“Mijn hond gromt ook naar zwarten, maar dat komt door hun ogen.”

Q: How many hipsters does it take to screw in a lightbulb?

A: Nevermind, it’s a really obscure number and you’ve probably never heard of it.

Die lol herinnert me trouwens aan een benarde situatie deze avond op de bus. It involves drie marginalen en één hippie en aangezien ik _nooit_ van mijn leven dezelfde mening of standpunten wil hebben als een hippie, heb ik de kant van de marginalen gekozen. Ik heb ze niet aangeraakt though. Armoede wast moeilijk af, weetwel. Ik zou het verhaal kunnen vertellen, maar het is niet zo boeiend. En er is ook geen happy ending want noch de marginalen noch de hippie gaan dood. Is dat gemeen? Dat doet me dan weer denken aan een discussie die ik deze morgen had met enkele collega’s over een Hallmark kaartje waar we allemaal onze naam op moesten zetten, omdat de moeder van een collega was gestorven. En ok, mijn naam stond er al op (mijn naam is dan ook de max), maar het nut van dat kaartje ontging mij volledig. Welke emotie moet zo’n kaartje opwekken bij die collega? “Hey, je moeder is dood, maar geen nood, je hebt nu een kaartje met al de voornamen van je collega’s!”. Het zal wel aan mij liggen. Maar als mijn moeder ooit doodgaat (over honderd jaar of zo, mam.), hoef ik geen kaartje, owkay? Geld mag _altijd_.

Voetbalmagazine is een vrij wijs boekske als ge graag over voetbal leest, maar ze moeten echt wel stoppen met voetballers over hun eigen te laten babbelen. Simpel dat die mannen zijn, ge gebt geen gedacht (das geen typo, das beginrijm). Dat kan wat tegen een balletje schoppen en dat denkt dat alles wat uit hun mond komt vloeibaar goud is. In het Engels bestaat daar een mooie term voor: diarrhea of the mouth (Ik was trouwens een van de weinige die in het middelbaar op een dictee diarrhea correct had geschreven. And I was like, duuuuuuhhhhh.). Ik geef u een voorbeeld waar ik mij daarnet op het toilet aan doodgeërgerd heb. Ontmoet Anele (ik had eerst Anale getypt. Hihihahahoho.) Ngongca, een verdediger van Racing Genk:

Mijn moeder gaf me mijn naam. Anele betekent ‘genoeg’. Haar eerste kind was een zoon en toen wilde ze een meisje. Ze kreeg mij en ze sprak tot God: nu is het genoeg! Geef me alstublieft een meisje de volgende keer. Maar weer was het een jongen. Die noemde ze Sanele. Dat betekent ‘genoeg is genoeg’.

Ik concludeer daar dan uit dat God een _etter_ is. Maar niet Anele, oh neen. Daarna vertelt hij over zijn broer Craig, die ziek werd.

De dokters vroegen me iets van mijn lichaam om hem te helpen overleven – ik weet niet meer wat precies. Ik heb daar lang over nagedacht. Ik was nog zo jong en misschien, dacht ik, zou ik later zelf problemen krijgen als ik iets afstond. Ik besloot om alles te houden wat God me had gegeven. Dus zei ik tegen de dokter: behandel hem en als het niet aanslaat, laten we dan afwachten hoe zijn lichaam reageert. Misschien is het sterk genoeg. Craig had kanker. Hij was achtentwintig, ik veertien. De dag dat hij stierf nam ik een beslissing. Altijd voor ik het veld betreed, richt ik mijn blik naar de hemel en zeg ‘Vandaag speel ik voor jou.’

En daarna volgt een toppertje van een uitspraak:

Elke wedstrijd is er een voor hem, meer kan ik niet meer doen.

Waaw. Nee, veel kan je niet meer doen natuurlijk. Je kon ooit wel zijn leven gered hebben, maar hey, hij was al _achtentwintig_, dus het beste was er toch al af. Als mijn zus en ik ruzie hebben, dan verstop ik haar Polly Pocket ventjes (don’t ask), but okay.

Uitspraken waar ik een maagzweer van krijg #6532: “Ik ben geen pessimist, ik ben een realist.”

De titel komt deze keer van een gesprek op de bus tussen een marginaal en goh, laat ons het houden op iemand anders. Is dat dikke zever of niet? Iemand met een hond die daar ervaring mee heeft?

Brutin out!

I wanna be your friend. Wouldn’t it be good? Wouldn’t it be great? Wouldn’t it be oh so fine?

Ik heb het lastig de laatste weken. Een deel van mij (duidelijk het saaie, meelopende deel) zou stiekem opnieuw willen beginnen Twitteren. Opnieuw ja. Eind 2006 ben ik daar al eens mee begonnen om er vijf maanden later weer de brui aan te geven, want een mens kan maar zo vaak lezen hoe iemand op het punt staat om zijn tanden te poetsen in plaats van gewoon zijn tanden te poetsen. Mijn laatste tweet zegt het allemaal “spijtig. hierbij kondig ik ook mijn afscheid van twitter aan. Tot nooit meer, mensen met saaie bezigheden!”.
Wat eigenlijk wel grof is, want zowat de enigste twee mensen die ik toen volgde waren Michel en Stijn. Maar kijk, twee jaar later krijg ik nog steeds meldingen dat opnieuw iemand mij toegevoegd heeft op Twitter. En hey, ik ben ruimdenkend (Wat? Tis echt. Ik ben ruimdenkend in mijn bekrompenheid.), dus misschien moet ik Twitter een tweede kans geven! Ik zal eens een _willekeurige_ persoon uitkiezen en zijn tweets lezen. Als die mijn fancy tickelen, ga ik er weer aan beginnen.
Mijn onschuldige hand (de linkse. Vrijkomen op basis van procedurefouten telt blijkbaar ook.) heeft Inferis gekozen. Inferis beschrijft zichzelf als “Crazy developer from the Antwerp nearabouts”, wat zowat het slechtste begin moet zijn dat ik ooit heb gelezen (en ik ben ooit begonnen in De Wereld Van Sofie, weetwel), maar iemand met 495 followers, die moet toch wel iets te vertellen hebben, right? Guess again:

  • Gewonnen met het squashen. Nu pijn in mijn been. Lastig. Niet leuk. Lastig.
  • Broodje binnen maar nog honger.
  • Ik denk niet dat ik nog *iets* zinnigs ga doen vanavond.

Verbeter de wereld, begin bij uzelf. Als uw nickname Inferis is, that is. Ik kan er alleen maar van uit gaan dat die 495 mensen allemaal aan insomnia lijden en zijn twitter volgen als ultieme wanhoopspoging om toch nog wat slaap in te halen. En weet je wat? Het werkt.

Ik heb vorige week vrijdag mijn allereerste eBay aankoop gedaan. Een BlackBerry 8900 (Don’t be a player hater) voor slechts 250 euro. Wat op zich al een prestatie is, want een uur ervoor werd precies hetzelfde model verkocht voor 305 euro, maar ik ben volgens mij ook de eerste persoon die zijn allereerste eBay aankoop heeft gedaan terwijl hij niet meer nuchter was. Die dertig blikken Redbull Light gaan zichzelf heus niet leegdrinken hoor. Toen ik de verkoper (een Duitser) vroeg wanneer ik mijn BlackBerry zou kunnen ontvangen, kreeg ik een bericht terug waar volgens mij Babelfish vijf keer opgezeten heeft.

Hello,Tom DRUTEN
This pack scon ready, tomorrow I become früch, send off I, up to that 2 or 3 come meets with them be,
grüß.survivor

Ik stel voor om de communicatie afdelingen van het openbaar vervoer verplicht een slabbetje te laten dragen, want er komt wel extreem zever uit de laatste tijd. Het is begonnen met die akelige Bond Zonder Naam slogans in de trams. Dan begonnen ze plots over bumpersurfen, iets wat ik in de zeven jaar dat ik al de bus/tram neem in Gent nog nooit heb gezien. En nu is Infrabel een reclamecampagne begonnen om mensen er attent op te maken dat het gevaarlijk is om de sporen over te steken. No shit Einstein.

De titel doet mij denken aan Facebook. Ik moet trouwens toegeven dat ik nog maar sinds begin vorig jaar op Facebook zit en dus zeker niet een van de eerste was, maar mijn zus wel en we’re kinda related (de ouders van haar moeder hebben een dochter die getrouwd is met één van de zonen van de vader en moeder van mijn papa. En dat klonk echt _duizend_ keer grappiger in mijn hoofd.).

Tis officieel zomer. Iedereen die vanaf nu nog rondloopt met een sjaal krijgt van mij een draai met mijn ogen. Zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb. Then again, ik loop al een ganse week met pijn aan mijn oogballen door die kuthooikoorts. En de apothekeres wou mij geen Xyzall geven, want ik had geen doktersvoorschrift. Euh ja, met dat Xyzall al jaren als gatewaydrug gebruikt wordt. Ik heb er alvast nog geen reclamefilmpje over gezien.