“Para mi también”

Ok, ik heb een nieuwe bevolkingsgroep gevonden die ik ook voor de rest van mijn dagen kan haten (met de nadruk op _ook_, hippies.): moeders met buggy’s op de bus. Leg mij eens uit hoe die mensen redeneren? “Oh, ik heb de mensen rondom mij negen maanden lastig gevallen door dubbel zoveel ruimte in te nemen en hen hun plaats te doen afstaan, dus laat ik hen de drie jaar erna nog wat meer enerveren door de grootste buggy die ik kan vinden te kopen zonder mij af te vragen of ik er wel makkelijk mee zal kunnen manoeuvreren om dan uiteindelijk mijn medepassagiers te kunnen vervloeken omdat ze mij niet helpen bij het op- en afstappen”, zoiets? Uw baby is kleiner en lichter dan een zak patatten, weetwel. De laatste keer dat ik een zak patatten kocht, heb ik die gewoon naar mijn kot gesleept. Niet echt hoor, ik heb nog nooit een zak patatten gekocht. Ik heb wel ooit eens een vatje Jupiler gekocht en die heb ik naar huis _gestampt_. Mijn moeder reed mij rond in een buggy met, get this, _vier_ wielen en ze kon hem opplooien zodat hij bijna geen plaats in nam and I turned out okay, right? RIGHT?

Zaterdag op het voetbal vond ik een vijf-eurobiljet op de grond. Ik raap het op en denk “lekker, vijf euro.”, want “lekker, tien euro.” zou een beetje absurd geweest zijn (vertrouw me, de paragraaf wordt er niet beter op). Maar terwijl ik verder wandel besef ik net dat die vijf euro even daarvoor nog van iemand anders was en ik niet weet wie die persoon is. Is het die akelige vent die een rij voor mij zit en altijd dezelfde kleren aanheeft, zelfs als het ijskoud is en hij er blauwgrijs begint uit te zien? Of die dikzak beneden die volgens mij liever twee keer vijfenveertig minuten aan het hamburgerkraam zou blijven staan en van wie ik vind dat hij twee abonnementen zou moeten kopen? Geen idee, maar het kan wel. Dus wat doet Brutin? Brutin die nog speculooskoekjes met cocktailsaus heeft opgegeten omdat hij dan de uitdaging won en een gratis cola kreeg? Hij _gooit_ die vijf euro weer op de grond en veegt zijn hand af aan de muur.
Twee dagen later ga ik naar de Delhaize en koop ik een 3 liter fles Omino Bianco (Hart van Marseille – Lavande) wasmiddel. Als speciale actie kan je je kassaticket opsturen naar Omino Bianco en ze betalen u uw aankoop terug tot aan vijf euro. Aangezien de fles iets van tien euro kostte, betekent dat dus dat ik, je weet het, _vijf_ euro kan terugkrijgen. Mijn logica is beter dan uw logica. Maar u heeft meer geld. En ik heb geeneens postzegels.

De titel bestaat uit de enigste drie Spaanse woorden die je nodig hebt om vier dagen in Sevilla te kunnen rondlopen. Het scheelt wel enorm als uw metgezel geen liefhebber is van plat waterkes. Of cuttlefish. Volgende post foto’s en meer (misschien).

8 thoughts on ““Para mi también”

  1. Ben ik de enige die moest lollen bij de eerste twee zinnen van de tweede paragraaf, of ben ik gewoon de enige die het toegeeft?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>