“En die hebben allemaal een lek in hun badkamer of zo?”

Zoals u zich misschien nog herinnert, zat ik op 6 november met een lek in mijn badkamer. Door het gebrek aan updates tussen dan en nu denkt u misschien dat dit reeds lang opgelost werd. Welllll, dat hangt van uw definitie van “lang” af. En van uw definitie van “opgelost”. Laten we even de historiek overlopen.

  • Donderdag 6 november merk ik dat ik er water binnenloopt in mijn badkamer, via de lamp en via de muur. Dat wist u al.
  • Vrijdag 7 november om negen uur bel ik mijn vastgoedmakelaar om dit probleem te melden. Let vooral hoe ik niet zeg dat ze de telefoon opnamen. Ze gaan daar blijkbaar in verlof van 7 november tot en met 11 november. Ik wring in die vijf dagen zo’n 8975415798656494 keer een handdoek uit in mijn badkuip.
  • Woensdag 12 november. Ik bel en ze nemen op! Ze zullen de klusjesman eens sturen, misschien komt het water van bij de bovenburen. Tom content. Tot ik thuiskom en merk dat mijn vloer nog steeds nat is. Niet dat ik verwacht had dat de klusjesman mijn vloer ging dweilen, maar het lek is er dus nog steeds.
  • Donderdag 13 november, eens horen wat er precies gebeurd is. Klusjesman heeft niks gevonden (“het is echt een raadsel!”), maar de loodgieter komt in de namiddag langs. Tom content. Tot ik thuiskom en merk dat mijn vloer nog steeds nat is. Niet dat ik verwacht had dat de loodgieter mijn vloer ging dweilen, maar het lek is er dus nog steeds.
  • Vrijdag 14 november, eens horen wat er precies gebeurd is. Maar dat zal niet meer lukken, want mevrouw werkt niet op vrijdag en haar collega’s weten van niks (een bureau van zeven man, wat wil je). Tom zijn weekend kan al niet meer stuk.
  • Maandag 16 november. “U raadt _nooit_ waarvoor ik bel!” Euh… “Het lekt nog steeds in mijn badkamer!”. Toen ik hoorde dat de loodgieter niks kon doen, want de verzekering moest eerst controleren of er wel _iets_ aan de hand was en die konden pas woensdag 18 november langskomen, heb ik mij van mijn beste passief-agressieve kant laten zien. Buiten het pareltje in de vorige titel zei ze ook nog andere billenkletsers als “wij hebben dus wel honderden huurders hoor, denkt u dat wij enkel voor u bezig zijn?” (Mijn antwoord staat in de titel), “Het is toch mijn schuld niet als de verzekering pas zo laat kan komen?” en het tragisch-komische “Ik werk maar tot vijf uur hoor, u denkt toch niet dat ik daarna nog ga bellen?”
  • Woensdag 18 november, in de namiddag. Iemand (niet zij) belt mij op om te melden dat de loodgieter de volgende ochtend zal langskomen. Die nacht droom ik over bruikbare badkamers en droge handdoeken.
  • Donderdag 19 november, in de namiddag. Iemand (zij) heeft mij gebeld tijdens mijn middagpauze om te melden dat het lek gedicht is. De schrijnwerkers kunnen wel pas binnen twee weken de schade aan het plafond komen herstellen, maar goed, er zijn ergere dingen dan een plafond met zwarte vlekken op, denk ik dan. Tot ik thuiskom. Enfin, ik ben een paar keer terug naar buitengegaan om het huisnummer te checken, want wat ik zag leek niet op mijn appartement, eerder op een vuilnisbelt. Zo een waar er een reusachtig stuk plafond is uitgebroken en het puin over de ganse badkamer verspreid ligt. En dan had ik die bruine vlek op mijn laken nog niet gezien die naar overgeefsel stinkt.

Het gaat trouwens over Estia.

“Het is toch niet omdat er water via uw lamp in de badkamer loopt dat u niet meer kan douchen?”

Beeld u in: het is zaterdagmorgen acht uur en u moet gaan werken. Omdat u pro-actief bent, heeft u de dag ervoor een zak sandwiches en een pot Nutella choco in uw rugzak gestoken, maar nu begint u toch te twijfelen of dat wel genoeg variatie is om als ontbijt en lunch te dienen. Dus gaat u maar naar de Panos in de rij staan, er staat wel wat volk, maar meestal werken ze daar toch snel. Nog vier mensen voor u. Plots ziet u haar. Iets aan haar trekt uw aandacht. Is het haar figuur? Neen. Is het haar lach? Neen. Is het haar gevoel voor humor? _Neen_. Het zijn haar natuurlijke dreads. Haar natuurlijke dreads die ze daarnet even heeft aangeraakt met beide handen. Haar natuurlijke dreads die ze daarnet even heeft aangeraakt met beide handen om daarna een _broodje_ voor de klant net voor jou klaar te maken. Op dat moment (ondertussen over mijn nek gaande) ben ik tot de conclusie gekomen dat een broodje met veel choco en een broodje met weinig choco genoeg variatie zou zijn om de werkdag door te komen. Gatverdamme zeg. En ik mag onverdraagzaam zijn, want ik stem altijd op de socialisten. Verkiezingsdag is voor mij als de biecht voor christenen, eventjes een bolletje kleuren en al mijn zonden worden mij vergeven. Timmy, graag een opmerking over naïviteit, alsjeblieft.

Ok, ik ga de tramlijn 21/22 omdopen van onbetrouwbaarste naar seuterigste. Met dank aan het menselijke equivalent van Jommeke en Rozemieke die elke week een paar keer samen met mij op de tram zitten. Hij, ziekenhuisbrilletje en een bloempotkapsel, zij, ziekenhuisbrilletje en een rugzak met een dolfijntje aan (handen omhoog als u ook kotsneigingen krijgt van meisjes met een of ander beestje aan hun rugzak, een dolfijn, een Tweety, een beertje, u weet wel wat ik bedoel. Handen omlaag als u dat schattig vindt, want uw kantkloswerkje gaat op de grond vallen.). Alsof dat nog niet walgelijk genoeg is, zitten ze elkander ook nog eens de ganse rit te knuffelen. Als u er net bijkomt, het thema van vandaag is blijkbaar “over mijn nek gaan”.

Het begin van het einde van mijn leven is aangebroken. Toen ik vorige week mijn Go Pass aan de conducteur toonde (Nee, ik lieg, het was een stagiaire. That’s right, er zijn mensen die onbetaald afgesnauwd willen worden. Een beetje zoals uw moeder, maar dan met meer kleren aan. Enfin, met kleren aan.) werd die aandachtig bestudeerd, waarna ze mij om mijn _paspoort_ vroeg. Yup, voor de eerste keer in mijn leven werd ik ouder dan 26 geschat. Ik steek het op mijn stoppelbaard van een dag oud (iedereen die mij in het echte leven kent now goes “welke stoppelbaard?!”) en mijn haarbos die al weken geen schaar meer heeft gezien (daar gaat mijn gemiddelde van om de drie weken) en die mij al de adjectieven vertederend en koddig heeft opgeleverd (wat later gevolgd door het afknippen van mijn genitaliën. Enfin, eigenlijk gevolgd door gelach, maar de subtekst was duidelijk.). Vanaf nu heb ik dus een blinde haat voor conducteurs. Tenminste een originele reden, he, meneertjes “ik had geen geldig vervoersbewijs en ik neem nochtans al elke dag van mijn leven de trein en ik heb toch een bekeuring gekregen, ween ween bleit bleit”. Treinen hebben soms vertraging, conducteurs zijn soms slechtgezind en kleine katjes zijn megaschattig. Feiten, you gotta love ‘em.

Clickx – Site van het Jaar 2008 is al meer dan een week bezig en ik heb er nog geen enkele online opmerking over gemaakt, hoe erg. Ik ben niet genomineerd voor Persoonlijke Blog van het jaar, wat erg pijnlijk is. Bijna zo pijnlijk als laatste eindigen in de Clickx – Site van het jaar 2007 / Persoonlijke Blog. Moest ik die gast zijn, ik stopte onmiddellijk met bloggen. Oh wait. Maar ik gun alle genomineerden de overwinning. Behalve Houbi, Imke Dielen, Lamazone, Past Is Prologue, Webpalet en Ntone dan. Die laatste gun ik dan wel weer de overwinning in de categorie “Werk al twee jaar aan een blog en slaag er nog steeds niet in om iets grappigs, interessants of origineels te posten.” Kweenie, het wordt tijd dat Clickx eens uitlegt waarom ze sommige sites genomineerd hebben (anders doe ik het wel. Volgende post of zo. Zeker uw feedreader eens checken in 2010.). De andere vier websites zijn wel _ok_, maar het is niet alsof ik van plan was om te stemmen anyway. Andere mensen zelfvertrouwen geven? Echt niet.

De titel komt uit de mond van een medewerkster van de vastgoedmakelaar die verantwoordelijk is voor mijn gebouw en dus ook voor mijn badkamer en het oplossen van lekken. Voor meer uitleg moet u de volgende post lezen. Ik had het eerst hier in gezet, maar zelfs naar brutin.be normen werd het wat te lang. Weet u meteen ook waarom ik nooit een foto van mijn penis hierop ga plaatsen.

Tijd voor een sandwich met choco. Véél choco.

“Ja, want ik begrijp je niet goed.”

Ik heb net genoeg water staan opdweilen in mijn badkamer om een Afrikaans dorp voor een gans uur van drinken te voorzien. Afrika is erg warm moet je weten, dus die mensen drinken veel op een uur. Maar er stond echt wel veel water in de badkamer toen ik thuiskwam. Dus wat doet een mens, hij neemt al zijn vuile handdoeken, smijt ze op de grond en wringt ze daarna uit in zijn bad. Herhaal dat vijfhonderdduizend keer. Besef daarna (als je je handen en armen zorgvuldig geschrobd hebt) dat je lampenkap in je badkamer ook vol water lijkt te zitten. Schroef die voorzichtig los en leg eerder vernoemde handdoeken onder de lamp om het water op te vangen. Trek vervolgens zo hard aan die lampenkap tot hij plots losschiet en het water overal rondvliegt _behalve_ op een van de vier handdoeken. Begin hard te huilen. Nee, sorry, dat laatste is niet nodig. Begin _keihard_ te huilen.

Uiteindelijk heb ik de vloer vrij droog gekregen, maar waar al dat water vandaan kwam is mij een raadsel. Een raadsel dat pas zal opgelost worden als morgen mijn bovenbuur plots met bad en al in mijn badkamer binnenvalt peis ik. Maar hey, ik voel me net als een van die mensen die je op tv ziet als hun huis voor de zeventigste keer sinds ze daar wonen onder water is gelopen. Maar dan anders. Mijn appartement ligt namelijk niet _ettelijke_ meters onder de zeespiegel. Ik werk mijn onmacht uit op andere mensen, is u dat al opgevallen?

U heeft ongetwijfeld geen idee wie deze groepen zijn, maar na The Blood Brothers en Pretty Girls Make Graves is Be Your Own Pet nu al de derde van mijn favoriete groepen die sinds kort gestopt zijn (BB en PGMG allebei in 2007 en BYOP eind augustus 2008). Een mens zou op den duur beginnen denken dat er een verband is tussen de twee. Hmm. In totally unrelated news, ik ben tegenwoordig ook fan van Coldplay, U2 en Arsenal. Vooral van Arsenal.

Weet u nog die keer dat ik voorspeld had dat Barack Obama de presidentsverkiezingen zou winnen? Dat is effectief uitgekomen. Ik probeer die gave nu te gebruiken om te voorspellen wanneer mijn tram aan mijn halte zal passeren zodat ik daar niet steeds tien minuten moet staan wachten, maar ik was blijkbaar een one-hit-wonder. Als tram 4 de marginaalste en tram 1 de toeristische lijn is, dan is tram 21/22 toch wel de onbetrouwbaarste. Een saai adjectief voor een saaie lijn. Er hangen zelf geen Bond zonder Naam spreuken in. Die van deze maand is trouwens “Geweld begint en stopt bij jou” en het doet mij vermoeden dat ze hun mentaal gehandicapte spreukenbedenker ontslagen hebben. Om deze daarna te vervangen door iemand die geitenwollen sokken draagt en zijn huis heeft betegeld met vlindertegels. U weet wat vlindertegels zijn, right? Anders zal u de lol niet snappen. Ja. Daar ligt het aan.

Seniorenweek staat weer voor de deur, hurrah. Ik wil vooral de bejaarde vent die vorige week op de tram op mijn voet kwam staan in het zonnetje zetten. Of ik wil hem in de zon zetten tot hij levend verbrandt, ik ben er nog niet helemaal uit. Maar bejaarden, man toch. Die doen soms zo wereldvreemd dat een mens zich begint af te vragen of die nu allemaal pillen pakken of zo. Neem nu die bejaarde vent. Hij staat op mijn voet en als ik mijn voet wegtrek kijkt hij naar mij met een schaapachtige glimlach. Alsof ik dat zo schattig ga vinden dat ik vergeet dat je net op mijn voet bent gaan staan, pipo. Bij baby’s heb ik dat wel soms, maar die zijn nog zo jong he. Ik troost mij met de gedachte dat het vanaf dan toch alleen maar bergaf zal gaan. Dat of wiegendood. Ach, ik maak maar een grapje.

De titel komt van mijn Waalse collega. Enfin, eigenlijk komt hij uit Brussel, maar dat negeer ik omdat dat minder handig is om grapjes over te maken. Anyhoo, ik ga er nu geen vertellen hoor, ik vermeld het enkel omdat het belangrijk is voor de clue van deze paragraaf en wie mij al langer leest weet hoe belangrijk de clue van mijn paragrafen altijd zijn (Als u mijn site echt al langer leest, dan stopt u nu dus met lezen kan ik mij voorstellen). We zaten dus samen op de bus en hij vroeg welke trein ik eigenlijk nam. Waarop ik zeg dat ik geen trein neem, want ik woon in Gent. Ah, maar ik dacht dat je West-Vlaming was? Euh ja (dit ben ik dus weer), ik kom uit Brugge, kan je dat dan zo goed horen? Waarop hij de titel uitsprak. Zie hoe belangrijk de clue is?

En dan ga ik nu eens een comment plaatsen op iemand zijn website.