Ne réparez pas votre airbed, jetez-le!

They only want you when you’re seventeen.

Apathie-liefhebbers, avert your eyes: ik heb mij massa’s bere rotgeamuseerd op Pukkelpop. Sloten alcohol, heerlijke muziek en twee maten waarmee ik zo naar den oorlog zou gaan. Goed, Pieter zou na drie minuten afgeknald worden (Er bestaan geen Kevlar vesten in zijn kiekenborst-maat), maar het zouden wel de drie beste minuten van mijn leven geweest zijn. Mijn god, ik _walg_ van de vingers die dit hebben getypt. Maar tis de waarheid!

Bert en ik hadden afgesproken om ons niet meer te scheren vanaf zondag, Pieter wou niet meedoen want het was a) “te absurd” en b) “een baard van een week afscheren doet zeer”. Nu, om te zorgen dat mijn vrouwelijke lezers de rest van het verhaal kunnen volgen, een baard van een week afscheren doet bij 99% van de mannelijke bevolking (en uw moeder. Nee, ik lieg hoor. Die scheert zich nooit.) _helemaal_ geen zeer, maar bij Pieter blijkbaar wel, wat al een goeie indicatie is van de enorm hoge pijngrens die Pieter bezit. Dus wij woensdag de trein op met een baardgroei van drie dagen en drie halve liters om twee uur later af te stappen in Kiewit met drie halve liters en zonder baardgroei. Euh nee, wacht, andersom. Daarna allemaal saaie dingen zoals wandelen, aanschuiven, wandelen, aanschuiven, wandelen, aanschuiven, Quechua tent opensmijten en pinten drinken. En toen de pinten op waren zijn we maar bij mijn zus haar Gin-Gini gaan opzuipen, iets wat ze niet erg kon appreciëren, maar ze is er blijkbaar in geslaagd om een mottige foto van mij met een kwijlplek op mijn polo te nemen, so we’ll call it even.

Donderdag was het _vrij_ warm op Pukkelpop, iets wat Bert en ik vreselijk vonden, want dat betekende dat we best niet te vroeg bier begonnen drinken. Pieter vond het ook vreselijk, maar dan meer omdat hij aan het doodgaan was. Blijkbaar is hij allergisch aan tropische temperaturen, dus we zaten er _enorm_ mee in (rustig apathie-liefhebbers, ik deed sarcastisch! Altijd zo snel opgewonden jullie, serieus.) Gelukkig heeft hij het overleefd door een Dafalgan van het Vlaamse Kruis en een paar uur in de schaduw te liggen met zijn _broek_ open (Bucken zijn versie van het gezegde ‘rock out with your cock out’). Ah, ik ga trouwens pas groepen bespreken in een andere post, anders gaat dit weer veel te lang worden en dan leest niemand door tot het einde en dat is zo zielig voor de grapjes die ik dan pas maak. Na La Roux (wat vrij hard zoog, maar daarover dus later meer.) was het tijd voor het eerste glasje vodka-cola zero. En het tweede. En het derde. Maar dan moesten we snel terug naar de weide, want de surprise act ging optreden. Achteraf gezien had ik liever een vierde glas vodka gedronken.
U merkt dat niet natuurlijk, maar ik heb net vijf minuten krampachtig zitten nadenken wat we de rest van de avond gedaan hebben, maar ik heb geen _flauw_ idee meer, ik gok dat er drank mee gemoeid was. Maar vrijdag was er ook nog Pukkelpop!

In naam van de wetenschap hebben Bert en ik op vrijdag getest of het veilig is om twee uur voor een optreden van Patrick Wolf een ganse fles Gin leeg te drinken als je tijdens het optreden een BlackBerry van driehonderd euro in je broekzak hebt zitten. Neen! Da-ag afgrijselijk veel persoonlijke informatie! Die avond ben ik ook bij het Vlaamse Kruis beland (niet vrijwillig, laat dat duidelijk zijn. Het enige Vlaamse kruis waar ik vrijwillig naartoe zou gaan is die van een fasho. En met naartoe gaan bedoel ik mijn rechtervoet in planten) “Goh, hier aan mijn achillespees een beetje.” “Maar dat is je enkel!” “Ah. Ook goed hoor.” Die avond kennisgemaakt met het Schots koppel (“He was as wet as a spastic’s chin”.) dat naast ons sliep op de camping en wiens slaapzak en -mat ik de dag erna heb afgenomen. Vrijdag was een toppertje!

Zaterdag was een beetje zoals vrijdag, maar dan met vodka, een optreden van de Arctic Monkeys en een zonnebril van negentig euro, allee yup! Ook zeker tien keer het woord muggengeheugen moeten uitspreken op vraag van niet-West-Vlamingen (“muuueuun”) en kwetsend dat dat was! De rest van de avond was wat minder: zwakke afsluitende DJ-set van Ed & Kim, Bert die ons niet meer terugvond en dan maar was gaan slapen en ik die de liefde van mijn leven heb laten ontglippen (Niet echt. Of misschien wel. Nee, niet echt. Alhoewel. Haha. Awkward.). Uit pure wanhoop heb ik zelfs bier uit de Lidl gedronken (fact: de Lidl heeft ook winkels in Schotland). Zondag opgestaan, een tien liter fles gevonden die _volledig_ gevuld was met urine, afscheid genomen van mijn oude slaapzak en de trein richting Brugge genomen. Op de trein had ik het geluk om naast een Limburgse Club-fan te zitten die mij ongetwijfeld zijn diepste geheimen had verteld moest de rit nog een paar uur langer hebben geduurd (“En ooit zijn we eens pizza gaan eten, haha, en toen kwam de rekening, haha, en ze waren de drank vergeten aanrekenen, HAHA.”).

Bert en ik hebben afgesproken dat volgend jaar onze laatste Pukkelpop wordt en ik kijk er _nu_ al naar uit. Het mag dan maar vier dagen geduurd hebben, het deed deugd om met niks rekening te moeten houden. Ik vind 2009 al wat draaglijker dan voordien. Ennnnnnnnn daar is de meligheid!

De eerlijkheid gebiedt mij (Huh? Sinds wanneer heeft dat er ooit toe gedaan?) om te zeggen dat ik mijn BlackBerry al terug heb. Een fijne meneer van Pukkelpop had naar het nummer “Mama” gebeld en heeft mijn telefoon opgestuurd. Nu nog mijn zonnebril en mijn waardigheid.

We hadden nog een heleboel alternatieve titels, maar buiten “ze hangen er aan en “pff, tis veel te warm.” kan ik er mij geen andere meer herinneren. Oh nee, een paar inside jokes minder waar u toch niks aan hebt!

Straks de groepen bespreken, want dat is goed voor mijn bezoekersaantal. Neenee, ik schrijf voor mezelf!

“Ik kijk graag naar mijn eigen benen.”

Euh ja. Hallo?

Ik wou gewoon even melden dat met mij alles goed is (en met u?), dat ik verhuisd ben naar mijn nieuw appartement (voorlopig nog steeds zonder electriciteit, een pompbak die het water afvoert naar de kast eronder, een raam zonder ruit (of een ruit zonder raam, whatever) en een gebarsten ruit (Wat wijs is, met dat ze pas vrijdag geplaatst zijn *duim omhoog*)). Oh en een bloedspoor van mijn ene slaapkamer tot aan de ingang van het appartementsgebouw. Maar het plafond van mijn badkamer lekt tenminste niet. Nieuw appartement vs. oud appartement: 1 – 0. EN IK HEB EEN OPEN HAARD. OP DE ZESDE VERDIEPING. NEE DAT KAN NIET FOUT AFLOPEN HOOR.

Na een kleine maand niks te posten zal het belachelijk klinken, maar de komende vijf dagen zal ik niks kunnen posten, ik zit namelijk op Pukkelpop en ik zal mijn tijd daar enkel kunnen verdelen tussen het drinken van alcohol (Gin-Gini mmmmm) en het beluisteren van één van de 91 groepen die ik heb aangeduid. Als ik terugkom, zal ik eens nadenken over deze website, ist goe? Want het Terry Schiavo gehalte begint wat hoog te worden. Jaja, ik heb net een verwijzing naar de actualiteit gedaan. De actualiteit van het jaar 2005.

En kunnen mensen met een weblog waar ik een comment op nalaat, ophouden met plots op te houden met hun weblog? Dat is al de derde keer in een jaar tijd dat mij dat overkomt. What’s the deal-io?

Ik ga met deze post kappen, in mijn bed kruipen en morgen beseffen dat deze post echt op geen zak trok en ik onmogelijk op zo’n laagtepunt kan stoppen. Oh Tom, jij eeuwige optimist.

De titel komt van Bert en zelfs in de context was het een absure uitspraak. Maar dan weten we meteen weer wat gezegd tijdens die vijf dagen Pukkelpop. Oh en had ik al verteld dat ik nog maar eens een meisje heb verteld dat Pieter herpes heeft? Hier een reenactment van het moment:

*meisje en Pieter babbelen vijf minuten tegen elkaar, ik sta samen met Bert nonchalant met mijn ogen te draaien*
*plots*
*zij tegen mij* Pieter en ik heb iets gemeen!
*ik tegen haar* Ah, heb jij ook herpes?

Waarop zij prompt met andere mensen gaan babbelen is. Eat your heart out, Tucker Max.

Voor ik het vergeet, nog snel een comment achterlaten bij netsensei, Suiadan en ntone.