“Welk kleur van broekje heeft uw dochter eigenlijk?”

Rejoice.

Net de allerlaatste aflevering van Lost bekeken (I still don’t get it.) en tijdens de scene waar Claire aan het bevallen is (nog geen _vijf_ minuten duurde dat. En dat was geeneens in een ziekenhuis en zonder dokters, Baetsle, gij nu. Hyperbole much. En ik heb naar u gelinkt dus wil ik een deel van uw bloginkomsten.) vroeg ik mij plots af waar baby’s vandaan kwamen. *pause for comic effect* Op tv. Waar baby’s vandaan komen die op _tv_ gebruikt worden. Zouden ze gewoon op de dag van de bevallingsscene iemand met een koffertje geld naar een ziekenhuis sturen? En waarom kunnen ze een man op de maan krijgen, maar slagen we er maar niet in om bevallingen wat minder bloederig en allround gross te krijgen? En als ik zeg _we_, dan bedoel ik jullie, want ik doe niet aan bevallingen.

Mexico dus. Ik ga in maart terug, so spoileralert: ik vond het daar geestig. Getting there was the hardest part, zeker als ge besluit dat je tijdens een vlucht van veertien uur tijd genoeg zult hebben om te slapen en dus maar gewoon op café gaat tot het tijd is om te vertrekken (my logic, it makes sense). Mijn vliegangst is trouwens over, want dat is voor mensen die _geen_ veertien uur in turbulentie hebben gezeten terwijl ze aan het ontnuchteren zijn met een kotszakje in de hand. Oh en toekomen in een vreemd land en op uw eentje in uw hotel moeten raken? Vrij ambetant. Toekomen in een vreemd land en geen flauw idee hebben waar uw hotel eigenlijk ligt? Niet aan te raden. De volgende keer dat een taxichauffeur vijftig dollar vraagt om u naar uw hotel te brengen? Gewoon doen. Een uur op een bus vol Mexicanen zitten, te horen krijgen dat ge moet afstappen, wegwandelen, beseffen dat ge enkel uw koffer meehebt en dat uw rugzak met paspoort, portefeuille en _zonnecrème_ nog op de bus ligt, een sprintje zetten om de bus in te halen, niet meer van de bus mogen vooraleer ge de chauffeur geld geeft en ge uiteindelijk pas twee uur wandelen later uw hotel vindt, so not worth it. Maar de andere zeven dagen waren super!

Dit zal moeten volstaan, want anders ben ik nog een uur bezig en al die porno gaat zichzelf heus niet bekijken. Voor mijn volgende post wil ik overigens iets doen met een éénjarige. I hope that didn’t tickle your fancy. De roeiclubs rond de Watersportbaan hebben allemaal een andere kleur van broek, that’s why!

Beer then liquor, never been sicker.

Ik vind mezelf een erg tolerante kerel, maar oude vrouwen die met een te zware babybuggy de tram proberen op te raken en daar niet in slagen voor het sluitingssignaal van de deuren al te horen is en daardoor in paniek naar passagiers hulp te roepen en dan vooral naar mij omdat ik toevallig het dichtst zit, daar heb ik een hekel aan. Maar ik geef toe, ik heb mij een fractie van een seconde beschaamd gevoeld. Tot ik zag dat er helemaal geen baby in die oversized buggy zat, maar een _hond_.

Wanneer jullie dit lezen (waarom leest er trouwens bijna niemand het internet tijdens weekends? Get with the program, surfen tijdens het weekend is erg web 2.0), zit ik al lang op een veertien uur durende vlucht naar Cancun, Mexico. Daar ga ik mij samen met Floris verdiepen in de lokale rituelen, zoals daar zijn, tequila shots, wet t-shirt contests en het erg populaire wet t-shirt tequila shots contests. Het schijnt dat de Maya’s daar ook wat nederzettingen hebben die de moeite waard zijn om te bezichtigen, maar tenzij die nederzettingen een cocktailbar huisvesten, they are _shit_ out of luck. (fake update: net ontdekt dat er een Hooters bar is in Cancun. Waar ze tequila serveren!)

Over cocktailbars gesproken, het Gentblogt feestje was er weer zwaar over. En met zwaar erover bedoel ik “thuiskomen en een paar uur lang de toiletpot omhelsen”. Beer then liquor, never been sicker (OMGDASDETITELITALLMAKESSENSENOW!). En Michel heeft een slechte smaak in vrouwen. Oh en Ilse was daar ook, maar blijkbaar praten wij niet meer.

It's funny until it's true.

Terug op 2 maart. VEEL PLEZIER MET UW IJSKOUDE SNEEUW GASTEN.

No results found for “frieten online gent”

Ik weet niet hoe het bij u zit, maar 2010 zit al weer vol teleurstellingen. Over de rest ga ik heus niet babbelen, maar de teller voor materialistische verliezen staat momenteel op drie: mijn stofzuiger (meteen ook de eerste en laatste keer dat ik een stofzak vervang), mijn microgolf (die nog werkt, maar de dag dat er rook uitkwam was volgens mij toch het begin van het einde) en gisteren een briefje van vijftig euro.

Waarom worden dingen waarvan ze zeggen “wordt zeker vervolgd”, nooit, maar dan ook _nooit_ vervolgd? En is orthodontist het enige beroep waarbij ze u de ganse tijd zitten af te breken en er daarna nog eens geld voor vragen ook?

Waarom het nooit iets gaat worden tussen mij en alle andere mensen. Door Tom Brutin.
Het uur: iets voor half acht. De plaats: buiten de Frietketel (een mens drinkt twee pintjes op een bedrijfsfeestje en dat is al te lui om nog te koken) omdat het binnen nog te vol staat. De omgeving: vier gasten voor mij en een koppel dat net toekomt. De ontwikkeling:
Meisje van koppel tegen vier gasten: “jullie staan buiten te wachten?”
Vier gasten: “ja.”
MvK tegen mij: “En jij ook?!
Ik: “Euhm neen, ik sta op de _bus_ te wachten.”

Dat is al wat ik kon bedenken in een halfuur en ik deed het ook alleen maar omdat ik nog geen reclame heb gemaakt voor het Gentblogt feestje van zaterdag en mijn collega’s anders teleurgesteld zullen zijn in mij. Grapje hoor, dat waren ze al.

20100213_feest500

Als u niet voor het ongetwijfeld _iets_ (and I use the term loosely) oudere publiek komt, dan toch wel zeker voor de cocktails. Of het moment waarop Michel of ik de andere vraagt waarom hij als een zestienjarig meisje zit te drinken en we elkaar de rest van de avond onder tafel proberen te drinken. Of voor Ilse die, hoe zou ik het verwoorden, _graag_ over Mira babbelt, alhoewel ze nu ook niet meer stil te krijgen is over een reportage van Canvas waarin haar buurt wat belachelijk werd gemaakt, iets waar gans Vlaanderen mee bezig is, want als er iets is waar de gemiddelde Vlaming naar kijkt, is het toch wel een reportage op Canvas. Ik moest al moeite doen om niet in slaap te vallen bij het typen van de woorden “reportage op Canvas” eigenlijk. Waar rook is, is vuur, Ilse. En mijn microgolf waarschijnlijk. Maar zaterdag dus Gentblogt feestje. Vergeet mij niet aan te spreken met de woorden “int echt ben je wel niet zo fel hé?”.

De titel was de anti-climax van een zware avond waarbij Bert en ik bij het buitenkomen van de Charlatan zin hadden in frietjes van Julien en dus naar de Gouden Saté zijn gewandeld om daar voor een gesloten deur te staan (het was al kwart na zeven) en dan maar naar mijn kot zijn gewaggeld. Internet, get on it.

Oh en J.D. Salinger is twee weken geleden gestorven. Om hem te eren een stukje uit Cather in the Rye, een boek dat enkel elitaire hipsters gelezen hebben en aangezien ik het enkele jaren terug uitsluitend op de bus las (ik bleef zelfs zitten tot de eindhalte) om toch maar zeker te zijn dat _iemand_ zag wat voor een goeie smaak ik had, is dat een vakje waar ik perfect in pas.

Boy, when you’re dead, they really fix you up. I hope to hell when I do die somebody has sense enough to just dump me in the river or something. Anything except sticking me in a goddam cemetery. People coming and putting a bunch of flowers on your stomach on Sunday, and all that crap. Who wants flowers when you’re dead? Nobody.

“War is God’s way of teaching Americans geography.”

Een mens kan tegenwoordig geen weblog open doen of hij valt over de sneeuwbedekte landschapsfoto’s. Met dat ik niet in staat ben om, goh, kweenie, naar buiten te kijken en sneeuw met mijn _eigen_ ogen te zien. In Gent zijn straatmuzikanten sinds kort verplicht om te bewijzen dat ze minstens twee liedjes kunnen spelen anders krijgen ze geen vergunning meer, ik stel voor dat we hetzelfde invoeren voor fotografen. Als ze geen grappig foto’s maken of foto’s met, ik ga het gewoon toegeven, _borsten_, dan wordt het tijd voor een echte hobby. Hier een voorbeeld van het eerste:

Jong geleerd is oud gedaan.

Wat! Ze is gewoon yoghurt aan het eten, serieus.

De uitreiking van Site van het Jaar was weer even awkward en hilarisch als de voorbije jaren, maar deze keren kon je zelfs drank krijgen tijdens de uitreiking, dus hier komt het: _beste_ Clickx Site van het Jaar ooit. Ik heb zoveel mogelijk vermeden met mensen te praten die ik niet kende en dat lukte best wel aardig. Michel daarentegen trekt bloggers aan gelijk een koeiendrol vliegen (maar dan andersom, want Michel is geen drol. Ntone, die wel. Als u ooit een feestje geeft, maar u wil _totaal_ geen ambiance of leuke mensen over de vloer krijgen, gewoon Ntone uitnodigen. Maar hij kan wel goed over tuinieren vertellen. Dat laatste was ironisch.)

Vorige week dinsdag kwamen Flip Kowlier en Isolde Lasoen wat liedjes spelen opt werk ten voordele van Music for Life, en de muziek trok echt op geen zak, maar achteraf kwam Erika Van Tielen ons allemaal bedanken en ik sta samen met haar op de foto. Of ze al dan niet met haar rug naar mij staat en eigenlijk totaal geen idee heeft dat er een foto werd getrokken dat laat ik in het midden. Een beetje zoals die halve meter tussen Erika en mij toen de foto genomen werd. Yeahhhh. Dit is zeker geen goed moment om te vertellen dat ik zes cijfers van haar telefoonnummer heb overgetypt toen ze haar nummer gaf aan onze PR verantwoordelijke? Oh en met de tombola van ons werk heb ik een robot gewonnen die danst en schopt en die je kan gebruiken als waakhond en misschien moet ik gewoon zwijgen, hmm? Voorlopig gebruik ik hem als balpenhouder.

De titel is een quote uit Qi, een show bijna zo wijs als zijn presentator, Stephen Fry. Ik kan echt uren naar die vent luisteren, wat ook mogelijk is, want hij leest audio books voor (Harry Potter bijvoorbeeld). Hell, moest hij ntone.be voorlezen zou ik er nog naar luisteren. Terwijl ik met mijn hoofd boven het toilet hang, maar toch.

Site van het jaar 2009: Blogs.

U kon stemmen tot middernacht 6 december, dus deze recensie is volledig overbodig. Then again, als u uw stemgedrag baseert op _mijn_ recensies dan heeft u grotere problemen. En moet ik dringend een cult oprichten.

Anyway, hoe sneller ik er aan begin, hoe sneller het gedaan is. Recenseren is fun en al, maar als ze van die kwetsende cartoons over u beginnen maken, hou ik er mee op hoor. Merci Gie. Wat trouwens absoluut _geen_ stomme naam is. Ge moest beschaamd zijn.

  • Michel Vuijlsteke: Oh nee, die weer.
  • Houbi: Krijgt nauwelijks comments, wat ik opmerkelijk vond, want hij heeft best wel veel posts. En toen ben ik één van die posts beginnen _lezen_. Kent ge die uitdrukking “één foto zegt meer dan duizend woorden?” Wel, dit zijn meerdere foto’s. Foto’s van Kim Clijsters (Kim Clijsters is saai oktnxbye).
  • Kruimels: Laat ons meegenieten met alle dolle avonturen die ze meemaakt met haar twee kindjes en slaagt er in om mij emoties te laten voelen. Een lach en een traan. En dan veel ooggedraai terwijl ik mijn wijsvinger in mijn keelgat steek. Hopelijk is dit de laatste genomineerde blog die over kinderen gaat, anders gaan er slachtoffers vallen.
  • Mediaminister: Ik weet niet wat u van websites vindt waarbij u om de twee woorden een woordenboek moet bovenhalen om op te zoeken wat het betekent om dan te beseffen dat er een veel duidelijker en makkelijker synoniem voor bestaat, maar volgens mij worden die altijd getypt met één hand, terwijl de andere een alsmaar hardere erectie probeert te bedwingen tot na het einde van het artikel. Ik, ik kan met moeite onthouden of het sowieso is of zowiezo. Sowieso klinkt zo janetterig, vinnek.
  • Tim F. Van Der Mensbrugghe: F? Dat is geeneens een hippe letter gelijk de G of X. Slaagt er in elke paragraaf wel in om vijf keer te verwijzen naar het feit dat hij vroeger eindredacteur was bij De Morgen, tot hij _volledig_ onterecht ontslagen werd. Soms wou ik dat je mensen kon ontslaan op het internet. Maar werkt nu voor De Standaard en doet zo vaak aan namedropping dat zelfs Serge Simonart er ongemakkelijk van wordt.
  • Radio Plasky: Blijkbaar bestaan er maar drie soorten sites volgens Clickx: opinies over artikels uit De Morgen/De Standaard, verhalen over kinders en die van Michel. En nee, Houbi, ik ben u niet vergeten.
  • Appelogen: Hun website ligt plat, hmm. De laatste keer dat ik hun website heb bezocht was het een verzameling van filmpjes, spelletjes en links naar “bizarre” sites die ik de week ervoor al zo’n honderd keer in mijn feedreader heb zien verschijnen. Maar mijn laatste bezoek was twee jaar geleden, misschien zijn ze nu wel relevant geworden? Ah, hun website werkt weer, effe zien. Oh. Ohhhhhhh. Laat maar.
  • Door een roze bril: Hey, raad eens? Uw kinders zijn saaie, doorsnee kinderen en daar gaan zelfs geen vijfhonderd filmpjes waarop ze aan het “dansen” zijn iets aan veranderen. Ik vind trouwens dat enkel homo’s kunnen dansen and let’s face it, ik heb gelijk. Heteromannen? Haha, echt niet. Heterovrouwen? Laat ons eerlijk zijn, als er maar met borsten wordt gewiebeld en er konten worden geschud kan het ons echt niet schelen of het wel in de maat is. Tenzij alles blijft wiebelen en schudden nadat de muziek gestopt is. Brrr.
  • Jos Ghysen: “Zaterdag is het de Wereld Televisie Dag. De laatste ruzie met mijn vrouw ging over televisie. Zij vroeg wat er op de televisie was en ik antwoordde: “Stof.”” Wint zeker.
  • Kerygma: Beseft volgens mij maar al te goed dat haar sociaal leven voorgoed voorbij is en besluit dan maar om die van haar vier maanden oude dochter ook af te maken voor hij nog moet beginnen door haar een _nieuwsbrief_ te schrijven op internet. Ik zou er naar linken, maar hij is zo zoeterig dat u er diabetes van kunt krijgen. Man, wat ben ik blij dat ik in de jaren tachtig ben geboren en mijn moeder alles gewoon bijhield in een schriftje die u nooit te zien zult krijgen. En ge ziet niet eens of het een meisje of een jongen is!

Dat waren ze dan, de tien beste weblogs van Vlaanderen. Vergeet humor, vergeet originaliteit. Navelstaren en -strengen, dat is al wat je nodig hebt blijkbaar.