Beer then liquor, never been sicker.

Ik vind mezelf een erg tolerante kerel, maar oude vrouwen die met een te zware babybuggy de tram proberen op te raken en daar niet in slagen voor het sluitingssignaal van de deuren al te horen is en daardoor in paniek naar passagiers hulp te roepen en dan vooral naar mij omdat ik toevallig het dichtst zit, daar heb ik een hekel aan. Maar ik geef toe, ik heb mij een fractie van een seconde beschaamd gevoeld. Tot ik zag dat er helemaal geen baby in die oversized buggy zat, maar een _hond_.

Wanneer jullie dit lezen (waarom leest er trouwens bijna niemand het internet tijdens weekends? Get with the program, surfen tijdens het weekend is erg web 2.0), zit ik al lang op een veertien uur durende vlucht naar Cancun, Mexico. Daar ga ik mij samen met Floris verdiepen in de lokale rituelen, zoals daar zijn, tequila shots, wet t-shirt contests en het erg populaire wet t-shirt tequila shots contests. Het schijnt dat de Maya’s daar ook wat nederzettingen hebben die de moeite waard zijn om te bezichtigen, maar tenzij die nederzettingen een cocktailbar huisvesten, they are _shit_ out of luck. (fake update: net ontdekt dat er een Hooters bar is in Cancun. Waar ze tequila serveren!)

Over cocktailbars gesproken, het Gentblogt feestje was er weer zwaar over. En met zwaar erover bedoel ik “thuiskomen en een paar uur lang de toiletpot omhelsen”. Beer then liquor, never been sicker (OMGDASDETITELITALLMAKESSENSENOW!). En Michel heeft een slechte smaak in vrouwen. Oh en Ilse was daar ook, maar blijkbaar praten wij niet meer.

It's funny until it's true.

Terug op 2 maart. VEEL PLEZIER MET UW IJSKOUDE SNEEUW GASTEN.

No results found for “frieten online gent”

Ik weet niet hoe het bij u zit, maar 2010 zit al weer vol teleurstellingen. Over de rest ga ik heus niet babbelen, maar de teller voor materialistische verliezen staat momenteel op drie: mijn stofzuiger (meteen ook de eerste en laatste keer dat ik een stofzak vervang), mijn microgolf (die nog werkt, maar de dag dat er rook uitkwam was volgens mij toch het begin van het einde) en gisteren een briefje van vijftig euro.

Waarom worden dingen waarvan ze zeggen “wordt zeker vervolgd”, nooit, maar dan ook _nooit_ vervolgd? En is orthodontist het enige beroep waarbij ze u de ganse tijd zitten af te breken en er daarna nog eens geld voor vragen ook?

Waarom het nooit iets gaat worden tussen mij en alle andere mensen. Door Tom Brutin.
Het uur: iets voor half acht. De plaats: buiten de Frietketel (een mens drinkt twee pintjes op een bedrijfsfeestje en dat is al te lui om nog te koken) omdat het binnen nog te vol staat. De omgeving: vier gasten voor mij en een koppel dat net toekomt. De ontwikkeling:
Meisje van koppel tegen vier gasten: “jullie staan buiten te wachten?”
Vier gasten: “ja.”
MvK tegen mij: “En jij ook?!
Ik: “Euhm neen, ik sta op de _bus_ te wachten.”

Dat is al wat ik kon bedenken in een halfuur en ik deed het ook alleen maar omdat ik nog geen reclame heb gemaakt voor het Gentblogt feestje van zaterdag en mijn collega’s anders teleurgesteld zullen zijn in mij. Grapje hoor, dat waren ze al.

20100213_feest500

Als u niet voor het ongetwijfeld _iets_ (and I use the term loosely) oudere publiek komt, dan toch wel zeker voor de cocktails. Of het moment waarop Michel of ik de andere vraagt waarom hij als een zestienjarig meisje zit te drinken en we elkaar de rest van de avond onder tafel proberen te drinken. Of voor Ilse die, hoe zou ik het verwoorden, _graag_ over Mira babbelt, alhoewel ze nu ook niet meer stil te krijgen is over een reportage van Canvas waarin haar buurt wat belachelijk werd gemaakt, iets waar gans Vlaanderen mee bezig is, want als er iets is waar de gemiddelde Vlaming naar kijkt, is het toch wel een reportage op Canvas. Ik moest al moeite doen om niet in slaap te vallen bij het typen van de woorden “reportage op Canvas” eigenlijk. Waar rook is, is vuur, Ilse. En mijn microgolf waarschijnlijk. Maar zaterdag dus Gentblogt feestje. Vergeet mij niet aan te spreken met de woorden “int echt ben je wel niet zo fel hé?”.

De titel was de anti-climax van een zware avond waarbij Bert en ik bij het buitenkomen van de Charlatan zin hadden in frietjes van Julien en dus naar de Gouden Saté zijn gewandeld om daar voor een gesloten deur te staan (het was al kwart na zeven) en dan maar naar mijn kot zijn gewaggeld. Internet, get on it.

Oh en J.D. Salinger is twee weken geleden gestorven. Om hem te eren een stukje uit Cather in the Rye, een boek dat enkel elitaire hipsters gelezen hebben en aangezien ik het enkele jaren terug uitsluitend op de bus las (ik bleef zelfs zitten tot de eindhalte) om toch maar zeker te zijn dat _iemand_ zag wat voor een goeie smaak ik had, is dat een vakje waar ik perfect in pas.

Boy, when you’re dead, they really fix you up. I hope to hell when I do die somebody has sense enough to just dump me in the river or something. Anything except sticking me in a goddam cemetery. People coming and putting a bunch of flowers on your stomach on Sunday, and all that crap. Who wants flowers when you’re dead? Nobody.