Snap out of it!

Een homepagina in een browser is een dom concept, maar moest ik ooit van gedacht veranderen, dan zou Urban Dictionary mijn beginpagina worden. Checkt da: space docking

The act of defecating directly into one’s vagina. Like a space ship attempting to dock to a space station, “space docking” involves very accurate control and near-perfect alignment of the two orifices.

Ik ben duidelijk in education-modus vandaag. Terwijl we in de rij aan de kassa stonden te wachten heb ik de vrouw achter mij verteld hoe die balkjes heten die je tussen de boodschappen moet leggen (Niet dat ik dat doe. Van de mens voor mij verwacht ik dat hij een balkje legt om aan te geven dat ik mijn spullen op de band mag leggen en van de persoon achter mij verwacht ik dat hij het balkje legt omdat hij anders zijn boodschappen gewoon achter de mijne zou leggen en dat is een beetje grof natuurlijk. Zeg wat je wil, maar dat klinkt dus ongelooflijk logisch in mijn hoofd. Het klinkt ook ongelooflijk arrogant en egoïstisch, but okay. Win some, lose some. En je denkt toch niet dat die balken ooit _gewassen_ worden? We gaan nu terug naar het verhaal buiten de haakjes. Wat een stuk korter is dan het stuk binnen de haakjes.) nadat we net een gesprek hadden naar aanleiding van het feit dat ik dacht dat ze doofstom was en zij dat hilarisch vond want praten was haar werk. Maar de correcte naam is dus _beurtbalkje_. Orange you glad I told you this?

Naar aloude gewoonte heb ik Pieter dit jaar weer zijn verjaardagsfeestje laten geven op mijn appartement. De vorige editie was memorabel omwille van de watermeloen met vodka die ik had klaargemaakt een _uur_ voor het feestje waardoor ik drie uur in de badkamer heb liggen kotsen. De kans dat u er bij was is niet zo groot, maar toch groter dan de kans dat u gisteren op zijn feestje was, aangezien er maar _vier_ mensen zijn afgekomen en we om elf uur nog maar met drie waren, waarvan twee derden Brutin heten. Aan een gebrek aan alcohol zal het niet gelegen hebben (drie flessen Freixenet, achttien flesjes Carlsberg, elf pintjes, een bak Jupiler 33cl, twee flessen witte en drie flessen rode wijn, een fles Gin en twee en een halve fles vodka.), dus is de enigste logische conclusie dat Pieter _geen_ vrienden heeft. Rond middernacht zijn we dan naar de eerste Botellon in Gent geweest met een fles Gin-Gini (Lekker! LEKKER!) en een fles Freixenet. Pieter had ook nog een Carlsberg mee voor onderweg, want hij was bang dat hij zou ontnuchteren tijdens die tien minuten. Het enige wat ik nog weet van de Botellon is dat Evi en ik de tekst van Watskeburt (Twee gezichten één formule als Lauda en Niki) hebben zitten zingen en dat ik een Spaans scheldwoord (“het grofste wat je kan zeggen int Spaans” dixit Evi) heb geroepen naar een Spanjaard die op mijn zus haar pull was gaan staan, maar ik spreek nog slechter Spaans dan Jommeke, dus hij verstond het niet, pff. Maar volgens Voetbalmagazine heeft Spanje de hoogste werkloosheidsgraad van de Europese Unie, dus wie het laatst lacht, best lacht. Ik besef net dat ik mijn economisch nieuws uit een sportmagazine haal, wat een variant is van liedjes ontdekken doordat ze gebruikt worden in een reclamespot. Of interieurtips gebruiken uit een pornofilm. Ik ben de volgende ochtend om half elf wakker geworden in mijn bed en ik weet nog steeds niet hoe ik thuis ben geraakt. Best feestje van 2009 voorlopig.

Floris en ik orienteren ons aan de hand van lingeriewinkels en schamen ons daar niet voor, neen.

Begin oktober loop ik een marathon, ik heb een nieuw appartement gevonden en ik word binnenkort zelfstandige in bijberoep. Saai dat mijn leven is, u heeft geen idee.

De titel komt van Michel (alhoewel hij er iets anders mee bedoelt, vermoed ik). Als ik later oud ben, wil ik Michel worden. Maar dan wel één die vaak naar de kapper gaat.

Cohesie? Neen dank u. En nu om ter eerst foto’s van space docking vinden en in de comments plaatsen!

Red is where it’s at!

Is het erg dat het mij niks doet dat Bernard Dewulf ontslagen werd bij de De Morgen? Hij schreef om de twee dagen een stukje tekst waar niemand iets van begreep maar dat ergens wel diepzinnig klonk dus moest het wel erg goed zijn. Het is crisis, er zijn elke dag mensen die goed zijn in hun job en toch worden ontslagen. Gaan we daar dan ook een Facebookgroep voor aanmaken? Hij zal heus wel opnieuw werk vinden, ik hoor dat ze bij de De Lijn nog iemand zoeken om in te springen als hun spreukenschrijver op verlof gaat. Of doodgaat, welkeen van de twee het eerst gebeurt (Mongolen leven niet zo lang.) Wauw. Ik ben wel stoer voor iemand die zich op een zaterdagavond _alleen_ op zijn appartement zit te vervelen.

Om jullie niet weer een maand al de archieven te doen herlezen, ga ik vanaf nu wat kortere posts maken in de hoop zo sneller iets te schrijven in plaats van op te sparen tot ik een extreem lange post maak die _niemand_ tot het einde uitleest.

U raadt nooit op welke partij ik ga stemmen! Er rijmt trouwens geen enkel woord met orange in het Engels, wat nog maar eens bewijst wat voor een ongelooflijk saaie partij dat eigenlijk wel niet is. Een ander bewijs is dat ze in Vlaams-Brabant niemand met meer charisma vonden dan Tom Dehaene om lijsttrekker te zijn. Nee, ik lieg, er waren twee kandidaten, maar de andere werd gediskwalificeerd toen bleek dat hij _letterlijk_ een schoteldoek was. Get it?

“Dat was mijn eerste traumatische ervaring.”

1 juni is officieel de eerste dag van 2009 waarop ik mij onder de mensen heb gemengd met korte broek. Voor zover je de kudde die vandaag aan de Blaarmeersen zat mensen kunt noemen natuurlijk. En kopen meisjes tegenwoordig enkel nog het broekje van de bikini of zo? Veertienjarige gasten weten niet hoe makkelijk ze het hebben tegenwoordig. In mijn tijd (!!!!) moest ik elk jaar wachten tot onze reis naar Spanje in juli voor ik een paar blote borsten te zien kreeg. Ennnnnn het niveau is het gezet!

Ik dacht deze avond dat ik Jean-Luc Dehaene in een zwarte Mercedes zag voorbijrijden. Toen hij mij passeerde zag ik dat het een zwartharige vrouw was. Wierd. *Fake German accent* But what does it all mean?!

Ik heb gisteren besloten om Spaans te gaan volgen in avondschool. Noteert iemand dit om mij er volgend jaar rond deze tijd mee onder de neus te wrijven? Ik sta nu eenmaal niet bekend voor mijn talenknobbel en mijn aanwezigheid tijdens lessen. Vorig jaar franse les gevolgd, lessen aanwezig: Un. Of Une. Zelfs dat weet ik niet, merde alors! Mijn favoriet Frans scheldwoord is trouwens christ de cave, geleerd tijdens mijn nachtelijke marathonchats met een Canadees meisje, waar ik een fascinatie voor zwarte schapen en borsten mee deelde. Good times were had. Deze is voor u, Helen:

twee maanden later en ik moet nog steeds giechelen als ik het lees.

(Getrokken voor ik het vliegtuig in Sevilla richting Madrid moest instappen. De volledige reeks komen binnenkort op Flickr. Een foto van penis op mijn Flickr? *giechel*)

Zijn er trouwens nog mensen die hun stembrief nog niet ontvangen hebben? Ik ook nog niet, maar dat heb ik volledig aan mezelf en mijn onbestaande domicilie te danken (mijn wijkagent is boos op me), maar ik heb er nu wel spijt van, want ik wil ook stemmen. Op wie, dat weet ik nog niet, want politiek is een beetje vies geworden de laatste tijd (ja, nu pas. Ik kan veel vuiligheid verdragen. HIER MOET NOG EEN “UW MA” LOL.) en ik volg het allemaal zo niet meer. En volgens de VTM lijk ik het meest op Gene Bervoets. Met die laatste zin geef ik een nieuwe definitie aan het begrip “blind typen”, want ik zie niks met al dat bloed in mijn ogen. Ik lijk op Gene Bervoets? That man couldn’t act his way out of a paper bag, laat staan dat hij iets van politiek begrijpt. Een papieren zak die over zijn hoofd zit en waarvan ik de opening toeknijp, but still. Als, kweenie, het feit dat hij zijn naam van Eugene naar Gene heeft veranderd omdat dat _hipper_ klinkt, niet genoeg is om hem niet af te kunnen, zijn kinderen heten (in willekeurige volgorde): Anais, Ayumi, Kaena en Tadzio. Mijn ouders waren gelukkig zo vriendelijk om mij een voornaam met slechts drie letters te geven zodat ik altijd mijn volledige naam kon invullen bij arcadespelletjes. Irrelevant, maar hoe jaloers bent u nu, right?

Over traumatische ervaringen gesproken. Ik was vorige week mijn gewoonlijke “haha ouwe mensen zijn zo stom” opmerkingen aan het maken naar aanleiding van een oud vrouwtje dat bijna tussen twee schuifdeuren zat geklemd, toen mijn collega doodserieus vertelde hoe een vriendin van hem enkele jaren geleden _geplet_ werd door een poort die automatisch toeschuift. Total buzzkill, echt wel. Ik heb trouwens geen flauw idee hoe dat in zijn werk moet gegaan zijn, maar het leek volgens mij op die scene in Austin Powers waar een arbeider begint te gillen omdat hij door een pletwals omvergereden gaat worden en dan zie je dat de pletwals nog zeker vijftig meter van hem verwijderd is.

Vorige week geleerd dankzij the interwebs: de volledige naam van The Statue of Liberty is The Statue of Liberty Enlightning the World. Dankzij dat artikel besef ik nu ook dat Gustave Eiffel niet op zijn eentje de Eiffeltoren en Het Vrijheidsbeeld gemaakt heeft. Want ik heb blijkbaar een geschreven artikel nodig om te beseffen dat iemand niet op zijn eentje zo’n constructies kan bouwen.

Ik zie net dat ik had gezegd dat ik er in juni mee ging kappen. Sorry, Dimitri Verhulst! Ik hoop trouwens dat het niet de echte was, want een gerenommeerd schrijver die niet verder raakt dan een opmerking bestaande uit de uitspraak van Comic Book Guy uit The Simpsons in combinatie met twee underscores (want ik gebruik dat ook vaak, snap je!), die schrijft volgens mij zijn romans niet zelf.

De titel komt van een meisje/vrouw/seut/eeuwige vrijster waar Eef en ik een tijdje geleden mee op de bus zaten. Blijkbaar was het nog maar de derde keer dat ze de bus nam, want de eerste twee keer (vijftien jaar geleden) hadden haar met een trauma opgezadeld. De eerste keer had ze tien minuten op de bus gewacht en kwam hij pas af toen ze al terug naar huis was gewandeld. De tweede keer was ze later aan de halte toegekomen en was de bus al vertrokken! Daarna heeft haar vader haar elke dag naar school gebracht. Ik heb dat ook al eens meegemaakt eigenlijk, effe denken hoor wanneer dat ook alweer was oh ja wacht ik weet het al weer: _elke_ werkdag.