“Tom? Welke Tom?”

“Trois semaines” zei de spoeddokter in Avoriaz en ik kreeg het plots warm bij de gedachte dat ik drie maanden in het gips moest. En daarna nog wat warmer toen ik besefte dat semaine Frans is voor _week_. Elf jaar franse les are no match voor als ge net uw twee polsen hebt gebroken. Enfin, _net_ is relatief, want het was al een paar uur geleden. Niet dat er veel volk in de wachtzaal zat hoor, ik heb mij gewoon eerst nog gedoucht, want de laatste keer dat ik in het buitenland naar een ziekenhuis ging, heb ik mij een week niet kunnen wassen. Al eens uw rug afgedroogd met twee gebroken polsen trouwens? De truuk is om uw handdoek op te hangen aan een kapstok en er dan tegen te wrijven. Erg schaamtelijk? Vond ik ook. Tot ik naar het _toilet_ moest met twee gebroken polsen. Maar dat verhaal hou ik voor mijn dagboek.

Ik denk dat ik de afgelopen twaalf maanden meer spannende dingen heb meegemaakt dan in de vorige 26 jaar. And they don’t all involve alcohol! Zo heb ik in oktober de marathon van Eindhoven uitgelopen en het was minder pijnlijk dan ik gedacht had. Behalve dan het deel waar ik na de finish een sportdrank opdrink om het twee seconden later via mijn neus weer naar buiten te zien komen. En dan heb ik de week erna het leukste verjaardagsfeestje dat de wereld ooit (suck it, Jezus) heeft gekend gegeven, waar sommige oude mensen de jeugd eens gingen tonen hoe ze alcohol moeten drinken. We weten nog steeds niet hoe eigenlijk, want hij heeft de twee dagen erna in bed gelegen. In maart ben ik dan nog eens een weekje naar Mexico geweest, want Mexicanen zijn de max, vooral als ze gratis mijn margarita bijvullen, dia o noche. Waaw, dat klonk grof. Ik probeerde wel steeds als een sympathieke kerel over te komen terwijl ik bediend werd, wat ongetwijfeld gelukt is, want niks is zo leuk als aangestaard te worden door een zonverbrande kerel in zwemshort en teensletsen die waarschijnlijk meer gekost hebben dan wat jij verdient in een week.

Dat was het zo een beetje denk ik. Ah nee wacht. Ik heb ook een lief sinds januari. En ik heb een huis gekocht. Met dat lief. Na twee maanden. En haar totemnaam in de scouts was Dramatische Pita. En dan ga ik nu iets erg meligs zeggen, maar ik mag dat want het is mijn website en ik doe het ook alleen maar omdat we vandaag zes maanden samen zijn en ik heb totaal geen inspiratie om iets leuks te bedenken: ik zie haar graag.

De titel komt van die keer dat ik haar opbelde vanuit Avoriaz om het heuglijke nieuws te melden van mijn polsen. Iemand een orgasme bezorgen is blijkbaar tegenwoordig geen garantie meer om herinnerd te worden.