“Ik ruik naar mannen.”

Kijk, ik ben een simpele jongen en ik heb een simpel wereldbeeld bestaande uit drie soorten mensen: mensen die grappig zijn, mensen die nog steeds de opmerking“Je hebt zeker de Mexicaanse griep, haha!” maken als iemand in hun buurt begint te niezen of te hoesten en een laatste groep mensen waarvan ik mij afvraag of ik een potlood in hun slagader zou kunnen rammen zonder bloed op mijn kleren te krijgen.

Of nee wacht, bestaande uit twee soorten mensen.

Zal ik u wat updates geven over mijn leven?

Laat ons beginnen met de verkiezingen op 7 juni, waar ik niet mocht aan deelnemen van de stad Gent omdat ik ambtshalve afgekeurd was. Eigenlijk wil dat gewoon zeggen dat ik acht maanden de tijd heb gehad om de wijkagent binnen te laten op mijn appartement, maar dat ik dat vergeten was en ze mijn domicilie uit hun database hebben gesmeten. Aangename situatie in het stembureau, let me tell you. “Tom Brutin. Tom Brutin? Tom Brutin!!!”. Maar de goeie hebben zelfs zonder mij gewonnen in Gent. Awkwardness-rating: 6/10 (want mijn domicilie is nog steeds niet in orde).

Ik heb mij ingeschreven voor de marathon van Eindhoven op 11 oktober en omdat ik mij soms onsterfelijk waan, ben ik de eerste week van juli elke dag tien kilometer gaan lopen, om te zien of ik het kon. En ik kan het! Maar nu zijn mijn pezen overbelast (dixit de dokter) en moet ik twee tot drie weken rusten (dixit de dokter). Maar hij heeft maar ontstekingsremmers voorgeschreven voor tien dagen dus ga ik op dag elf gewoon weer lopen hoor, sorry dokter. Ganse nachten rondwandelen op de Gentse Feesten isn’t really helping though. Awkwardness-rating: 9/10 (Ik doe momenteel niks liever dan lopen, moet u weten. Ben ik trouwens de enige die het woord achillespees al gans zijn leven als achille-spees uitspreekt?)

Op 30 juli verlaat ik mijn huidig appartement/isolatiekamer, wat geen dag te vroeg is, want soms heb ik de indruk dat de muren op mij afkomen. Ik heb nog een karrenvracht alcohol staan die ik niet wil meeverhuizen (al mijn spullen gaan voor twee weken op vakantie bij mijn opa in Wondelgem, maar daarover sebiet meer), iets waar u mij kunt mee helpen. Gewoon langskomen om te zien of een spoelbak vol vodka evengoed werkt als water, mag ook. De awkwardness van dit alles is het feit dat ik pas twee weken later op mijn nieuw appartement binnen kan en ik mijn spullen dus ergens moet dumpen ondertussen. Zelf ga ik veertien dagen in Brugge verblijven. U merkt het misschien niet, met dat er geen sad smiley’s bij staan, maar daar heb ik _niet_ veel goesting in. Een karrenvracht alcohol voor de persoon die zo vriendelijk is om mij twee weken bij hem/haar te laten logeren in Gent (Ik ben zindelijk, heb enkel een internetverbinding nodig en maak gratis en voor niks elke dag kwetsende opmerkingen over uw eetgewoontes en muziekkeuze.) Awkwardness-rating: 8/10.

Als mijn appartement en domicilie volgende maand eindelijk in orde zijn, begin ik als zelfstandige in bijberoep. Want het wordt hoog tijd dat mensen mij geld beginnen geven voor mijn ongelooflijke ongelooflijkheid. Well okay, ik ga iets doen met computers in mijn vrije tijd, maar ik wil u geen details geven, want jullie, hipsters van de blogosfeer, gaan mij toch maar gewoon uitlachen. En dan ga ik mijn tranen moeten drogen in een van de honderden gouden zakdoeken die ik heb gekocht met al het geld dat ik heb verdiend als zelfstandige in bijberoep. Noot aan de fiscus: ik weet dat ik nog wat papierwerk moet vervolledigen. Awkwardness-rating: 5/10 (Wat als ik geen klanten vind? En ik pas achteraf ontdek dat gouden zakdoeken compleet nutteloos zijn om als zakdoek te gebruiken?)

Omdat mijn vriendengroep elke dag kleiner en kleiner wordt (alhoewel sommige elke dag groter en groter worden. Ilse, bedoel ik u? Wat denk je?), ben ik nog maar twee keer naar de Gentse Feesten geweest. Eigenlijk drie keer, maar het vuurwerk telt niet mee omdat ik a. niet zat was en b. Uno heb gespeeld tegen twee kindjes en hun moeder, wat mijn streetcred niet ten goede komt. Maar ik heb wel gewonnen! De laatste keer was gisteren samen met Pieter, alhoewel we Stijn ook zijn tegengekomen, maar die was niet opgewassen tegen mijn spitfire van pijnlijk ongrappige uitspraken tegen iedereen die zo vriendelijk was om in mijn buurt te komen. Oh en als een meisje meer interesse toont in Pieter dan in mij (Gee, I wonder why.), deins ik er blijkbaar niet voor terug om hun gesprek te onderbreken met “Nee, maar serieus, herpes is wel besmettelijk hoor, je moet dat laten behandelen. Je herpes. Die je hebt. Herpes! Jij!”. Dan van het Baudelopark naar de Make Up gewandeld om daar tien minuten te vloeken over het feit dat we zonet van het Baudelopark naar de Make Up zijn gewandeld om daar te moeten ontdekken dat er maar twintig man meer aanwezig was. Daarna zijn we naar mijn kot gewandeld, wat in vogelvlucht zo’n kleine vijfhonderd meter is, maar tijdens de Gentse feesten is er een tussenstop op het Emile Braunplein en één op een feestje in de Ajuinlei waar ofwel iedereen overdressed was ofwel wij twee underdressed. Eigenlijk kunnen woorden niet beschrijven hoe wijs een avondje Gentse Feesten kan zijn. Dat en ik heb nog steeds barstende koppijn. Awkwardness-rating: 0/10 (Als je zat bent, mag alles!)

Dat is het zo een beetje. Tenzij u nog iets meer wil weten?

De titel komt van mijn neefje (achttien, ze worden zo snel groot meneer) nadat hij zijn oksels had besnuffeld. Welke mannen, dat wou hij mij niet vertellen.

“Er zijn wel veranderingen qua drankmisbruik.”

Alsof het feit dat Werchter elk jaar doorgaat en er nog steeds mensen zijn die het wagen te vragen of ik daar ook naartoe ga (“Fuck neink”.) nog niet irritant genoeg was, is het festival nu ook al drie dagen lang zowat het enigste nieuwsbericht op deredactie.be (Wat er gaan elke dag mensen dood in het Midden-Oosten en Werchter is maar vier dagen in een jaar, duh.). Het enige erger dan iemand die vrijwillig naar Rock Werchter gaat, is iemand die vrijwillig naar Rock Werchter gaat en denkt dat er mensen zitten te wachten op zijn indruk van de optredens. U moet eens lezen wat voor een woordenkots die reporters daar allemaal uitkramen:

“Coldplay benadert de perfectie. Het is een soort nieuwe U2″, klonk het lyrisch in de studio van Studio Brussel.

Wie zegt nu zo’n dingen? De nieuwe U2, euhm ok, maar wat is er dan met de oude U2 gebeurd? En de enige manier waarop Coldplay de perfectie zou kunnen benaderen is als tijdens nog maar eens een pianosolo van Chris “ik ben zo goed met woorden en taal en al dat ik mijn kinderen Apple en Moses heb genoemd. Wat bedoel je die namen bestonden al?!” Martin de overige bandleden plots zouden beseffen wat voor een zelfingenomen drol hij is en ze hem met gitaarsnaren ophangen. De perfectie zouden ze enkel halen als ik live aanwezig was. Maar dat zal nooit gebeuren uiteraard. Het enige wat tussen mij en eeuwig geluk staat, is mezelf, laat dat duidelijk zijn.

y >= x/2 +7 is de sociaal aanvaardbare regel wat betreft relaties (y is de leeftijd van de vrouw, x leeftijd man. Als de man bijvoorbeeld veertig is, dan moet de vrouw minstens 27 zijn, anders is het akelig). Maar ik heb dat dus niet uitgevonden he, iedereen waaraan ik dat vertel bekijkt mij eerst alsof ik net vertelde dat ik seks heb gehad met hun moeder (alhoewel die al zeven jaar dood is), om vervolgens in hun hoofd te beginnen uitrekenen hoeveel het in hun geval zou zijn. Let wel, deze regel geldt enkel voor mannen. De regel voor vrouwen ken ik niet, maar als ik de regels van vrouwen een beetje ken, dan is hij voor alle vrouwen anders, tenzij ze een tijdje tesamen zitten. Mijn low-brow lollen zijn veel te high-brow tegenwoordig.

De titel hoorde ik deze avond in de Delhaize. De rest van het gesprek heb ik niet meer kunnen volgen, dus ik weet niet of de veranderingen positief of negatief waren, maar het feit dat hij met drie flessen non-alcoholische Coca Cola rondliep doet mij vermoeden dat zijn feestje nu al een tijdje gedaan zal zijn. Omdat ik graag strak en fit aan de start van de marathon wil verschijnen binnen enkele maanden, probeer ik ook zo weinig mogelijk alcohol aan te raken de komende maanden. Wat erg moeilijk is, met al die feestjes en barbecues waar ik de laatste weken al ben op uitgenodigd. Wat was dat ironie-teken ook alweer? Nu ik er over nadenk, ik heb deze week nog met niemand gesproken die geen collega van mij was. Nee wacht, ik heb maandagnacht mijn moeder wakker gebeld, want ik had wat moeite met het invullen van mijn belastingsbrief! Zieligheid vermeden, fieuwww!