“K3 gaan hun naam veranderen in 2C.”

We zijn bijna drie maanden ver in 2009. Tijd voor een evaluatie, vinnek. Ik geef hem een zes op tien. En als ik dit jaar ergens kan wonen waar ik mijn buren niet kan horen wanneer ze seks hebben, een zesenhalf. Mijn slechtste jaar was 1996 trouwens (een twee), maar ik weet ondertussen al niet meer waarom eigenlijk. Ik was toen dertien, dus het zal wel iets met puisten en snorren te maken hebben. Ja, ik was toen nog jong he. Nog altijd hoor. En jij?

Akelige Facebook trends: iemand een dag op voorhand een gelukkig verjaardag wensen. What’s that all about?

Dingen die ik leuk vind aan het zomeruur:

  • Het is langer helder buiten.
  • Kinderen, bejaarden en zieken kunnen er zich moeilijk aan aanpassen.
  • Er zijn altijd wel enkele mensen die er hun beklag over doen. Elk. Jaar. Opnieuw.

Hippies hebben er blijkbaar geen last van, maar die hebben dan ook geen wekkerradio’s. Die worden gewekt door de zon. Met “What A Beautiful Day” van The Levellers op de achtergrond (Vanop hun gsm. Want een gsm, dat hebben ze allemaal wel. Maar wel nooit zo één waar ge foto’s mee kunt maken of spellekes op kunt spelen, want dat is te kapitalistisch.) Grappig verhaal, ik heb ooit eens een cd van The Levellers gevonden op de grond in een jeugdhuis en toen ik hem thuis opendeed, vielen er allemaal _kruiden_ uit. En zo is mijn haat for all things hippie ontstaan. Het jaar? 1996. Maar goed, als u een uurtje minder heeft kunnen slapen door het zomeruur, dan wil dat zeggen dat u niet weggeweest bent gisteren, dus is de kans dat u geen vrienden heeft om mee weg te gaan vrij groot, dus is de kans dat u ooit eenzaam, alleen en verbitterd gaat sterven reëel. Grapje hoor. Mensen die neuten over het zomeruur hebben sowieso al geen vrienden.

Wist u al dat Kim Clijsters weer gaat beginnen ten*GEEUW*

Herinnert er iemand zich nog een programma op Kanaal Twee, waar meisjes in bikini’s op een trampoline stonden te springen? Ze zonden het altijd des nachts uit en ik kan mij herinneren dat we daar nog veel naar gekeken hebben toen we terugkwamen van een avondje stappen (Waarom heet het eigenlijk “een avondje stappen”?). Maar ik mis dat programma, het enige waar we nu naar kunnen kijken zijn belspelletjes, om dan een hevige discussie te hebben over het aantal driehoeken die te zien zijn op de foto, om uiteindelijk te beseffen dat niemand het correcte aantal had. Ik spreek hier trouwens niet over gisterenavond, toen ben ik namelijk niet weggeweest, want ik had een loopwedstrijd deze voormiddag. Ik mag dan misschien ook eenzaam, alleen en verbitterd sterven, ik ga tenminste een goeie conditie hebben. De wedstrijd was trouwens vrij aardig, maar ik heb enkele minuten verloren door me op te winden tegen lopers die het normaal vonden om stukken af te snijden. Soms ben ik heiliger dan de paus en dan mag ik in het bos schijten. Snap je die? Neen? Misschien maar best ook.

Dit is de driehonderdste post sinds ik met brutin.be begonnen ben in juni 2005. Daar zijn al 2330 comments op gekomen, want dus neer komt op ongeveer 7,7 comments per post, waarvan 4,9 opmerkingen waren over mij en 2,8 niks met de post te maken hadden. In juni ga ik er mee kappen, denk ik.

De titel was overheard in de Delhaize. Ik weet niet wat ik het ergste vind, het feit dat de vrouw die de uitspraak deed, zichzelf zo hilarisch vond, of het feit dat de vent die er bij stond het nog echt geloofde ook. Of nee, ik weet het al. Het feit dat het in de Delhaize was. _Mijn_ Delhaize. Wedden dat ze zelfs hun kiwi’s niet hadden gewogen?

Simple math is an oxymoron, whereas you’re just a moron.

Nog vier keer slapen en tis weekend! Als ik er mezelf op betrap die lol nog een keer te vertellen op een maandagmorgen, dan sla ik mezelf keihard op de neus. Stomme Tom.

De supermarkt is een enge plaats. Toen ik twee weken terug kiwi’s wou kopen, vond ik de kiwi-knop niet terug op de weegschaal. Weet u wat mijn eerste reactie was? “Hmm, zeker een technisch probleem”. Right Tom, het zou natuurlijk te vergezocht zijn om te veronderstellen dat kiwi’s gewoon per stuk verkocht worden. Hetzelfde met broodsnijmachines (Dat zal wel niet de correct term zijn, maar het is een machine en het snijdt en brood.), hoe op aarde slaagt een mens erin om dat brood in de machine te steken en vervolgens in tien seconden een broodzak over een metalen strijkplank te schuiven en te voorkomen dat het brood in dertig sneetjes uit elkaar valt? En waarom gebruiken mensen met zo’n talent dat niet voor nuttige dingen, zoals het oplossen van de armoede in de wereld of hoe je er voor kan zorgen dat je paraplu niet binnenstebuiten draait telkens je hem gebruikt. Ik heb vorige week trouwens een Ninja Umbrella besteld op internet. That’s right, ik heb een paraplu van vijftig dollar gekocht, maar hey, das nog steeds goedkoper dan uw ma en de paraplu pakt, euhm, minder plaats in. In mijn bed. Yeah, I got nothing. Unlike your momma. *cough*chlamydia*cough*. Ik ga die lollen echt nooit van mijn leven beu raken. IN TEGENSTELLING TOT UW MOEDER.

Kunnen we het nu eens over Het Vlaamsch Blogwezen hebben? Een nieuwe _kritische_ stem in de Vlaamse Blogosfeer die er voorlopig enkel nog maar in geslaagd is om beledigd te zijn door Huug zijn taalgebruik, Sven De Schutter een getalenteerde blogger te noemen (Iets wat ik al meer dan een jaar geleden heb gezegd. Maar dan anders.) en op de helft van zijn posts geen _comments_ toe te laten, wat raar lijkt, tot je beseft dat het grootste deel van zijn teksten bestaan uit links en quotes van andere bloggers. Neen? Ok dan.

En ze verkopen geen Rubik’s Cube in Bart Smit. Dus bespaar u de wandeling. En de schaamte wanneer je beseft dat je stond te dagdromen op de Barbie-verdieping en er mensen in de buurt zijn die dat hebben gezien. Het klinkt minder erg dan dat het was.

“This is Lance Armstrong. Congratulations, this is your longest workout yet!”

Weet er iemand waar je een Rubik’s Cube kan kopen in Gent? Ik heb zaterdag de _ganse_ Veldstraat doorgelopen en heb er geen gevonden en ja, ik ben ook naar die speelgoedwinkel geweest in die zijstraat waar iedereen al eens is gepasseerd, maar waarvan niemand de naam weet. Enfin, toch niemand die niet heeft meegemaakt dat ze in 1979 de boerderij (met _sprekende_ dieren!) die daar stond hebben platgegooid en er een straat van hebben gemaakt. That’s right, iedereen ouder dan 29 hoort vanaf nu tot mijn “kruip in uw rolstoel en raak verslaafd aan slaappillen”-categorie. Ik verwacht weinig boze reacties, want er volgen nog paragrafen en eer ze aan het einde zijn, weten ze al lang niet meer wat hier stond.

Payback is a bitch en ze heeft dreadlocks
Ahhh hippies, how I loathe you. Wat ons naadloos bij bovenstaande foto brengt. Wat ziet u? Ik zal u zeggen wat u ziet (in minder dan duizend woorden zelfs): een stereotiepe hippie. De dreadlocks, de haarband, de armbanden, de epilepsie-inducerende kledij (Draagt hij een rok? Hij draagt een rok.). Zijn voeten kunnen we misschien niet zien op deze foto, maar laat ons er nu maar vanuit gaan dat hij geen schoenen draagt. En ziet u die takken daar achteraan? _Boomhut_. Maar weet u wat ik het akeligste vind aan deze gast? Zijn achternaam.

Raad eens wat zijn achternaam is? Het rijmt op die van mij. Beginrijm, middenrijm _en_ eindrijm. Dit lijkt een korte paragraaf, maar u moet tussen de regels lezen. Of beter gezegd, luisteren. Hoe ik herhaaldelijk over mijn nek ga.

Oh en de titel. Ik heb voor mijn kerst een Nike+ gekregen en sinds ik van mijn blessure af ben (Tip: als je je op 24 december blesseert en je gaat pas op 12 januari naar de dokter, dan duurt uw revalidatie langer dan normaal!), gebruik ik die dan ook. Wijs ding, maar gefeliciteerd worden door een fietser, dat vind ik een weinig grappig. Al goed dat hij maar één zinnetje uitspreekt en niet, goh, ik zeg maar iets, deze ganse post.

“Ze is nog mooier nat dan als ze droog is”

Ik heb dit weekend nieuws.be ontdekt. Geen idee of dit al lang bestaat en of het ook maar enigszins op iets trekt, maar de recentste twee headlines waren “Gespot: Jean-Paul Belmondo en Belgische vlam Barbara Gandolfi in Oostende” en “Robert De Hertog over de Geraardsbergse ‘foor'”, dus dat is alvast een antwoord op mijn tweede vraag (_NEEN_. Da-ag en vergeet uw zelf-ingekleurde journalistenbadge niet af te geven aan de receptie). Maar ze hebben wel een redelijk geniale rubriek die _ik_ lollig vind: Blogger van de week, waar bloggers over zichzelf babbelen. Inderdaad. Waar bloggers over zichzelf babbelen. Lezen we even mee?

Imke Dielen: …in het leven van Imke Dielen en de mensen die haar vergezellen op die wonderlijk levenspad… we worden er zowaar lyrisch van!

Als zelfs _ik_ weet dat het dat levenspad is, mag je je vragen beginnen te stellen. Tenzij ze het amfibie bedoelde, maar dan zouden we haar beter platspuiten. En als ik “we” zeg, dan bedoel ik meerdere personen, Dielen. De meeste mensen gebruiken dat woord zo. Jij, not so much.

Wann.es: Life, the universe and everything.
Echt, alles.
Vooral over mezelf en mijn kleine bubble op deze planeet, maar ook wat ik tegenkom op het web.

Lees: hij schrijft over dingen waar 1345676 andere bloggers ook al een post over hebben gemaakt. Ik mag hopen dat het een erg kleine bubble is. Met erg weinig zuurstof.

Boskabout: De naam ‘Boskabout’ is er gekomen door een beperking van IRC. Toen ik op kot zat, was IRC nog in gebruik en zocht ik een nickname. Ergens vond ik het logisch om een naam te kiezen die totaal het tegenovergestelde betekende van wie/wat ik ben. En aangezien ik nogal vrij groot ben, en niet in een bos woon, was de nickname “boskabouter” vrij snel gevonden

“Aangezien ik niet in een bos woon”, mijn god. Andere kanshebbers waren ongetwijfeld: Hilari, Alfabee en Niet Slaapverwek.

Ik heb al zo vaak met mijn ogen gedraaid het laatste halfuur dat ik er koppijn van krijg, dus ik kap er mee. Je wint deze veldslag, ntone, maar de oorlog heb je al lang verloren.

Daarnet stond er iemand aan mijn bushalte een BiFi-worst te eten. Blijkt dat de tijd aan mijn bushalte is blijven stil staan in het jaar 1991. Hij had ook een rugzak mee, dus de kans is groot dat zijn Punica Oase fles daar in zat. Ik heb even overwogen om hem te vertellen dat dat spul kankerverwekkend is, maar hey, net zoals Sinterklaas, komt hij daar later zelf ook wel achter. Anyhoo, nu wil ik er ook één. Waar verkopen ze die dingen nog of heeft die kerel gewoon net zijn bunker verkocht?

Hoe grappig was die vorige aflevering van Temptation Island eigenlijk wel niet? Die kerel die eerst wat weigerde, maar dan uiteindelijk toch met dat mens in bed kroop, dat zagen we echt niet aankomen hoor! En Tamara die daar plots haar topje uitspeelde, howla zeg! En Mijn Restaurant was ook nog deftig, Peter Goossens boorde het hoofdgerecht van dat ene koppel volledig de grond in, ik dacht zelfs even dat hij ging overgeven! En die maitre d’ van het restaurant in Antwerpen, amaai zo’n roddelgat, daar gaan zeker nog hilarische gevolgen van komen, hoho!

Ik ga mij toch eens een tv moeten aanschaffen denk ik, want ik mis weer alle lollen. Doet er een Tamara mee in deze Temptation Island? In mijn hoofd wel.

De titel komt van mijn vrouwelijke collega. En ik weet eigenlijk zelfs ook niet meer waar het over ging. Misschien ging het echt wel over een vagina!

“Para mi también”

Ok, ik heb een nieuwe bevolkingsgroep gevonden die ik ook voor de rest van mijn dagen kan haten (met de nadruk op _ook_, hippies.): moeders met buggy’s op de bus. Leg mij eens uit hoe die mensen redeneren? “Oh, ik heb de mensen rondom mij negen maanden lastig gevallen door dubbel zoveel ruimte in te nemen en hen hun plaats te doen afstaan, dus laat ik hen de drie jaar erna nog wat meer enerveren door de grootste buggy die ik kan vinden te kopen zonder mij af te vragen of ik er wel makkelijk mee zal kunnen manoeuvreren om dan uiteindelijk mijn medepassagiers te kunnen vervloeken omdat ze mij niet helpen bij het op- en afstappen”, zoiets? Uw baby is kleiner en lichter dan een zak patatten, weetwel. De laatste keer dat ik een zak patatten kocht, heb ik die gewoon naar mijn kot gesleept. Niet echt hoor, ik heb nog nooit een zak patatten gekocht. Ik heb wel ooit eens een vatje Jupiler gekocht en die heb ik naar huis _gestampt_. Mijn moeder reed mij rond in een buggy met, get this, _vier_ wielen en ze kon hem opplooien zodat hij bijna geen plaats in nam and I turned out okay, right? RIGHT?

Zaterdag op het voetbal vond ik een vijf-eurobiljet op de grond. Ik raap het op en denk “lekker, vijf euro.”, want “lekker, tien euro.” zou een beetje absurd geweest zijn (vertrouw me, de paragraaf wordt er niet beter op). Maar terwijl ik verder wandel besef ik net dat die vijf euro even daarvoor nog van iemand anders was en ik niet weet wie die persoon is. Is het die akelige vent die een rij voor mij zit en altijd dezelfde kleren aanheeft, zelfs als het ijskoud is en hij er blauwgrijs begint uit te zien? Of die dikzak beneden die volgens mij liever twee keer vijfenveertig minuten aan het hamburgerkraam zou blijven staan en van wie ik vind dat hij twee abonnementen zou moeten kopen? Geen idee, maar het kan wel. Dus wat doet Brutin? Brutin die nog speculooskoekjes met cocktailsaus heeft opgegeten omdat hij dan de uitdaging won en een gratis cola kreeg? Hij _gooit_ die vijf euro weer op de grond en veegt zijn hand af aan de muur.
Twee dagen later ga ik naar de Delhaize en koop ik een 3 liter fles Omino Bianco (Hart van Marseille – Lavande) wasmiddel. Als speciale actie kan je je kassaticket opsturen naar Omino Bianco en ze betalen u uw aankoop terug tot aan vijf euro. Aangezien de fles iets van tien euro kostte, betekent dat dus dat ik, je weet het, _vijf_ euro kan terugkrijgen. Mijn logica is beter dan uw logica. Maar u heeft meer geld. En ik heb geeneens postzegels.

De titel bestaat uit de enigste drie Spaanse woorden die je nodig hebt om vier dagen in Sevilla te kunnen rondlopen. Het scheelt wel enorm als uw metgezel geen liefhebber is van plat waterkes. Of cuttlefish. Volgende post foto’s en meer (misschien).