“Waar zijn de mensen die het nog niet weten?”

Deze post werd met weinig goesting gemaakt. Themaposts zijn yuk. Vijftig onderwerpen verdeeld over vier paragrafen, voor iets anders doe ik zelfs geen moeite meer. Het bewijs volgt zo meteen.

Het begon allemaal op dag één (een minder grappige blogger zou dat aanvullen met “want op dag twee beginnen zou een beetje raar zijn”. Maar ben ik dan ook niet minder grappig omdat ik mij kan inleven in de gedachtengang van een minder grappige blogger? Of is het meer zoiets als een groep verzamelingen die doorsnedes hebben met elkaar en dus zowiezo iets gemeen hebben? Durrrr.), pas toegekomen uit Portugal om 3u30 en al terug op de trein om acht uur. Ik ben geen mens van grote uitspraken, maar de treinrit naar Pukkelpop is iets waar ik elk jaar na uitkijk. De combinatie van halve liters, Bert en oude bejaarden die ons twee uur lang verbijsterd aanstaren, moest ik in de Hemel geloven, het zou er wat op lijken. Zonder die bejaarden dan. Leuke mensen gaan naar de hemel, bejaarden gaan naar het bejaardentehuis.

Volgens mij zijn er massa’s mensen die besproken willen worden in deze post. Prepare to be dazzled. Nee wacht, wat is teleurgesteld int Engels? Ah, disappointed. Dat is wat ik bedoelde. Ik ken geen genade voor mensen mij verbieden om woorden die op -pörno eindigen te gebruiken in mijn post.

Groepen van Dag één:

  • De Jeugd van Tegenwoordig [8.5/10]
  • The Cribs [4/10]
  • Danko Jones [7/10]
  • MaxNormal.tv [9/10]
  • British Sea Power [8/10]
  • Hadouken! [9/10]
  • Editors [ik moest!5/10]
  • Le Le [9/10]
  • The Flaming Lips [6/10]
  • The Killers [8.5/10]

Waarna we in onze tent zijn gekropen en als een blok in slaap vielen. Of nee, waarna we tot zes uur Vodka met Golden Shower hebben zitten drinken, in ons tent zijn gekropen en als een blok in slaap vielen. Ik. Heb. Geslapen. Op. Pukkelpop. – Hoogtepunt van PP. (I kid, I kid. De douche op zaterdag was nog beter.)

Slechts tien groepen gezien, dat moest op Dag twee een stuk beter. Maar tussen moeten en zijn ligt een wereld van verschil. Of toch een door alcohol geinduceerde jem’enfoutisme die meer zin had om op de grond te zitten voor de rest van de dag. Kwam daar nog eens bij dat Bert des middags al naar huis moest omdat hij een meisje is die zijn diploma belangrijker vindt dan zich amuseren. Een diploma dient toch alleen maar om de andere mensen in de rij bij het doppen te overtuigen van uw intelligentie, weetwel. Ik heb uiteindelijk zes groepen gezien. Ik zou het woord zes benadrukken, maar ik ben te bang om straks te moeten ontdekken dat mijn “#1 person with the best taste in music” ranking op Facebook verdwenen is om nooit, nooit, _nooit_ meer terug te keren. Mijn “#1 person with the best sense of humour” is twee paragrafen geleden al gestorven, I am sure.

Groepen:

  • Girls in Hawaii (of Girls in away zoals de jeugd het tegenwoordig uitspreekt. Vinger aan de pols, mensen.)
  • A Brand (Time is een leuk liedje, maar Hammerhead en Beauty Booty Killer Queen zijn afgezaagd. Of opgebrand, als dat uw soort humor is, maar A Brand wordt heus niet op zijn Nederlands uitgesproken
    hoor.)
  • Does It Offend You, Yeah? (Erg goed. Staat in mijn top zesentwintig van PP 2008. U raadt _nooit_ hoeveel groepen ik zaterdag heb gezien.)
  • Robyn (Die was er ook.)
  • Miss Kittin & The Hacker (En zij ook.)
  • Boys Noize (Wijs. Op de paar momenten dat ik niet werd gevraagd of ik geen ecstasy meer had, heb ik zelfs gedanst. De volle vijf minuten dus. Ergens in België loopt een drugsdealer die op mij lijkt)

Bedtijd! Voor Pieter een uur eerder dan mij, maar ik heb hem wel wakker gemaakt toen ik ging slapen en ik hem iets moest vertellen. Maar wat?

Dag drie! Een dag waarop sommige meisjes (en dan bedoel ik mensen die geen karakter hebben, niet de mensen met een vagina.) al om zes uur naar huis gingen, maar Pieter en ik niet, dus heb ik dat niet gemerkt. Ik ga gewoon de groepen bespreken en er mee kappen.

  • The Black Box Revelation (Kinders die rockmuziek maken. Eat it, Xink)
  • Black Kids (Weggelopen na hun hitje. Zo laag ben ik gevallen, ja.)
  • The National (Zijn zogezegd nog beter live. Mensen zeggen veel. )
  • Yelle (Kip)
  • Girl Talk (Mixen platen aan elkaar. Zoals Soulwax zegt u? Neen. Dit zijn geen drollen met grootheidswaanzin, daarmee. )
  • MGMT (Megamaat. See what I did there?)
  • Bloc Party (Volgens mij is die zanger een lul in het echte leven. Maar hij is zwart, dus ik durf dat niet luidop te zeggen.)
  • Simian Mobile Disco (Hier heb ik veel lesbiennes op zien dansen.)
  • We Are Scientists (Keigoed zoals altijd. Ik had graag nog een shoutout gedaan naar mijn pak frieten met mayonaise waar de helft van de zaal is ingestapt. )
  • Crystal Castles (Ze hebben weinig fans met epilepsie denk ik)

Pukkelpop is dood, lang leve Pukkelpop. Pieter en ik zijn zondagmorgen vertrokken, na eerst een strijd op leven en dood te leveren met zijn 3” Quechua tent. En er zaten Antwerpenezen op onze trein die mijn rugzak en slaapzak “per ongeluk” meenamen toen ze afstapten.

De titel komt van Peter Van De Veire en is de clou van zijn “Waar zijn de meisjes?” “Waar zijn de jongens?” lol. Ik vind het grappig om te moeten horen dat mensen nu serieus overwegen om naar Radio Donna te beginnen luisteren, gewoon omdat hij daar gaat werken. Nee, wacht, grappig is niet wat ik bedoelde, wat is een synoniem voor ‘ik ga er bijna van over mijn nek’?

Deze post is als die keer dat je met je ouders naar Bellewaerde mocht en je er al weken naar uitkeek en op de dag zelf was het aan het stortregenen en heb je je dus helemaal niet geamuseerd. En terecht, welke volwassen mens gaat er nu ook naar Bellewaerde?

5 thoughts on ““Waar zijn de mensen die het nog niet weten?”

  1. Omdat ik weet dat je correcte info op je blog belangrijk vindt, het is een 2”-tent, geen 3”-tent. Wellicht duurt zo’n 3 seconds opplooien dus zelfs 3 uur in plaats van 2 uur.

  2. @eilandman
    Omdat ik zo snugger ben – niet dus! voor alle duidelijkheid – om mijn neus in zaken te foefelen waar ik hem beter uit zou houden, omdat er toch weinig kans is dat ‘t wat bijdraagt:
    De reactie die jij hier gaf, is toch te mooi om te laten liggen voor een blogger als Tom. ‘Als Tom’ is dan zoals Michel Vuijlsteke beschreef in een van zijn reacties op jouw “Mijn weblog vertegenwoordigt niet de mening van mijn werkgever”-post. Ik vertrouw op zijn oordeel, omdat ik daar al eerder reden toe had. Het is gewoon een dankbaar gegeven om iets mee te doen. En dat doe je als blogger dan logischerwijs in jouw eigen stijl, toch?
    Misschien ben ik niet voldoende op de hoogte van de voorgeschiedenis om me uit te spreken. Maar enkel afgegaan op jouw reactie hier en wat Tom ermee deed in zijn volgende post, zie ik niet in waarom er iets ‘ernstig’ van gemaakt moet worden. Noch van zijn, noch van jouw geslinger met snottebellen.
    Puur voor mijn eigen zelven ben ik wel content dat Michel over zowel Tom als jou geblogd heeft, want zo heb ik weer twee blogs gevonden, die ik toch wel in ‘t oog ga houden.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>