Zonder Jezus is kerst mis

Mijn grootste probleem met spinnen is dat sommige mensen er geen schrik van hebben. Nee, die vinden dat lieve beestjes en durven die gewoon vastpakken. Maar ik niet nee. Als ik een akelig harig en dik beest wil aanraken dan zal ik wel uw moeder bellen (het heeft toch weer de volle vier zinnen geduurd, chapeau Brutin, sterk. En die derde zin was dan nog een korte ook). Stel dat ik thuis bijvoorbeeld iets ophef en er komt een spin tevoorschijn gekropen, dan gaat mijn hartslag massa’s omhoog, ik begin massa’s te zweten en meestal doe ik er ook een massa’s klein gilletje bij (dat doet me trouwens denken aan de eerste keer dat ik je moe-NEEN BRUTIN). En das allemaal ok (maak ik mezelf wijs), behalve als er andere mensen in de buurt zijn, want dan kan ik dat natuurlijk allemaal niet doen, want mensen die niet bang zijn van spinnen, dat zijn _sadisten_. Die ruiken uw spinnenangstzweet (kan altijd nog een woord worden hoor) en dan begint het: ge ziet die mondhoeken een beetje omhoog gaan en die fonkeling in hun ogen: “Alléé, zo’n klein beestje, daar zijt ge toch niet bang voor zeker?!” waarop ze dat beest op hun hand laten kruipen en er mee voor uw gezicht komen te staan, goed wetende dat ge dan gaat weglopen, zodat ze u dan nog een beetje kunnen staan uitlachen ook.

Ik zal u een geheim vertellen die iedereen die mij al eens in het echt is tegengekomen al weet: ik ben niet zo’n sociale mens. Gelukkig weet ik dat goed weg te stoppen door over een uitgebreid arsenaal van weetjes te beschikken, waardoor ik altijd onmiddellijk de harten van mijn omstaanders weet te veroveren. Enfin, dat is toch wat ik zou verwachten, maar ik probeer natuurlijk gewoon zo min mogelijk buiten te komen. Maar voor goeie vrienden wil ik wel eens een uitzondering maken, zelfs als die goeie vrienden u ooit eens hebben staan uitlachen omdat er een libelle van ongeveer _30_ cm door hun living vloog en ge uit angst op de koer zijt gesprongen. Dus ben ik zaterdag naar Ilse haar trouw geweest, waar ik in het begin een beetje onwennig was, en na een tijdje eigenlijk nog steeds, maar dan had ik wel al schijteveel cava en minstens honderd pintjes heb gedronken, sommige zelfs met een rietje of met een baby-appelsientje in en ik had me die avond voorgenomen om naar iedereen die passeerde of mij aankeek te glimlachen en te knikken, wat perfect haalbaar is als ge maar gewoon zoveel mogelijk naar de grond staart. Ik ben maar één keer beschaamd geweest en dat was toen ik aan een meiske van de walking dinner vroeg of ik meer dan één wrap mocht eten en ze mij met pure verachting aankeek. Maar ge mocht dus. Toptrouw, ik kan het u aanraden!

Ik heb lang nagedacht over hoe het zou zijn om terug te keren. Hoe zouden de mensen reageren, hoeveel comments zou ik krijgen, wie zou er allemaal over mij tweeten, zo’n dingen. Blijkt dat ik beter wat meer had nagedacht over wat ik zou _schrijven_. Maar soit, dit zal wel goed genoeg zijn om de Weekend Knack Blog Awards te winnen zeker?

De titel komt van een christelijke boekenwinkel in de buurt van mijn werk. Is funny.