there, done that, didn’t buy the t-shirt cos all they had left was XXL — fat people are lucky sons of bitches, maar ik kon dat toch goed? Ooit? Dus ga ik nu een oproep doen tegen beter weten in: stuur mij uw suggesties door. Een weblog altijd al irritant gevonden, maar nog nooit de moed gehad om er zelf iets over te zeggen? Laat mij het in uw plaats doen!

Timmy, vergeet mij niet te vertellen hoe belachelijk die laatste paragraaf was. Of de andere, for that matter.

Omdat ik gezegd had dat ik het ging doen en ik, gelijk, altijd mijn beloftes nakom, moet ik jullie nog uitnodigen op Pieter zijn feestje: HET ALLERLEUKSTE FEESTJE OOIT SINDS HET ONTSTAAN VAN DE MENSHEID (opgelet: Facebook-link. Hopelijk werkt het. In tegenstelling tot uw moeder. Tsja.). Het gaat door op mijn appartement en het gaat vet worden (laat het genoteerd zijn dat ik hier geen “uw ma” lol heb gemaakt. Dat was te gemakkelijk geweest (en hier ook al niet!)). Komen? Komen.

Oh ja, de titel. Werd mij gevraagd door een dertienjarig meisje die op -1 op de lift stond te wachten waar ik in stond. Ok, ik had gewoon “neen” kunnen antwoorden, ze laten instappen, haar e-mailadres kunnen vragen en er uiteindelijk mee in een hotelkamer kunnen belanden, maar hey, das zo voorspelbaar, dus ben ik voor “neen, aangezien er geen verdiepingen lager zijn.” gegaan, waar ze eens groen mee moest lachen.

Maar wacht, dat is nog niet de climax (want er stond nog geen uitroepteken):

Daarna ben ik naar de Delhaize geweest met de fiets. En toen ik mijn fiets had weggezet in de kelder op -1 en ik de lift wou nemen, zat datzelfde meisje er al in. “Ga jij naar beneden?” vroeg ik. En de cirkel was rond! En ergens in België had een trein vertraging!

Uuh! Ma nu zy je officieel me TOFSTE neef ooit!

Brutin.be werd zonet van WordPress versie 2.0.7 naar versie 2.5.1 omgeschakeld. Das twee en een half jaar, gasten. Next up: mijn mentale leeftijd.

Euh, dit is eigenlijk enkel een post om te melden dat ik drie nieuwe foto’s in mijn Flickr account heb gezet, waarvan twee van mijn neef. Jonas. Jonas Brutin is mijn neef. Ik heb u ge-out jong, probeer mij nu nog maar eens te negeren als ge mij tegenkomt met uw vriendjes.

It’s true, I am afraid of dying.

Had ik eigenlijk al eens verteld over die keer dat ik vast zat tussen de deur van de bus? En dat ik heb moeten roepen naar de chauffeur om mij vrij te laten? Neen? Tiens. Ik zal wel een goeie reden gehad hebben. Ah wacht, ik weet het weer: Het was _enorm_ beschamend. Al goed dat het geen bus was die voor de helft gevuld is met Thomas Cook collega’s. (Zoveel sarcasme in zo’n klein bolleke)

Ik heb er eens over nagedacht en besloten dat ik het minder erg zou gevonden hebben moest Tom Boonen verongelukt zijn in plaats van François Sterchele. Maakt mij dat een slecht mens? Neen. Daar zorgde mijn hypocrisie, snobisme en algemene etterheid reeds voor. Maar laat ons nu eens héél eerlijk zijn, zo van die gasten met lang onverzorgd haar, groene legervest en over het algemeen geen schoeisel, raken jullie dat niet beu? Of van die meiskes met _veren_ in hun haar, what’s up with that?

Ik heb een beetje medelijden met gans dit concept. Is dat de zieligste verzameling comments or what (Ik weet wat u denkt, maar we tellen even niet “alle comments ooit gemaakt door netsensei” mee)? “ik doe mee, maar ik maak niks mee, dus het gaat saai zijn”. Uhu. Alsof de saaiheid van uw bestaan u ooit _eerder_ heeft tegengehouden (ik verwijs naar hun weblogs, obvs). En dan is er een pipo die opmerkt “tis een werkdag”. No shit, Sherlock, vrijdagen zijn dat meestal ja. Soms loop ik echt ongemakkelijk bij het zien van het soort mensen die blijkbaar dezelfde weblogs als mij goed vinden, want het enige dat ik met hen gemeen wil hebben is een verslaving aan zuurstof en de aanwezigheid op hun begrafenis.

Sjo, we zullen nu nog eens zien wie er een blind date met mij wil organiseren.

De titel komt uit Everything Is Illuminated van Jonathan Safran Foer en gaat zo verder:

I am afraid of the world moving forward without me, of my absence going unnoticed, or worse, being some natural force propelling life on. Is is selfish? Am I such a bad person for dreaming of a world that ends when I do? I don’t mean the world ending with respect to me, but every set of eyes closing with mine.