“Zou jij dat leuk vinden?”

Perfect, beautiful books. Niet van mij, maar het had gekund.

Nog zeven dagen mensen, en dan hoef ik nooit meer tram vier te nemen. Excuseer mij als ik een beetje emotioneel (ik moet trouwens altijd aan mezelf denken als ik “I am this great unstable mass of blood and foam and no emotion that’s worth having could call my heart its home.” hoor. Compleet irrelevant? Euh, is dit uw eerste bezoek?) klink, maar als je sinds dinsdag maar aan een gemiddelde van drie uur en twaalf minuten slaap zit en je dan om acht uur des ochtends de tram neemt naar het werk om dan te beseffen dat, _ja_, die twee kleine meisjes naast je links het alfabet aan het opzeggen zijn en _ja_, ze houden het nu al tien minuten vol en _neen_, de eindhalte is nog lang niet in zicht en _neen_ de vensters gaan niet ver genoeg open om er een klein meisje door te gooien, dan durf je daar al eens enthousiast over te doen.

Ik was van plan om mijn tijd te nemen met deze post, maar ik heb net beseft dat ik mijn gemiddelde enkel omhoog krijg als ik nu wat vroeger ga slapen. Dus gaan we nu over naar de titel. Zoals eerder vermeld en tegen beter weten in, ben ik naar De Kreuners gaan kijken. Big mistake. Dat ganse optreden was een exacte kopie van hun optreden zondag in Brugge. Exact. “Maar Tom, de setlist, ok, dat kan, maar toch niet de bindteksten?” _Zelfs_ de bindteksten. “Ok, Tom, rustig, maar dat waren waarschijnlijk gewoon van die standaardzinnen die meerdere groepen gebruiken?” _Neen_, het waren volzinnen, zelfs zijn handbewegingen waren identiek en tegen wie praat ik eigenlijk? Maar soms is Karma geen teef en vindt ze dat ik een troostprijs verdien. En die was er, oho, die was er, in de vorm van een Rode Kruis medewerkster, een strontzatte tiener en een ambulance.

Joris en ik staan aan de overkant van zo’n Rode Kruis container naar het optreden te kijken, wanneer er een ambulance achteruit komt aangereden. Hij stopt, er stappen twee ambulanciers uit (wat had u verwacht? Circusclowns?) die de container binnengaan. Om wat later terug buiten te komen met tussen hen in een zatte gast, die zo vriendelijk was om te wachten met zijn projectile vomiting tot hij publiek rond zich had en er in slaagt om een ambulancier ook te raken. Op zo’n momenten ben ik blij dat ik stressbestendiger ben geworden en helder van geest blijf bij grote opwinding. Dus haal ik mijn gsm uit om een filmpje te maken om het op YouTube te kunnen plaatsen. Ik was nog maar net begonnen met filmen, wanneer een Rode Kruis medewerkster die stond te “superviseren” mij plots opmerkt en roept “Ey, geen foto’s!”, waarop ik terugroep “Euhm, waarom niet?”, waarop zij (kunnen jullie nog volgen?) eventjes niet weet wat zeggen en dan “Zou jij dat leuk vinden?” antwoordt. Lol. Ja, als ik mij zonet vrijwillig half comateus heb gedronken en afgevoerd moet worden naar het ziekenhuis, dan heb ik echt wel het recht om te klagen over privacy, raar mens. Dit reeds enorm fenomenaal verhaal was normaal nog vijftien keer (nee, ik overdrijf, veertien keer) zaliger geweest, ware het niet dat ik daarnet heb ontdekt dat mijn filmpje niet gelukt is. (ik had waarschijnlijk niet op record geduwd. Yes well, liever dat dan een strontzatte tiener zijn die afgevoerd moet worden. Of een Rode Kruis medewerker. Die vesten, maat!) Na het optreden kwam er alweer een ambulance af en daar hebben Joris en ik ook staan naar kijken, maar dat was niet zo interessant. Ramptoerisme op de Gentse Feesten is de max. Daar kunnen aangestrande potvissen (Weet iemand wat de Engelse vertaling is? Echt niemand?) nog iets van leren.

En wanneer gaan ze die stroppen eens verbieden op de Gentse Feesten? Serieus, dat is net zo belachelijk als een (afwasbare) tribal tattoo. Het lijkt nergens op, er zit zogezegd een betekenis achter en ge kunt hem na tien dagen weer wegdoen. Soms is Gent echt op weg om het Antwerpen van Oost-Vlaanderen te worden. Al goed dat er genoeg West-Vlamingen wonen om het wat af te remmen.

“Ik dans wel met een zeil”

Mijn die-hard fan zal het wel niet ontgaan zijn, brutin.be heeft nu ook een favicon, een wit vierkant. Zo wit als mijn trouwboekje, zo wit als de pagina in mijn Moleskine met hoofding “dingen die mij meezaten sinds 1983)”. Ja, het is weer één van die dagen. Maar euh, het is vooral een wit vierkant omdat ik steeds errors in mijn logfile kreeg omwille van een link naar een onbestaande favicon en in plaats van de oorzaak op te zoeken, heb ik gewoon een favicon online geplaatst. Waw, ben ik blij dat ik deze paragraaf enkel moest schrijven en niet hoef te lezen.

Ik kom waarschijnlijk weer ettelijke weken achter, maar mijn eerste Pukkelpop schedule draft versie is af! Zeventig groepen die ik wil zien, wat natuurlijk niet mogelijk is aangezien er soms overlappingen zijn en ik ook nog altijd Tom Brutin ben en mijn eigen moeder zou verkopen mocht dat een voorwaarde zijn om te mogen douchen na een ganse nacht in zo’n akelig tentje en een ganse dag tussen, tjah laat ons het zeggen zoals het is, _andere_ mensen. Omdat ik “iets met computers” heb gestudeerd, ben ik er zelf in geslaagd om een link te maken naar mijn Pukkelpop schedule. Want elkaar _toevallig_ tegenkomen is nog eens zo gemakkelijk als je al op voorhand weet waar de andere persoon zal zijn natuurlijk. Ik weet niet wat ik hier precies mee insinueer, want ik kan niet _en_ naar een groep luisteren _en_ sociaal doen natuurlijk.

En dan nu tijd voor de titel! Aangezien mijn internet al sinds donderdag niet meer werkt en dit blijkbaar toch geen reden is voor de regering om asap te vallen en ik mij niet kon inbeelden hoe ik het in godsnaam twee dagen zonder internet zou uithouden zonder mezelf na een kwartier van kant te maken, ben ik dus maar naar Brugge getrokken, om tot mijn grote vreugde te ontdekken dat mijn slaapkamer nog steeds niet verhuurd was. Met dank aan mijn moeder. Dank u, moeder. Anyhoo, ik ben gisterenavond samen met Bert naar de Kreuners gaan kijken op de Markt in Brugge.

*pause for dramatic effect*

De Kreuners. _Met_ Walter Grootaerts, _met_ Ben Crabbé en _met_ Axl “kijk naar mij, mijn voornaam heeft een onconventionele schrijfwijze, waaw, ik ben zo alternatief” Peleman. Tuurlijk, de Bermuda driehoek is een pak dodelijker, maar daar kan je tenminste mee buitenkomen zonder het risico te lopen de douchebagnorm per vierkante meter te overschrijden. Ze zouden die mensen moeten verbieden met elkaar om te gaan, that’s all I’m saying. Alhoewel ik geen enkel nummer van hen kon opnoemen (Anne blijkt niet van hen te zijn) heb ik mij toch geamuseerd. Bert en ik maakten er een sport van om elk refrein met een aangepaste tekst mee te zingen, maar na “Ik dans wel met een zeil”, “Maak me wakker als je kan (het lukt je nooit)” en “Zij heeft pijn, ze zegt aw aw aw aaw”, vond Walter het nodig om een refrein te zingen met enkel het woord “ja” erin, de eikel, waardoor wij onze plannen om een Kreuners coverband op te richten, een stille dood lieten sterven. Nu jij nog Ben/Axl/Walter. Hell, het hoeft zelfs niet stil te zijn. Voor wie dacht dat de rest van de wereld stopt tijdens de Gentse Feesten en het dus niet heeft meegemaakt: Pretentieus much. Oh en ze komen woensdag ook naar Gent. En ik ga stiekem nog eens kijken.

Heb ik net positief gedaan over een Vlaamse rockband vol oude mensen?! Wie ben ik en wat heb ik met mijzelf gedaan?

“Moet ik ze anders buitenzetten?”

Kijk, dan zijn de laatste twee weken op dit appartement bijna ingegaan en dan ontdek ik na een jaar dat ik mijn beide ruiten kan openmaken. Then again, was Ilse nooit op bezoek geweest vorig jaar, dan hadden we nu nog steeds geen werkend fornuis en was er van een centrale verwarming al helemaal geen sprake geweest. Oudere vrienden, zoek ze om u eigen jonger te voelen, hou ze voor hun levenservaring (ze gaan toch niet lang mee).

Vergeet het

Ben ik de enige blogger die zaterdag zo’n mail heeft ontvangen, of ben ik gewoon de enige blogger die zaterdag zo’n mail heeft ontvangen en er zich dood aan ergert? Hallo, er staat een smiley in de titel. En niet dat er zoiets bestaat als een _passende_ smiley, maar een knipoogsmiley na de woorden “rss-feed request”? Is dat sexual innuendo waar ik niet van op de hoogte ben? En de zin “dan nog even kort en krachtig” komt vrij dwaas over, met dat wat volgt de langste paragraaf van de ganse mail is. En beletseltekens? Echt? Is dat met de gedachte “hetgeen ik weglaat is beter dan hetgeen ik laat staan”? Nu, bonuspunten voor het ludieke “Zatte groeten” aan het einde van de mail. Dat zag ik niet aankomen en ik heb er hartelijk mee moeten lachen. Of wacht. Toch niet. Zattevrienden.be, yuk. Als je eenmaal aan al de blote vrouwen went (het kan!), besef je dat drie vierden van hun posts vol extreem rechts gezeik staat. I’ll pass, thank you. Moraal van het verhaal? Twee keer nadenken voor je mij een mail stuurt. Zeker als ik er een _janet_ in genoemd word.

De titel komt van een hippie *gasp*. Situtatieschets: Tram 4 aan het station. Ik zit vooraan, voor mij een hippie. Plots commotie, iemand komt melden aan de chauffeur dat er een vrouw aan het bloeden is. Mijn fancy was tickled, maar het bleek uiteindelijk over een oud vrouwtje te gaan die er in geslaagd was om te vallen bij het opstappen en haar been was wat aan het bloeden. Vier seizoenen Grey’s Anatomy leerden mij dat het allemaal wel meevalt, maar neen, de chauffeur staat er op om een collega op te roepen, dus mogen wij wachten. Waarop de hippie voorstelt om ze gewoon buiten te zetten, zodat wij verder kunnen. En na een boze blik van de chauffeur voegt hij er nog aan toe “op een bankje he, op een bankje.” Ik zweer u, we hadden bijna een high-five gedaan, maar toen besefte ik weer dat ik niet wist waar hij met zijn hand gezeten had (voor hetzelfde geld had hij net één van zijn andere lichaamsdelen aangeraakt). Uiteindelijk zijn ze haar dan komen halen en mochten we doorrijden.

Pittig detail: Wat later vertelde hij mij dan nog dat hij voor bejaardenverzorger studeerde. Ik had bijna medelijden met oude mensen. Tot ik besefte dat ik al keihard werk om hun pensioen te betalen. You can’t have your cake and eat it too.

Een rijbewijs is geen vliegbrevet.

Waarom hing er Tipp-ex aan het computerscherm van een dom blondje?

Omdat ze nog nooit met een pc gewerkt had en door enkele van haar collega’s was wijsgemaakt dat ze zou haar typfouten moest verbeteren. Toen iedereen haar begon uit te lachen, besefte ze haar beschamende fout en vluchtte ze al huilend het kantoor uit. De directeur, die op dat moment toevallig langs kwam, had de schuldigen enkele maanden voordien al eens op het matje geroepen omwille van dergelijke pesterijen op het werk en had deze keer geen ander keus dan hen op staande voet te ontslaan.

Ik wou dat mensen eens ophielden met mij de weg te vragen. Ik weet het nooit en ik stuur hen meestal rechtdoor en dan de derde, nee sorry, de tweede straat links. Ver genoeg om hen niet opnieuw tegen te komen en toch dicht genoeg om hen de kans te geven terug te rijden en mij een pak rammel te verkopen. Ik leef graag gevaarlijk. Toen ik jonger was en nog op vakantie ging met mijn ouders ben ik ooit eens al na negenenvijftig minuten in het zwembad gesprongen. And I lived to tell it all.

De titel is te zien in alle Gentse trams tegenwoordig. En blijft daar hangen tot de genieën bij De Lijn hem vervangen door een zo mogelijk nog indrukwekkender pareltje. Mijn geld staat op “De aarde draait rond de zon.”, “Water is nat” of “Gezeik in de trams, voordien enkel een geur, maar nu ook in woordvorm!”. Het was nochtans een moeilijke keuze tussen deze titel en de randdebielen van de NMBS hebben het weer geflikt.. _Randdebielen_, I shit you not. En dit van de persoon die het in zijn daaropvolgende post presteert om ons te vertellen dat hij alvast heel gelukkig is met zijn goedkope iPod _Switch_.

“I tried to bring sexy back, but all they’d give me is store credit.”

Het leukste aan Rock Werchter? Goh. Ik kon drie dagen rondlopen en de kans dat ik mensen met een crappy muzieksmaak tegenkwam was een hoop minder. Waarmee ik niet wil gezegd hebben dat mensen die ik tijdens die drie dagen ben tegengekomen _wel_ een goeie muzieksmaak hebben. Ik kijk onder andere naar u, Pieter, haal dat album van Pink eens uit uw iTunes en we zullen nog eens klappen. Nee, Rock Werchter, dat is voor mensen die enkel naar de radio luisteren en te lui zijn om zelf op zoek te gaan naar goeie muziek. Het kan mij geen zak schelen dat elk optreden van de Kaiser Chiefs een “feestje” is, hun liedjes zijn repetitief als hel en gaan echt wel nergens over. I predict a riot? I predict een optreden waar elke dronkaard hun liedjes kon meezingen na één keer het refrein gehoord te hebben.

Dat gezegd zijnde, ik _hou_ van Werchterreviewblogposts:

  • Zo was ons aller Netsenseikerd ook van de partij. Hoogtepunt van de post: het laatste leesteken. En ook wel: “die letterlijk in de trussen van het podium ging klimmen”. God forbid dat hij figuurlijk in de trussen had geklommen, da zou nogal een endeke absurd geweest zijn!
  • Maar het kan blijkbaar nog erger (ja, echt!), zo bewijst imtay ons. Heeft de volgende groepen _vrijwillig_ gezien: Air Traffic, Counting Crows, Mika, Lenny Kravitz, R.E.M. en The Chemical Brothers. Gebruikt twee keer het woord wereldsterren. Gebruikt twee keer het woord wereldsterren en bedoelt het geen enkele keer ironisch. Denkt dan ook nog eens te weten hoe daklozen leven omdat hij drie uur in het midden van de nacht op zijn trein heeft moeten wachten. Als netsensei en imtay zich ooit zouden voortplanten, dan zou dit resulteren in een zwart gat dat alle creativiteit rondom hen zou opslorpen. En het zou een _lelijk_ zwart gat zijn.
  • Ook op planet-ugent gevonden, maar iets minder erg als de vorige twee: Herakleitos On Monday, die alle groepen beoordeelde met een score van één tot vijf sterren en er op één of andere manier in slaagt om sommige meer dan één ster te geven.

De titel is grappig. Grappiger dan Adam Sandler? Neen.